Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Πεντηκοστή - Γραπτό Κήρυγμα (Κυριακή Η' από του Πάσχα, Της Πεντηκοστής)

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Μάϊος 2016, αρ.φ. 178)
Πεντηκοστή
Την ημέρα εκείνη, όπως λέγει η παράδοση του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, οι Μαθητές βρισκόταν στο υπερώο.  Δηλαδή στον επάνω όροφο του σπιτιού, στη μεγάλη σάλα, εκεί ήταν συγκεντρωμένοι και προσευχόταν συνηθισμένοι και όπως τους είχε διατάξει ο Άγγελος να κάνουν μετά την Ανάσταση. Εκεί περίμεναν «προσκαρτερούντες» την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ένα δηλαδή μεγάλο, εξαιρετικό γεγονός που θα παρουσιαζόταν για πρώτη φορά μπροστά τους. Δεν ήξεραν τι ακριβώς περίμεναν!
Η εορτή της Πεντηκοστής λοιπόν, είναι η μνήμη αυτού του γεγονότος της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος που έγινε εκείνη την ημέρα. Αλλά ταυτοχρόνως την ημέρα αυτή γινόμαστε μέτοχοί της ιδίας επιφοιτήσεως, των ιδίων χαρισμάτων και γνωρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.
Εκείνη την ημέρα λοιπόν, βροντή δυνατή ακούστηκε σε όλους και κατέβηκαν πύρινες γλώσσες, γλώσσες φωτιάς επάνω στα κεφάλια των Αποστόλων. Κι από εκείνη την ώρα επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου, έφυγε ο φόβος, γέμισαν με δύναμη πνευματική, με χαρίσματα πνευματικά και βγήκαν έξω προς στους ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί γύρω από το σπίτι ακούγοντας τη βοή από τις βροντές και τους αέρηδες και την περίεργη κατάσταση που επικρατούσε.
Βγήκαν οι Απόστολοι στο μπαλκόνι θα λέγαμε αυτού του σπιτιού. Κι ενώ ήτανε εκεί κάτω χιλιάδες ο κόσμος από διάφορα έθνη και δε μιλούσαν όλοι τη γλώσσα των Εβραίων, αλλά ήταν κι Έλληνες κι Αιγύπτιοι κι Ασσύριοι και Πέρσες, ήταν κι από πολλές άλλες φυλές, οι Απόστολοι τους ομιλούσαν και εκείνοι τους καταλάβαιναν όλοι. Ο καθένας στη γλώσσα του!
Όμως το κύριο γεγονός στο οποίο θέλω να επικεντρώσουμε την προσοχή μας είναι το γεγονός ότι ευλογούμε σήμερα το Θεό,  διότι φώτισε τους αγραμμάτους αλιείς και τους έκανε πανσόφους και ψάλλουμε στο απολυτίκιο της ημέρας αυτής και της αυριανής, που τιμάται ειδικά το Άγιο Πνεύμα: «Ευλογητός ει, Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας». Εσύ δηλαδή που τους ψαράδες τους έκανες πάνσοφους  «…και δι’ αυτών την οικουμένη σαγηνεύσας», με τις ικανότητες, τα χαρίσματα και με την πανσοφία που τους έδωσες σαγήνευσαν την οικουμένη κι έγιναν οχετοί του Αγίου Πνεύματος, φορείς του Αγίου Πνεύματος και μεταλαμπάδευσαν τη γνώση του Θεού σε όλον τον κόσμο.
Αυτό το Άγιο Πνεύμα παρακαλούμε, που επιφοίτησε τους αγραμμάτους αλιείς και τους έκανε πανσόφους, σε αυτό το Άγιο Πνεύμα ελπίζουμε σήμερα. Αυτό το Άγιο Πνεύμα είναι που παρηγορεί, που ενδυναμώνει, που εξηγεί, που αγιάζει, που ευωδιάζει την κτίση. Αυτό είναι το Άγιο Πνεύμα που ενεργεί στον άνθρωπο και ενεργώντας στον άνθρωπο υπενθυμίζει σε κάθε ψυχή από που κατάγεται αυτήν η ενέργεια. Ότι δηλαδή αυτήν η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν είναι κάποια κτιστή ενέργεια, σαν υλική, σαν ανθρώπινη αλλά είναι ουράνια, γιατί αυτό το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που έχει την ίδια ουσία με το Θεό Πατέρα και το Θεό Υιό, που έχει τα ίδια χαρίσματα τα ίδια γνωρίσματα, τα ίδια χαρακτηριστικά.
 Είναι πάρα πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε ότι όσοι ζούμε μέσα στην εκκλησία του Χριστού, την οποία ίδρυσαν οι πάνσοφοι Απόστολοι, πάνσοφοι από το Άγιο Πνεύμα, ζούμε μέσα στην εκκλησία του Θεού ως άνθρωποι πνευματικοί. Όχι ως κοσμικοί. Είτε είμαστε ιερείς, είτε είμαστε λαϊκοί πρέπει να ζούμε "πνευματικώ τω τρόπω". Να δεχόμαστε με τη ζωή μας, με τα λόγιά μας και τα έργα μας ότι είμαστε πνευματικοί άνθρωποι και να καμαρώνουμε γι αυτό.
Σήμερα λέμε πνευματικούς ανθρώπους κάποιους που έχουν καταφέρει να ανεβούν τα σκαλιά και να έχουν κατακτήσει κατά το δυνατόν την ανθρώπινη σοφία, το ανθρώπινο πνεύμα. Κατά τα μέτρα του ανθρωπίνου πνεύματος λέγονται πνευματικοί. Γι’ αυτό το λόγο πνευματικοί άνθρωποι λέγονται κάποιοι φιλόσοφοι, κάποιοι λογοτέχνες, ενδεχομένως κάποιοι τραγουδιστές και κάποιοι ηθοποιοί. Όσοι ασχολούνται εν γένει με τη μουσική, με τη παιδεία του λαού..
Στην Εκκλησία δε μετριέται ως πνευματικός αυτός που έχει κατακτήσει το ανθρώπινο πνεύμα, αλλά αυτός που έχει κατακτήσει το Άγιο Πνεύμα. Για την Εκκλησία μας πνευματικός άνθρωπος λέγεται ο αγιοπνευματοφόρος άνθρωπος, του οποίου ολόκληρη η ύπαρξή του κυβερνάται από το Άγιο Πνεύμα. Είναι αυτός που φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα.
Πολλά πνεύματα υπάρχουν στην εποχή μας. Μιλήσαμε για τα πνεύματα του κόσμου της σοφίας. Υπάρχουν και πνεύματα πλάνης. Και ειδικά στην εποχή μας επικρατεί μέγα πνεύμα πλάνης, το οποίο δεν έχει σχέση με το Άγιο Πνεύμα! Αλλά μόνο αν είσαι πνευματικός άνθρωπος μπορείς να καταλάβεις ποιό είναι το πνεύμα της πλάνης.
Το τρίτο Πρόσωπο που έχει την ουσία του Θεού, αλλά δε δέχεται τίποτα σκοτεινό πάνω του είναι το Άγιο Πνεύμα. Αυτό το Άγιο Πνεύμα τιμούμε εμείς οι ορθόδοξοι. Όχι όμως οι αιρετικοί οι οποίοι απώλεσαν το Άγιο Πνεύμα όπως οι παπικοί για τους οποίους μας λέγει ο Άγιος Νεκτάριος πως «εξόρισαν το Άγιο Πνεύμα». Το υποβίβασαν, έκαναν τις άκτιστες ενέργειές του κτιστές. Την αθάνατη ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος την έκαναν κτιστή. Ακόμη δε δέχονται ότι η αγιότητα των ανθρώπων είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, αλλά ίδιων επιτευγμάτων του ανθρώπου. Δεν δέχονται τις άκτιστες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος υποβιβάζοντας το Πνεύμα.
Γι  αὐτὸ οι καημένοι οι παπικοί, δεν έχουν το Άγιο Πνεύμα. Έχουν περίπου μία αγία Τριάδα σαν την δικιά μας. Έχουν περίπου έναν Χριστό σαν το δικό μας. Έχουνπερίπου μία Παναγιά σαν τη δικιά μας, περίπου κάποιους αγίους σαν τους δικούς μας, περίπου ένα Άγιο Πνεύμα σαν το δικό μας και περίπου μία εκκλησία σαν τη δική μας. Αλλά δεν έχουν την μία Εκκλησία, τον έναν Θεό, τον έναν Χριστό και την μία Παναγία. Έχουν κάτι άλλο, αλλά όχι Εκείνον. Γιατί απ’ το Χριστό κάτι να αλλάξεις γίνεσαι Άρειος, κάτι ν’ αλλάξεις γίνεσαι Νεστόριος, κάτι ν’ αλλάξεις γίνεσαι Μακεδόνιος. Δηλαδή κάτι ν’ αλλάξεις γίνεσαι αιρετικός και είσαι έξω από την Εκκλησία.
Γι’ αυτό εύχομαι σε κάθε έναν από εμάς, να φωτίζει ο Θεός να ξεχωρίζουμε το πνεύμα της πλάνης και της αιρέσεως από το πνεύμα το γνήσιο και το Ορθόδοξο.