Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

athanasios-lemesou-495x498.jpg
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη, Θεολογῶν
Ἐξ ὅσων μέχρι στιγμῆς, ἀντικειμενικῶς, γνωρίζομεν, ἐπί τῇ βάσει τῶν δημοσιευθέντων καί ὑπογραφθέντων κειμένων πού κυκλοφορῶσιν εὐρέως, δυστυχῶς ἔχει ὑπογραφεῖ πλέον, ὑπό πάντων τῶν Προκαθημένων ἀλλά καί ὑπό τῶν συμμετεχόντων ὡς «διακοσμητικά στοιχεία» Μητροπολιτῶν, θεσμικῶς, δηλ. ἀπεφασίσθην «ἐν Συνόδῳ» ἡ ἀναγνώρισις καί ἡ ἐκκλησιοποίησις τῶν αἱρετικῶν, ὡς «Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν».
Δηλαδή, πιό ἁπλᾶ, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀπεφάσισεν συνοδικῶς, νά ἀκολουθήσει μιμητικῷ τῷ τρόπῳ τά χνάρια τῆς «Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας» ἤ τῆς «Ἐκκλησιολογίας τοῦ Διπολισμοῦ» (δικῆς μας ἐπινοήσεως ὁ νεολογισμός), δηλ. τῆς υἱοθέτησις καί τῆς σύνθεσις ὑπό τινῶν «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων, ἐπί τινάς «Νέας Ἐκκλησιολογίας»,  made in Pax Vaticana, περί τῆς «Διευρυμένης», «Ἀποκλειστικῆς» καί «Διηρημένης Ἐκκλησιολογίας» (Δ.Α.Δ.Ε.), διαβολοπευστία  τοῦ ἰσχυροῦ ἀνδρός καί πρώην πάπα Βενεδίκτου 16ου ὅπου ἐπεκυρώθην ὑπό τῆς Ληστρικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου. Ὅπου ἡ ἴδια ἐσύνθεσεν τήν «Ἀποκλειστική Ἐκκλησιολογία» της μετά τῆς «Διευρημένης Ἐκκλησιολογίας», ὥστε νά συμπεριλάβει ἔντεχνα, μέ μεθοδικόν καί ἄθεο-λογο-ἰμπεριαλισμόν ἐντός τῆς Φραγκοπαπικῆς καί Βατικάνειας Ἐκκλησιολογίας, τούς κατά τήν ἰδικήν της ἄποψιν τούς αἱρετικούς καί σχισματικούς, τουτέστιν μή Ρωμαιοκαθολικούς/Φραγκοπαπικούς.
  • Μεγάλη καί τραγική ἡ ἀπογοήτευσις τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, διά τά ἐν λόγῳ γεωπολιτικά καί γεωθεολογικά παίγνια. Τό πλέον σίγουρον κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, εἶναι, ἴνα μή εἴμεθα ἀφελεῖς, «μικροπολιτικές σκοπιμότητες»  δέν ἀσκῶσιν [μόνον] οἱ ἀπουσιάζουσες Ἐκκλησίες, ἀλλά κυρίως οἱ συμμετέχουσες Ἐκκλησίες.
  • Ὅσοι σχετιζόμεθα κάπως μέ τήν Κύπρο, κυρίως ἡ θλίψις καί ὁ σκανδαλισμός μας, ἐστιάζει, περί τινός ἀξιόλογου καί χαρισματικοῦ κατά τα ἄλλά Νεοβατοπαιδινοῦ Ἱεράρχου, παγκόσμιας ἐμβέλειας, τοῦ  καί Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου μετά τῆς συνεπισκοπικῆς συνοδείας αὐτοῦ (Θεοφ. Νεαπόλεως Πορφυρίου, Θεοφ. Λήδρας Ἐπιφανίου, Θεοφ. Ἀμαθοῦντος Νικολάου), πού ἐπῆγεν (!) ἐν τέλει συμμετείχεν (!!), ἀλλά καί ἐξ ὅσων φαίνεται ὑπέγραψεν (!!!), ὥς μή ὄφειλεν, τίς κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Ληστρικῆς Συνόδου ἐν Κολυμπαρίῳ. Τό «ὑπέγραψεν» τό γράφω μέ ἀρκετήν ἐπιφύλαξη μιᾶς καί δυσκολευώμεθα νά τό πιστέψωμεν. Ἀλλ΄ οὔτε ὅμως ἐτόλμησεν νά ἀποχωρήσει μέ διαμαρτυρίες ἀπό τό ἐν λόγῳ Συγκρητιστικο-ἀμερικάνικον ὑπερθέαμα τῆς λυκοΣυνόδου.
  • Δέν γνωρίζομεν ἀκόμη, λ.χ. «τί εἶπεν», καί «τί δέν εἶπε», τί σόϊ ἐνστάσεις ἔθεσεν ὁ ἐπίσκοπός μας, ἐάν ἐτόλμησε νά κάνει τέτοιες κ.ο.κ., πράγμα πού ἐξάπαντος, θά διαφανεῖ, εἰς τά Πρακτικά τῆς ἐν λόγου «Συνέλευσις τῶν Προκαθημένων». Ἐπίσης, γιά ὅποιον παρακολούθησε στενῶς τίς ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, ἦτο φανερόν, ὅτι ὁ ἅγιος Λεμεσοῦ, δέν ἐτόλμησε νά κάνει τήν παραμικράν, δημόσια δήλωσιν, ἀλλ΄οὔτε κἄν ἐσυμμετείχεν εἰς τά τηλεοπτικά δρώμενα, πολλῶ μᾶλλον δέν παρέστην εἰς τά συλλυπητήρια τηλε-μηνύματα πού ἀπέστειλεν ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος μετά τῶν συνεργατῶν του, περί τῶν φονικῶν πυρκαγιῶν πού ἐμμένοντο εἰς τήν νῆσον Κύπρον. Ἡ Κύπρος ἐκαίγετο διά τῶν πυρκαγιῶν καί ἡ Κρήτη ἐκαίγετο εἰς τήν κάμινον τῶν κακοδοξιῶν. Δέν γνωρίζομεν παρ΄αὐτά, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης τῆς Μόρφου κ. Νεόφυτος ἄν ἔκανε τόν φιλότιμο κόπον, ἔστω νά διακόψει τήν συμμετοχήν του εἰς τό παλιοΣυνέδριον τῆς πλάκας, νά μπεί σ΄ ἕνα ἀεροπλάνον καί νά σταθεῖ δίπλα εἰς τό ποίμνιόν του καί τήν Ἐκκλησιαστική περιφέρειά του, ὅπου ἐμαίνοντο κυρίως οἱ φονικές πυρκαγιές;!
  • Ἐπιθυμοῦμε ὅμως, ὅπως καταγράψομεν καί  παραθέσομεν μερικά στοιχεία π.χ. διά τόν ἴδικόν μας Μητροπολίτη Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον, μιᾶς καί εἶναι ὁ οἰκεῖος ἐπίσκοπος μας ἡ Ἀνωτέρα Ἐκκλησιαστική Ἀρχή τῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν τῆς Λεμεσοῦ, ἀλλά καί διά τόν λόγον ὅτι ἀντέδρασεν, ὅσοι τό θυμόμαστε τοῦτο, πρῶτος καί δυναμικά, περί τοῦ ἐν λόγῳ προβληματικοῦ καί κακόδοξου κειμένου πού ἐν τέλει ὑπεγράφην [καθῶς δηλώνεται εἰς τό κείμενον παρά τῆς ἐπισήμου ἱστοσελῖδος τῆς "HOLY COUNCIL" ] ... καί ὑπό τοῦ ἰδίου! Ἐξ ὅσον φαίνεται, ἀπό μία πρῶτη δημοσιογραφική ἀλλά μή ἀσφαλή ἄποψιν, δέν ἐδυνήθην μᾶλλον, νά κρατήσει μέχρι τέλους, ἀπαρασάλευτος καί ἄκαμπτος, εἰς τό ἀρχικόν ὁμολογιακόν καί ἀντιρρητικό φρόνημά του. Ὄμως, ἀναμένωμεν μέ ἀγωνία νά μάθομεν τίς ἰδικές του ἀπόψεις, θέσεις κ.ο.κ. καί διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον ὑφίστατο φαρδιά-πλατιά ἡ ὑπογραφή του [καθῶς καί ἅπασας τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου] εἰς τό  κείμενον πού ἀποκλείνει σφόδρα ἐκ τῆς Πατερικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας.
Α΄. Ἐστιάζοντας κατ΄ ἀρχᾶς, εἰς τό Ληστρικόν ἕκτον (6ον) σημεῖον τοῦ κειμένου ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ, [Δεῖτε ΕΔΩ https://www.holycouncil.org/-/rest-of-christian-world?inheritRedirect=true&redirect=%2F] παρατηρεῖ κάποιος, μέ μεγάλην ἔκπληξιν, ὅτι εἰδικῶς εἰς τήν πρότελευταίαν καί τελευταίαν γραμμήν, ἀποσαφηνίζεται καί ὅτι  θεσμοθετῆτο πλέον, τελεσιδίκως, εἰς τήν ἐν λόγῳ Συνοδική ἀπόφανσιν, ὅτι οἱ σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μετά τῶν Αἱρετικῶν «Χριστιανῶν» (καθ)ὀδηγώνται μέ μαθηματικήν καί θεολογικήν ἀκρίβειαν: πρός τόν «ἀντικειμενικόν σκοπόν τήν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρός τήν ἑνότητα»!
  • Δηλαδή, ἡ ἐνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μετά τῶν λοιπῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν, θά κατορθωθεῖ, ἐξ ὅσων ἀπεφασίσθην πλέον, ΘΕΣΜΙΚΩΣ καί ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΣ, ἐπί τῆς βάσεως τινᾶς σαθρῆς καί ἔωλης ἱδεολογίας, δηλ. τῆς Σιωνιστικῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἤ ἄλλως πως, διά τῆς πολυ-αἱρέσεως τοῦ σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρόκειται σ΄ αὐτό τό σημείον εἰδικά, προφανῶς, διά μία Ληστρικώτατη ἀπόφανσι μιᾶς καί διά τήν ἐν Χριστῷ ἐνότητα ὑφίσταντο, συγκεκριμένες, Εὐαγγελικές καί Πατερικές προϋποθέσεις, διά τίς ὁποίες δέν γίνεται κανένας ἀπολύτως λογος. Ἐπιβεβαιώνονται φαίνεται ἠχηρῶς οἱ «φανατικοί», οἱ «ζηλωτές», οἱ «φονταμενταλιστές», τά «ζιζάνια» κ.λπ.
  • Ἀποφεύγεται εἰς τό συγκεκριμένον ἕκτο σημεῖον, σκοπίμως μᾶλλον, νά διευκρινισθεῖ μέ πάσαν σαφήνεια, τό πῶς καί μέ ποῖον ἀκριβῶς Ο-ΡΘΟ-ΔΟ-ΞΟΝ τρόπον θά κατορθωθεῖ «ἡ προλείανσις πρός τήν ἐνότητα», τῶν Ὀρθοδόξων, μετά τῶν Φραγκοπαπικῶν, Μονοφυσιτῶν, Ἀγγλικανῶν, Λουθηροκαλβινιστῶν κ.ἄ. αἱρετικῶν παρασυναγωγῶν. (;!) Γιατί ἆράγε; Μήπως θά ἐπροσβάλλοντο οἱ Αἱρεσιάρχες παρατηρητές;
  • ΔΕΝ ἀποφεύγεται ὅμως ἀπό τήν ἄλλη, νά καταγραφεῖ μέ πλήρην σαφήνεια, ὅτι τό μοναδικόν μέσον ἤ καί το ἀποκλειστικόν ὄχημα πρός τήν ἐν λόγῳ, ἀνορθόδοξην καί ἀντι-ὀρθόδοξην, ἐνότητα, εἶναι: τό «διμερές καί πολυμερές ἐπίπεδον καί πρός τήν συμμετοχήν γενικώτερον εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν τῶν νεωτέρων χρόνων»...! Γίνεται φανερόν δηλ. ὅτι τά θεμέλια περί τῆς ἑνότητος εἶναι σαθρά καί πολύ μακράν [ἔτη φωτός] ὑπό τῶν Ἁγιοπνευματικῶν προϋποθέσεων. Δηλαδή, μᾶς προετοιμάζωσιν, εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, εἴτε φωνασκῶσιν καί διαμαρτύρωνται τινές εἴτε ὄχι, πρός μίαν ἐπίπλαστον καί φαινομενική θρησκευτική ἑνότητα, τήν λεγομένη ὑπό τῶν Θεοσοφιστῶν Συγκρητιστῶν καί Πανθρησκείας τῆς "ἐπανεμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ", δηλ. τοῦ ἔσχατου Ἀντιχρίστου.
  • Τό ἐν λόγῳ ἄκρως ἀμφιλεγόμενον καί σαφῶς κακόδοξον κείμενον μετά τοῦ συγκεκριμένου ἕκτου σημείου του, εἶναι ὑπογεγγραμένον ὑπό ΠΑΝΤΩΝ (;!)  τῶν συμμετεχόντων Ἐπισκόπων καί Προκαθημένων. Ἔχομεν ὅμως ἀπόλυτον ἄγνοια, ποιοί καί γιατί ἀκριβῶς, διαφοροποιήθησαν ὑπό τῆς παρανόμου νεο-ἐκκλησιολογικῆς ἀποφάνσεως. Ἀναμένομεν προσεχῶς ὑπεύθυνες καί ἐπίσημες δηλώσεις ἄν τῷ ὄντι ὑφίσταντο ρωμαλέες ἀντιδράσεις καί ἐνστάσεις καί ὑπό τίνων Ἱεραρχῶν.
  • Εἶναι ὑπογεγγραμένον π.χ. ἀπ΄ ὅλην τήν ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου· καθῶς καί ἀπό τούς παραδοσιακούς «ἀντιοικουμενιστάς» Κύπριους Ἱεράρχες: Μητροπολίτην Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον Μαχαιριῶτη, Χωρεπίσκοπον Ἀμαθοῦντος κ. Νικόλαον Μαχαιριῶτη, Χωρεπίσκοπον Λήδρας (καί Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ) Ἐπιφάνιον Μαχαιριῶτη, Χωρεπίσκοπον Νεαπόλεως κ. Πορφύριον Μαχαιριώτη, Μητροπολίτην Μόρφου κ. Νεόφυτον, Μητροπολίτην Τριμυθοῦντος Βαρνάβα Σταυροβουνιῶτη, κ.ἄ.
  • Ὁ Σεβ. Τριμυθοῦντος προτοῦ μεταβεῖ εἰς τό Κολυμπάριον ἐδήλωσεν, ὅτι πρόκειται νά ζητήσει νά ἀντικατασταθεῖ ὁ ὅρος Ἐκκλησίες, διά τούς αἱρετικούς, μέ τόν ὅρο Ὁμολογίες. Ὁ θεολογικός ὅρος «Ἐκκλησίες» ὅμως ΠΟΤΕ δέν ἀντικατεστάθην ἑνῷ ἔπρεπε νά διαγραφεῖ παντελῶς ἐκ τοῦ ἐν λόγῳ Συνοδικοῦ κειμένου. Ἔγινε δέ πιό περιεκτικῶς. Δηλαδή, οἱ διαμαρτυρίες τόσον τοῦ Λεμεσοῦ ὅσον καί τοῦ Τριμυθοῦντος ΔΕΝ εἰσακούσθησαν. Καί ἄν οἱ ἔλλογα θεολογικές ἐπισημάνσεις καί διαμαρτυρίες τῶν ἐν λόγῳ παραδοσιακῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν Κυπρίων ἐπισκόπων, ἔπεσαν στό κενό, φανταστεῖτε, πόσον σοβαρά  λαμβάνωσιν ὑπόψιν, οἱ Νεοφαναριῶτες ταγοί, τό ἁπανταχοῦ καί Καθολικόν πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
  • Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ὅμως, κατά τίς ἀρχές τοῦ μηνός Φεβρουαρίου 2016, ἀπεφάσισεν καί ἀπέστειλεν πρός τήν Ἱερά Σύνοδον τῆς Κύπρου, καί ἔπειτα εἰς τό δημοσιογραφικόν ἱστολόγιον «ΡΟΜΦΑΙΑ», τινά ἀντιρρητικόν καί ὁμολογιακόν κείμενον, καί ἡ «ΡΟΜΦΑΙΑ», πολύ ὀρθῶς, ἔσπευσεν νά τό δημοσιεύση, μέ εἰδικώτατον μάλιστα τίτλον τινά εὔστοχα λεχθέντα τοῦ κ. Ἀθανασίου, ὅπως: «Για ποια ενότητα μιλάμε; Όσοι έφυγαν από την Εκκλησία είναι σχισματικοί και αιρετικοί» [Δεῖτε ΕΔΩ http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/6446-lemesou-gia-poia-enotita-milame-osoi-efugan-apo-tin-ekklisia-einai-sxismatikoi-kai-airetikoi].
  • Ὁμως ὁ Σεβασμιώτατος Λεμεσοῦ κύριος Ἀθανάσιος, κατά τόν Φεβρουάριον εἰς τήν Ἐπισκοπικήν Ἐπιστολήν του πρός τήν ἱερά Σύνοδο τῆς Κύπρου, εἰς τήν τέταρτην (4ην) μόλις παράγραφον, διατυπώνει ὀρθοδόξως καί ἐπί λέξει διά τό πιό πάνω "Α΄" σημείον, τά ἑξῆς: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προσευχομένη πάντοτε «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» πιστεύω ὅτι ἐννοεῖ τήν ἐπιστροφήν καί ἕνωσιν μαζί της ὅλων αὐτῶν πού ἀπεκόπησαν καί ἀπομακρύνθησαν ἀπό αὐτήν, αἱρετικῶν καί σχισματικῶν, ἀφοῦ ἀπαρνηθοῦν τήν αἵρεσι ἤ τό σχίσμα τους καί φύγουν ἀπό αὐτά καί μέ μετάνοια καί μέ τήν προβλεπόμενη ἀπό τούς ἱερούς Κανόνες διαδικασία ἐνσωματωθοῦν καί ἐνταχθοῦν -ἐνωθοῦν- μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».[Δεῖτε ΕΔΩ http://www.imlemesou.org/images/20016/keimeno-g-sinodo.pdf]
  •  Ὁ ἴδιος Μητροπολίτης, εἰς τήν 9ην παράγραφον τῆς ἀντιρρητικῆς ἐπιστολῆς του, ὑπερτονίζει αὐτό πού προαναφέραμεν πιό πάνω, διά τό πλέον καί θεσμικά ὑπογραφθέν κείμενον, ὅτι: «Δέν ἀναφέρεται καθόλου στό κείμενο αὐτό ὅτι ἡ μόνη ὁδός πού ὁδηγεῖ στήν ἕνωση μέ τήν Ἐκκλησία εἶναι μόνον ἡ ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν ἐν μετανοίᾳ εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ... πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας».
  • Ἐπίσης ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, εἰς τήν 11ην παράγραφον σημειώνει: «ἀναφέρεται ὅτι κοινός σκοπός τῶν θεολογικῶν διαλόγων εἶναι «ἡ τελική ἀποκατάστασις τῆς ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει καί τῇ ἀγάπῃ ἑνότητος». Δίδεται ἡ ἐντύπωση ὅτι κι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ψάχνουμε τήν ἀποκατάστασή μας στήν ὀρθή πίστη καί στήν ἑνότητα τῆς ἀγάπης, ὡσάν νά ἀπωλέσαμεν τήν ὀρθή πίστη καί τήν ψάχνουμε νά τήν βροῦμε διά τῶν θεολογικῶν διαλόγων μετά τῶν ἑτεροδόξων. Θεοωρῶ ὅτι αὐτή ἡ θεωρία εἶναι θεολογικά ἀπαράδεκτη ἀπό ὅλους μας».
  • Προσθέστε, εἰς τήν ὅλη περιρρέουσαν ἀτμόσφαιρα καί τίς σωρηδόν ἀντιφατικές δηλώσεις ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅτι ἀπό τή μιᾶ, δέν εἶναι ὁ σκοπός τών Διαχριστιανικῶν καί Διαθρησκειακῶν Διαλόγων, ἡ ἀδιάκριτως «ἀποκατάστασις καί ἑνότης τῶν πάντων» ἐνῷ μερικοί ἄλλοι Ἀρχιοικουμενιστές σέ ὑψηλόν ἐπίπεδον τῆς Ἱεραρχίας, μᾶς ἐπιβεβαιώνουν διά, τό ἀκριβῶς ἀντίθετον.
  • Ἐν κατακλείδι σύν τοῖς ἄλλοις, συγκαλεῖτο τελικῶς ἡ «Πανορθόδοξη Σύναξις» τῶν Προκαθημένων καί Μητροπολιτῶν, συνεδριάζωσιν μετά ἀνοικτῶν, ΑΛΛΑ, καί μέ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, καθῶς ἐκαταγγέλθην ὑπό τινῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημέρωσις. Δέν γνωρίζομεν καλῶς, ἄν κατέφεραν νά τρυπώσουν ἐκεῖ τινές ἐθνοφυλετιστές, φανατικοί καί φονταμενταλιστές δημοσιογράφοι καί φαντασιολογικῶς κατέγραψαν τέτοιαν παράδοξον μομφήν;! Μόνο οἱ Μασσῶνοι συνεδριάζωσιν κεκλεισμένων τῶν θυρῶν.  
  • Τελικῶς, ὑπογράφονται ὅλα σχεδόν, τά ὅσα ἀπαράδεκτα διαπίστωσεν/αν, προ καιροῦ, ὁ σεβαστός Μητροπολίτης Λεμεσοῦ καθῶς καί ἡ ἐπιστημονική Θεολογική Ἡμερίδα τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Πειραιῶς.
Β΄. Τό ΑΚΡΩΣ προβληματικό καί κακόδοξον σημεῖον, ὅμως, πού ἔχει ἦδη ἐγκριθεῖ καί ὑπογράφθην,  Συνοδικῶς πλέον,  ἔχει ὡς ἑξῆς:
"(...) Παρά ταῦτα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, ἀλλά πιστεύει ὅτι αἱ πρός ταύτας σχέσεις αὐτῆς πρέπει νά στηρίζωνται ἐπί τῆς ὑπ’ αὐτῶν ὅσον ἔνεστι ταχυτέρας καί ἀντικειμενικωτέρας ἀποσαφηνίσεως τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καί ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐταῖς διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καί ἀποστολικῆς διαδοχῆς (...)"
  • Κατά τήν ἐπιστήμη τῆς Γλωσσολογίας καί Λεξικολογίας καί τόν Καθηγητή κ. Γεώργιον Μπαμπινιῶτη ἑτερόδοξος/ἑτεροδοξία σημαίνει: «πρόσωπο πού πιστεύει σέ διαφορετική θρησκεία ἀπό αὐτήν πού ἐπικρατεῖ στή χώρα ὅπου διαμένει· Συνώνυμο τοῦ ἑτερόδοξου εἶναι ὁ ἀλλόδοξος.
  • Δηλαδή συγκριτικῶς με τά πιό ἐπάνω "θεολογικούδια" προσδίδεται τινά Νεοεκκλησιολογικόν κύρος σέ ἀλλοδόξους καί αἱρετικούς. Πέραν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζεται θεσμικῶς ὑπ΄ Αυτῆς καί ἐν Συνόδῳ μάλλιστα, ὅτι ὑφίσταντο καί τινές ἄλλες "Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες". Πράγμα πού ἐξ Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας εἶναι ἄτοπον καί ἀπαράδεκτον. Ἐκ λογικῆς, εἶναι ἄκρως παράλογον καί ἀντιφατικόν. Εἶναι «Ἐκκλησία», ἤ ἔστω μέρος μίας διευρυμένης ἔννοιας τοῦ ὅρου Ἐκκλησία, οἱ ἑτερόδοξοι, οἱ ἀλλόδοξοι καί αἱρετικοί;
  • Σέ ἄλλον εἰδικόν Λεξικόν Ρημάτων τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλῶσσας τοῦ Παν. Γιανακόπουλου (Ἐκδόσεις: ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ) μᾶς ἀποσαφηνίζει ἐτυμολογικῶς καί ἄριστα τό λεξίδιον «ἑτερόδοξος», ὡς ἑξῆς: ἑτεροδιδασκαλέω (-ῶ) σημαίνει ὅτι κάνω ἄλλες διδασκαλίες, διδάσκω ἄλλα μή ὀρθά· πρόκειται διά Συνώνυμον τοῦ ἑτεροδοξέω-ῶ. Στό δέ καθ΄ αὐτόν ρήμα ἑτεροδοξέω (-ῶ) καταγράφει ἡ Λεξικολογική ἐπιστήμη, ὅτι σημαίνει: φρονῶ ἄλλη δόξα, ἔχω μή ὀρθές ἀντιλήψεις, ἔχω ἐσφαλμένες γνώμες, πλανιέμαι. Συνώνυμον του εἶναι τό ἑτεροδιδασκαλέω καί ἀλλοδοξῶ.
  • Ἡ ἴδια λέξις συναναντάται, σαφῶς, εἰς τήν Καινή Διαθήκη εἰς τάς Ἐπιστολάς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅπως εἰς τήν Α΄ Ἐπιστολή Πρός τόν στενώτατον μαθητή του Τιμόθεον ὅπου τόν προτρέπει καί συμβουλεύει "ἵνα παραγγείλεις τισί μή ἑτεροδιδασκαλεῖν μηδέ προσέχειν μύθοις" ἤ "καί εἴ τί ἕτερον τῆ ὑγιαινούσῃ διδασκαλίᾳ ἀντίκειται, κατά τό εὐαγγέλιον τῆς δόξης τοῦ μακαρίου Θεοῦ, ὅ ἐπιστεύθην ἐγώ." Δηλαδή οἱ ἑτερόδοξοι καί ἡ ἐτεροδοξία αὐτῶν, εἶναι ἀνόητοι μύθοι καί θρησκευτικά ἤ φιλοσοφικά δόγματα πού ἔρχονται σέ ἀντίθεσιν καί ἀντινομία μέ ὅσα μᾶς διδάσκει τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί ὁ Θεάνθρωπος Χριστός διά τῶν Ἀποστόλων Του. Πολλῶ μᾶλλον δέν ὑφίστατο ΠΟΥΘΕΝΑ καμμία πρόνοια εἰς τό ἱερό Εὐαγγέλιον, ἵνα ἐκκλησιοποιηθῶσιν, παρανόμως καί ληστρικῶς, οἱ ἑτερόδοξοι μυθομανεῖς καί ἀποστάτες αἱρετικοί. Ὑφίστατο ὅμως θεία πρόνοια, ὅπως ἐκκλησιοποιηθῶσιν οἱ ἀποστάτες ἑτερόδοξοι καί ἀλλόθρησκοι, κατά θεμελιωδεστέραν βάσιν τῆς Θεανθρωπολογικῆς καί Κυριακῆς σημαίνουσας, παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου υἱοῦ πού ἐν ὀντολογικῆ μετανοίᾳ ἐδύνατο, μόνο, νά ἐπιστρέψει εἰς τόν οἴκον τοῦ πατρός Του.  Ἐξ ἀλλαχοῦ, καλή καί "νόμιμως", ἐπιστροφῆ καί ἑνότητα, ΔΕΝ ὑφίστατο, σύμφωνα κατά τό ἱερον Εὐαγγέλιον. Νά τονισθεῖ, ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, κάνει θεόπνευστον χρήσιν καί τῶν δύο θεολογικῶν ὅρων: ἑτερόδοξοι καί αἱρετικοί. Ἑνῶ οἱ νύν διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, ἀπεφάσισαν νά ἀποκρύψωσιν καί νά ἀποσιωπήσωσιν τόν Εὐαγγελικό Ὅρο: αἵρεσις καί αἱρετικοί. Μεγίστη ἀπόδειξις τοῦ πλανεμένου πνεύματος, πού ἐνυπάρχει, σέ ὅσους συμφωνῶσιν καί συνυπογράφωσιν τέτοια τρισάθλια διαβολικά κείμενα.
  • Ἐπίσης τό πιό πάνω φρασίδιον "ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν " εἶναι ἄτοπον καί οἰκτρά σοφιστία, μιᾶς καί πρόκειται περί λογοκρατικῆς καί σχολαστικῆς ἀντιλήψεως παραβιάζοντας τήν ἀρχή τῆς λήψεως τοῦ ζητουμένου. Κατ΄ ἀκρίβειαν πρόκειται, περί τινός ἱστορικισμοῦ, μιᾶς καί οἱ Προκαθημένοι προσπαθῶσιν ἀλυσιτελῶς, νά ξαναγράψωσιν, τήν θεολογική Ἱστορία τῶν Δογμάτων, δηλ. τήν Πατερική καί Δογματική Διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, μέ καινοφανῆ Φραγκολατινικά κριτήρια καί ἀντιευαγγελικά κακόδοξα ληρήματα. Δηλ. οὔτε κἄν ἱστορικῶς, ἐξ ὁρθοδόξου ὀπτικῆς, δέν ἐρείδετο τέτοια τινά αὐθαίρετη ἀναγνώρισις. Ἐκτός κι ἄν προσπαθῶσιν νά μᾶς ποῦν, ὅτι ἡ ἱστορία [μιᾶς καί αὐτήν προτάσσωσιν] εἶναι ἀνωτέρα τῆς Ἐμπειρικῆς Δογματικῆς τῶν Θεοφόρων Πατέρων, ἀνωτέρα (!) τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου καί τῆς Ἐκκλησίας Του;!
  • Συγκριτικῶς καί συνθετικῶς μέ τά πιό πάνω γραφθέντα καί ἀποφασισθέντα σημαίνει: ὅτι οἱ ἄλλες διδασκαλίες, τά μή ὀρθά δόγματα, οἱ μή ὀρθές ἀντιλήψεις, οἱ ἐσφαλμένες γνῶμες, οἱ πλανεμένοι Χριστιανοί, ἔχωσιν ἐκκλησιοποιηθεῖ μέ τόν πλέον ἐπίσημον  Μετα-συνοδικόν ὅρον: "Ἑτερόδοξες  Χριστιανικές Ἐκκλησίες".
  • Ἀκαδημαϊκῳ τῷ λόγῳ, συνήθως, καταγράφεται ὁ ὅρος "ἑτερόδοξοι",  καί δή καταχρηστικῶς ἤ ἐν ἐπιστημονικῇ ἀδείᾳ καί ἐλευθερίᾳ, ὅταν γίνεται Συγκριτική Θεολογία καί διδασκαλία εἰς τάς Θεολογικάς Σχολάς καί διά τῶν θεολογικῶν συγγραμμάτων τῶν καθηγητῶν, ἀντί διά τόν ἀπόλυτα αὐστηρόν καί διαχρονικά εὔστοχον, Ἐκκλησιολογικόν ὅρον, "αἱρετικοί". Δέν παραλείπεται ὅμως, νά γίνεται ἔλλογη καί θεολογική χρήσις τοῦ ὅρου «αἱρετικοί» μαζί μέ τόν ὅρο «ἑτερόδοξοι» ἀπό ὀρθοδόξους Καθηγητές τῆς Θεολογίας. Οἱ πλανεμένοι καί αἱρετίζοντες Καθηγητᾶδες ἔχωσιν ἰδεολογικόν πρόβλημα καί ἀδικαιολόγητον, δαιμονική φοβία, ὅπως κάνωσιν ἀνάλογον καί δικαία ἀναφοράν περί τῶν ΝΥΝ αἱρετικῶν. Γιά τέτοιου εἶδους καθηγητῶν καί κληρικῶν οἱ αἱρετικοί βρίσκονται, μόνον καί ἄν, εἰς τό χρονοντούλαπον τῆς ἱστορίας.
  • Ἡ Σύναξις τοῦ Συγ-κ[Κ]ρητισμοῦ ἐν Κολυμπαρίῳ, ὅμως, διά νά ἐξηγούμαστε, τέλος πάντων, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τινά ἀκαδημαϊκόν σπουδαστήριον, καθῶς τό ἐδήλωσεν καί τό ὑπερτόνισεν ὁ πάπας καί πατριάρχης τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος. Ἐπισημαίνομεν δηλ. τινά μεγίστην ἀντίφασιν ἐκ τῶν θεωρητικῶν λεχθέντων μετά τῶν πρακτικῶν (ὑπο)γραφθέντων. Δέν εἶναι μέν, ἀλλά εἰσάγωσιν δέ κατ΄ἐξοχήν ἀκαδημαϊκούς (ἤ ἐπιλεκτικά Εὐαγγελικούς) ὅρους  σέ Συνοδικά Κείμενα. Οὔτε βεβαίως ἔχει δίκαιον, ὁ δῆθεν «κριτῆς τῆς Οἰκουμένης» καί πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, διετύπωσε, τάχα μου μέ νομικόν πνεῦμα τινές προσωπικές ἀπόψεις του στά περί τάς ἱεράς καί θεοπνεύστους ἐρμηνευτικάς ἐπιστολάς του. Μή σᾶς ποῦμεν, ὅτι εἶναι παντελῶς, μεγίστη βλασφημεία, κατά τοῦ Θεοφόρου Ἀποστόλου Παύλου καί κατ΄ ἐπέκτασιν θεολογική, μείζονα ἐμπαιγμός κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἐν λόγῳ ἀνόητως, προχειρολόγος, φαιδρᾶ καί θλιβερά τηλεοπτική ἄποψις τοῦ πατριάρχου κ. Θεοδώρου. Κι΄ ὅμως, ἐτόλμησαν ἡ θεοστυγεῖς συμμορία τῶν Νεορθοδόξων Προκαθημένων, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΩΣ νά εἰσαγάγωσιν  ἀκαδημαϊκούς θεολογικούς ὅρους, σέ Ἐκκλησιολογικά καί Συνοδικά Κείμενα, πού φιλοδοξῶσιν νά ἐπικυρωθῶσιν (sic) πανορθοδόξως ὑπό πάντων καί πασῶν.
  • Ἡ «ΡΟΜΦΑΙΑ» κατά τόν Φεβρουάριον, μᾶς (περι)ἔγραφεν, περί τῶν ἰδίων δηλώσεων τοῦ Λεμεσοῦ: «Δεν υπάρχουν Εκκλησίες και ομολογίες, απλώς αποκόπησαν από την Εκκλησία και πρέπει να θεωρούνται αιρετικοί και σχισματικοί, σημειώνει χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος εκφράζοντας απορία για ποιον λόγο έχουν αγνοηθεί τόσο σοβαρά ζητήματα.»
  • Ἐνῶ τῷ ὄντι πιστοποιούνται τά πιό πάνω, καθότι ὁ σεπτός Ἐπίσκοπος τῆς Λεμεσοῦ μας καταγράφει εἰς τήν περίφημον ἐπιστολήν του: «Διερωτώμαι γιατί στο κείμενο γίνεται πολλαπλή αναφορά σε «Εκκλησίες» και «Ομολογίες»; Ποιά ή διαφορά τους και ποιό στοιχείο τις χαρακτηρίζει ώστε άλλες να ονομάζονται Εκκλησίες και άλλες Ομολογίες; Ποιά είναι Εκκλησία και ποιά ή αιρετική και ποία ή σχισματική ομάδα ή ομολογία; Εμείς ομολογούμε μια Εκκλησία και όλα τα άλλα αιρέσεις και σχίσματα. Θεωρώ ότι Θεολογικά και δογματικά και νομοκανονικά ή απόδοση τού τίτλου «Εκκλησία» σε αιρετικές ή σχισματικές κοινότητες είναι παντελώς λανθασμένη γιατί μία είναι ή Εκκλησία τού Χριστού, (...) και δεν μπορεί να όνομασθή από εμάς μία αιρετική ή σχισματική κοινότητα ή ομάδα ως Εκκλησία, εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησίας.»
  • Νομίζω πῶς ὅλοι μας ἀντιλαμβανώμεθα, σαφῶς: ὅτι οἱ ἐπισκοπικές ἐπισημάνσεις τοῦ Σεβ. Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου, ἔρχονται σέ πλήρη ἀντίθεσιν, μέ τά ὅσα ὑπέγραψεν ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μαζί καί ἅπαντες οἱ ἄλλες ἀντιπροσωπείες, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως καί τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου μας. Ἐξάπαντος ἡ ἀντινονία καί ἡ ἀντίφασις εἶναι κραυγαλέα, μιᾶς καί ἀναμένωμεν ἀπό τόν ἅγιο Λεμεσοῦ καλές ἐξηγήσεις διά τό τι γέγονεν εἰς τήν ψευδοΣύνοδο τῶν  "διακοσμητικῶν στοιχείων".
  • Ἐλπίζωμεν μόνον, ὅτι ἡ ὑπογραφή τοῦ Δεσπότου μας, καθῶς καί τῶν ἄλλων παραδοσιακῶν Κυπρίων ἀντιοικουμενιστῶν Συνοδικῶν, πολλῶ μᾶλλον καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Τριμυθοῦντος κ. Βαρνάβα, νά ἔχει τοποθετηθεῖ ἐν ἀγνοίᾳ των καί παρά τήν γνῶμη καί βούλησίν τους. Διαφορετικά, ἄν πράγματι ὑπέγραψαν τέτοιον ζοφερόν Συγ-κρητιστικόν κείμενον, μιᾶς καί περί αὐτοῦ πρόκειται, οἱ πολύτιμοι καί ἐκλεκτοί Κύπριοι ἐπίσκοποί μας, θέτωσιν πλέον τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου σέ μεγάλες περιπέτειες...!
  • Ἐν κατακλείδι, ἀπό τήν Κανονική καί Ἐκκλησιολογική ὁπτική, σύμφωνα δηλαδή μέ τό Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, οἱ ἑτερόδοξοι εἶναι: «Ἐκείνοι, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν σέ κάτι διαφορετικό ἀπ΄ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἐπιπροσθέτως δέν ἔχουν ἀφορισθεῖ». (ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, τοῦ Παναγιώτου Μπούμη, σελ. 105).
  • Ποιοί/ές ἐξ ὅλων τῶν "Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν" ἤ καί  "Παρατηρητῶν"  δέν ἔχωσιν ἀφορισθεῖ ὑπό τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Ἆράγε, δέν ἔχει ἀφορισθεῖ ὁ Παπισμός καί οἱ σωρηδόν φραγκοπαπίζουσες πλάνες καί κακοδοξίες του, τελεσίδικα, ὡς αἱρετικά δόγματα; Μήπως, δέν ἔχωσιν ἀφορισθεῖ, τό ἴδιον τελεσίδικα, τά Λουθηροκαλβινικά (Προτεσταντισμός) καί Μονοφυσίτικα (Μονοφυσιτισμός) δόγματά τους, ὑπό τῶν Ἀλαθήτων καί Θεοπνεύστων Ἁγίων  Ἐννέα (9) Οἰκουμενικῶν καί ἄλλων τόσων Τοπικῶν Συνόδων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας;
  • Ἡ "Πανορθόδοξη Σύνοδος" τῶν Ληστῶν καί Λυκοποιμένων τῆς Κρήτης, διά τίνα λόγον ψευδολογεῖ στυγνώτατα, κατά τοῦ Χριστεπώνυμου πληρώματος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων;
  • Διά τίνα λόγον ἀφήνεται προφανῶς, νά ἐννοηθεῖ, νά ἐμπεδωθεῖ καί νά ἔμφυτευθεῖ, προπαγανδιστικῶς, ὅτι ὀ Μονοφυσιτισμός, ὁ Προτεσταντισμός καί ὁ Παπισμός, εἶναι "Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες"; Γιά ποῖον λόγον τά  πιό πάνω πολυ-αἱρετικά κατεδικασμένα καί ἀποκομμένα (ἀφορισμένα δηλαδή) συστήματα, ἐξισώνονται καί ὁμοτιμοποιούνται, μετά τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν; Ποία σχέσις δύνανται νά ὑπάρξει μεταξύ φωτός καί σκότους; Ποιά γαμική σχέσις δύναται νά δημιουργηθεῖ μεταξύ ἀλήθειας καί ψεύδους;
Γ΄. Προσθέστε εἰς τό ὁλον ζήτημα καί τό ἀναντίρρητον γεγονός, ὅτι ὁ Σεβ. κ. Ἀθανάσιος ἐμέμφθην, κυνικῶς καί εἰρωνικῶς, ὅσους ἐπισκόπους θά ἀπεφάσιζαν νά συμμετάσχωσιν εἰς τήν κακοΣύνοδο τῆς Κρήτης, μέ τά ἑξῆς γραφθέντα του: "Ταπεινά διατυπώνω τη διαφωνία μου και στο γεγονός ότι καταργείται η πρακτική όλων των μέχρι τούδε Ιερών Συνόδων τοπικών και οικουμενικών όπου κάθε επίσκοπος έχει και τη δική του ψήφο και ουδέποτε αυτό το σχήμα, μια Εκκλησία μια ψήφος, που καθιστά τα μέλη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, πλην των προκαθημένων, διακοσμητικά στοιχεία, αφαιρεθέντος απ΄ αυτών του δικαιώματος της ψήφου»".
  • Τελικῶς, τί νά ὑποθέσει κανεῖς περί τοῦ ἐπισκόπου τῆς Λεμεσοῦ;
  • Ὅτι ἡ τῷ ὄντι ἀδιαμφισβήτητη ταπείνωσίς του, τόν ὁδήγησεν μᾶλλον, νά μεταβληθεῖ, σ΄ αὐτό τό εἶδος τῶν ἐπισκόπων, πού ὁ ἴδιος ἐκατάγγελεν, κατά τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου καί κατ΄ἐπέκτασιν κατά τοῦ Οἰκουμενι(στι)κοῦ Πατριαρχείου, ὅπου ἐμεταμόρφωσεν ἐν Κολυμπάριῳ ἅπαντες τοῦς Ἐπισκόπους, -«πλην των προκαθημένων»- σέ «διακοσμητικά στοιχεία»;
  • Τέτοιου εἴδους ταπείνωσις, μᾶλλον, ἐξελίχθην, σταδιακῶς καί ἀποδεικτικῶς (μέ τήν συμμετοχήν τοῦ ἐπισκόπου μας), σέ ἀπροκάλυπτον ταπεινολογία; Διότι θεωρητικῶς καί γραπτῶς ἄλλα ἐδήλωσεν, ἑνῶ εἰς τήν πράξιν ἀναίρεσεν ἐν μέρει τά δεδηλωμένα του, καθότι συμμετείχεν εἰς τήν Ληστρική Σύνοδον, ἑνῷ εἶχεν τήν ἄπλετον ἐπιλογή, νά μή συμμετάσχει καθόλου, μιᾶς καί εἶχεν σοβαρές ἐπιφυλάξεις καί ἀντιρρήσεις ἐπί τινῶν θεολογικῶν ζητημάτων, ὅπως ἔπραξαν καλῶς κοτζάμ τέσσερεις Ἀυτοκέφαλες Τοπικές Ἐκκλησιες καί σωρηδόν ἑκατοντᾶδες ἄλλοι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Παράδειγμα τρανό μάλλιστα, ἐμποροῦσεν νά ἦτο καί ἡ ρωμαλέα ἀντίδρασις ἀρκετῶν τινῶν Ἑλλαδιτῶν Μητροπολιτῶν, πού ἀρνήθησαν ἠχηρῶς, τόν ρόλον τοῦ «διακοσμητικοῦ στοιχείου», σημαίνων καί καλόν ἐπιχείρημα καί ὑπό τοῦ ἁγίου Λεμεσμοῦ, τό ὁποίον καί ἀναίρεσεν ἀφ΄ἑαυτοῦ του, ἐμπράκτως!
  • Διερωτιέμαι, πῶς δύναται ἕνας Ἐπίσκοπος νά λοιδωρεῖ καί νά μέμφεται ἐκ τῶν προτέρων συν-ἐπισκόπους του, ὡς "διακοσμητικά στοιχεία", καί ἔπειτα ἐκ τῶν ὑστέρων νά μεταβάλλεται σέ "ἀρχι-διακοσμητικόν στοιχεῖον" ὁ ἴδιος; Ἀλλά ἦτο τῶ ὄντι τέτοιον "στοιχεῖον" ὁ Λεμεσοῦ; Τό κυρίαρχον ἐρώτημα πού παραμένει ἀδυσώπητον ἀπέναντί του εἶναι: τόσον μεγάλο διάστημα, ἐπί τῶν Προσυνοδικῶν Διασκέψεων καί συσκέψεων, περί τῆς προετοιμασίας τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν διά τήν «Πανορθόδοξη Σύνοδο», πού τῆς ἔμμελε ἐν τέλει νά μεταβληθεῖ, ἀποδεικτικῶς, ἐκ τῶν προτέρων σέ παγκακόδοξον καί ἄνομο συνέδριον Προκαθημένων, γιατί ᾆραγέ δέν ἐνεργοῦσεν τό ποιμαντικόν χρέος καί ἱερό καθήκον του ἐξ ὅλης τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί ἀνέμενε νά φτάσωμεν εἰς τό παρά πέντε;
Δ΄. Ὡστόσον, μόλις ἐδημοσιεύθην κατά τόν περασμένο Φεβρουάριον τό ὁμολογιακόν καί ἀντιρρητικόν κείμενον τοῦ Σεβ. κ. Ἀθανασίου, σπεύσαμεν πρώτοι νά τόν ἐγκωμιάσομεν διά τήν περίφημον ἰσχυρά στάσιν του, ἀλλά ἀποσαφηνίσαμεν ἐκ τοτε «προφητικῶς» τά ἑξῆς:
«Χωρίς ὅμως νά ἐνθουσιάζομαι ἐντόνως, ἐπιθυμῶ νά κρατήσω τίς χαρές καί τά πανηγύρια, καί μίαν ἐπιφύλαξιν κατά τοῦ Λεμεσοῦ, διότι ἔχω τίς ἀμφιβολίες μου, ἄν θά στηρίξη μέχρι τέλους τήν ὁμολογιακήν καί ἱεροπολεμικήν στάσιν του. Διότι αὕριον, μή παραξενευθεῖτε διόλου, νά δεῖτε τόν Λεμεσοῦ, πρῶτον-πρῶτον, ὡς "διακοσμητικόν στοιχεῖον" εἰς τήν "Πανορθόδοξον Σύνοδον"! Μακάρι νά μᾶς διαψεύσει, διότι τό ἔμμεσον μήνυμα τῆς ἐπιστολῆς του, πρός τόν πατριάρχην, εἶναι, ὅτι δέν πρόκειται νά συμμετάσχει στήν ἐν λόγῳ Ληστρικήν Σύνοδον, πού ἔβαλεν ὡς σατανικόν στόχον της νά θεσμοθετήσει, ἀλλά και νά ἐπικυρώσει, τά πολυ-αἱρετικά  θεωρητικά συστήματα τῶν Προτεσταντῶν καί Φραγκοπαπικῶν, ἵνα δημιουργηθεῖ καί ἀνοικτή, ἐξάπαντος προδεδικασμένον, μέ τήν πρῶτην σύγκλησιν τινάς ἀντικανονικῆς, ἀντιευαγγελικῆς, ἀντιπαραδοσιακῆς, νεωτεριστικῆς δῆθεν "Πανορθόδοξης Συνόδου", πού θέτει  a priori, καί ὡς καταστατικόν θεμέλιον λίθον της, τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογίαν, τό Κείμενον τῆς Ραββένας, τήν Βαπτισματικήν θεολογία, καί τήν Μετασυνοδικήν-προτεσταντόπληκτον, διαβολικήν θεολογία, τῆς "μετα-πατερικῆς θεολογίας"!»
  • [Δεῖτε ΕΔΩ ὁλόκληρον τό κείμενο μας http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_43.html μέ τίτλον Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ]
  • Δεῖτε ἐπίσης [ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=gR8dNKj8Czg] καί τίς πάγιες νοσηρές ἀντιλήψεις τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἔμμεσες μομφές καί μπηκτές κατά τοῦ σεπτοῦ ποιμένάρχου τῆς Λεμεσοῦ.
  • Δηλαδή, γίνεται φανερόν, ὅτι ὑφίστατο πλέον δύο λογιῶν ὀρθοδοξίες: μία ἡ παραδοσιακή καί Πατερική Φιλόκαλλη Ὀρθοδοξία, πού μάχεται ἀδιάλειπτα, κατά τῶν αἱρέσεων καί κατά τῶν τῶ ὅντι ἑτερόδοξων Ἀρχιοικουμενιστῶν. Καί μία ἄλλη κακόδοξη, ἄτακτη καί μοιχαλίς "Ὀρθοδοξία" πού διευρύνει (ἐλέω τῶν πανούργων Προκαθημένων), ἀμβλύνει, ἀλλοιώνει, διαστρέφει, μετακινεῖ καί διασαλεύει, τά ἀποκλειστικά καί χαρισματικά ὅρια, τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, καθότι ἀποπειράται, θεσμικῶς, νά ἐνσπείρει, πλάνες, αἱρέσεις, διαβολικά δόγματα, ἐκκλησιαστικόν διχασμόν, ἐωσφορικά σχίσματα κ.ο.κ.
Ε΄. Θά πρέπει νά διευκρινiσθεῖ, τέλος, ὅτι διά τό κατάντημα τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣυνόδου, δέν εὐθύνονται προφανῶς καί μόνον οἱ Ἀρχιοικουμενιστές ταγοί. Ἀλλά κυρίως φέρωσιν βαρέως τήν εὐθύνη οἱ κατά τά φαινόμενα, παραδοσιακοί καί χαρισματικοί, «ἀντιοικουμενιστές», πού ἡ θεωρητική διδασκαλία των ἔρχεται σέ ἀντίθεσιν καί ἀντίφασιν μέ τίς πολυποίκιλες πρακτικές ἐνέργειές των. Ἄν θέλομεν νά εἴμεθα ἄκρως ἀντικειμενικοί εἰς τόν κριτικόν σχολιασμόν μας, μιᾶς καί τό θέμα μας εἶναι κυρίως, ἡ ἀποφατική  στάσις, τοῦ σεβαστοῦ Μητροπολίτου τῆς Λεμεσοῦ μας, θά πρέπει νά σᾶς παραθέσομεν καί μερικές ἄλλες «σκοτεινές ἐνέργειες» τοῦ ἀγαπητοῦ Μητροπολίτου μας οὔτως ὤστε νά κάνετε τίς καλοπροαίρετες ἔρευνές σας καί νά τά διαπιστώσετε ἐμπειρικῶς.
  • Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, πικραμένος κατά βάθος πού εἰς τό παρά πέντε, ἀπώλεσεν, τόν Ἀρχιεπισκοπικόν Θρόνον, ἄρχισεν ἕνα ἀκήρυκτον ἀνεπίσημον πόλεμον (ἄχρι τοῦ νῦν) κατά τοῦ Παγκυπρίου Χριστιανικοῦ Ὀρθοδόξου Κινήματος «ὁ Ἅγιος Νίκων ὁ μετανοεῖτε» (Π.Α.Χ.Ο.Κ.), διότι καθῶς ὅλοι γνωρίζομεν εἰς τό νησί, ἡ ἐν Κύπρῳ Ἐκκλησιαστική Ἀδελφότης (Κανονικῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας) ἀναχαίτησεν δυναμικῶς τήν ἀναρρίχησιν τοῦ Σεβ. κ. Ἀθανασίου εἰς τόν Ἀρχιεπισκοπό Θρόνον.
  • Ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ ἔθεσεν κάποτε ζήτημα  στήν Ἱερά Σύνοδο, ὅπως ἐξωεκκλησιάσει καί καταργήσει, τό ΠΑΧΟΚ, καί προσέκρουσεν σέ σωρηδόν ἀντιδράσεις ἐξ ἄλλων Ἱεραρχῶν γιά εὐνόητους λόγους. Ὁ Δεσποτισμός ὅμως δέν ἡσυχάζει...
  • Ἡ Ἐκκλησιαστική ἀδελφότης τοῦ ΠΑΧΟΚ, ἔχει ἰδρυθεῖ, (κυρίως καί ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνύπαρκτου ἀντιαιρετικού ἀγῶνος ὑπό τῶν Ἀντιαιρετικῶν Γραφείων τῶν κατά τόπου ἱερῶν Μητροπόλεων), ὑπό τινῶν συγκεκριμένων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, μέ τίς εὐλογίες τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κυροῦ Χρυσοστόμου Α΄, μέ εἰδικήν ἱδρυτικήν ὑπογραφήν ἐν τῆ ἐρυθρᾶ μελάνῃ. Ἔχωσιν δώσει ἐπίσης τήν εὐλογία τους ὁ Ἡγούμενος τότε τῆς ἱερᾶς Μονή Κύκκου κ. Νικηφόρος (νῦν Σεβ. Τυλλιρίας) καθῶς καί ὁ ἅγιος Γέρων καί Ἡγούμενος τῆς Ἀκροπόλεως τῆς Ὀρθοδοξίας, δηλ. τῆς ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Σταυροβουνιώτης. Τά μέλη τοῦ ΠΑΧΟΚ, ἦτο καί εἶναι, συνήθως πνευματικά παιδιά τῆς δευτέρας ἱ. Μονῆς πράγμα πού λογικῶς, συμπεριλάμβανε Χριστιανούς ἐξ ὁλοκλήρου τῆς Κύπρου.
  • Σέ συγκεκριμένες  σωρηδόν ἀντιαιρετικές, ἀντιοικουμενιστικές καί ἀντιπαπικές ἐνέργειές, ὁ ἴδιος Σεβ. Λεμεσοῦ, ἐβραχυκύκλωσεν μέ διάφορα μέσα, τίς ὀργανωμένες συνάξεις καί διαμαρτυρίες.
  • Ὁ θεοφ. Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος, πνευματικό παιδίον τοῦ Σεβ. Λεμεσοῦ, διοργανώνει, μετά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου τινά εἰδεχθῆ Διαθρησκειακά Συγκρητιστικά Συνέδρια πού συμπεριλαμβάνωσι καί ἀνίερες Συμπροσευχές. Κριτική ἐπ΄ αὐτῆς τῆς μείζωνας οἱκουμενιστικῆς ἐνεργείας πού ἔλαβεν χώρα εἰς τήν ἱ. Ἀρχιεπισκοπήν Κύπρου τό 2008, κατεγράφην κριτικῶς ὑπό τό στηλιτευτικόν περιοδικόν τοῦ ΠΑΧΟΚ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ".
  • Παρόμοιον πόλεμον ἀσκεῖ, σαφῶς, καί εἰς τήν ἐν Λεμεσῷ ἀδελφότητα Θεολόγων «ὁ ΣΩΤΗΡ», γιά νά περάσει τά οἰκονομικά τῆς ἱεραποστολικῆς ὀργανώσεως εἰς τήν ἰδικήν του ἐπισκοπική διαχείρηση καί διοίκησιν, ὅπερ καί βρίσκει ρωμαλέες ἐνστάσεις καί ἀντιδράσεις ὑπό τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας καί μελῶν τῆς συγκεκριμένης Ἐκκλησιαστικῆς ἀδελφότητος. Ὁ ΣΩΤΗΡ τῆς Λεμεσοῦ, ἐνυπάρχει, ἱεραποστολικῶς καί κατηχητικῶς, μέ τίς εὐλογίες τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κυροῦ Χρυσάνθου, προτοῦ κἄν ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ γίνει Μητροπολίτης τῆς πόλεώς μας. Δηλ. ὁ Σεβ. κ. Ἀθανάσιος ἐπιθυμεῖ, γιά ἰδιοτελεῖς λόγους, νά ξεριζώσει μέν, μέ πάν μέσον τό ἰσχυρόν ἐκκλησιαστικόν status quo ΔΥΟ (2) ἱεραποστολικῶν ἀδελφοτήτων, πού προσέφεραν καί προσφέρωσιν ἐκκλησιαστική διακονία καί κατηχητικές ὑπηρεσίες, εἰς τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, σέ μία παράξενη ἐποχή, πού τά Ἀντιαιρετικά Γραφεία τῶν κατά τόπους ἱερῶν Μητροπόλεων, κατήντησαν "ἄλαλα καί μπάλαλα", δηλ. φιμωμένα καί βραχυκυκλώμενα, ὑπό τῶν δεσποτικῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν καί ἐξουσιῶν.
  • Ὁ Σεβασμιώτατος Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, κατά τά τελευταία ἕτη, σέ ἀγαστή συνεργασία μέ τόν ἱστορικόν Ἱερομόναχον Σωφρόνιον Μιχαηλίδη κ.ἄ., διά τοῦ ἐπισήμου περιοδικοῦ τῆς ἱ. μητροπόλεως Λεμεσοῦ (μέχρι καί τό μόλις πρόσφατον περιοδικόν) καί διά ἐκδόσεως τινῶν ἱστορικῶν βιβλίων, περί τῆς Ἱστορίας τῶν Μητροπόλεων Λεμεσοῦ καί Κιτίου, ἐγκωμιάζωσιν καί διαφημίζωσιν, ἰδιαιτέρως, τήν ἰσχυρά προσωπικότητα τοῦ Ἀρχιμασσώνου καί Ἀρχιοικουμενιστοῦ πρώην μητροπολίτη Λεμεσοῦ καί Κιτίου, καί ἔπειτα πατριάρχου Κων/Πόλεως Μελετίου Μεταξάκη.
  • Ὁ ἵδιος Σεβασμιώτατος μέ τίς εὐλογίες του, εἰς τό ἐπίσημο ἱστολόγιον τῆς ἱ. μητροπόλεως Λεμεσοῦ, παραπέμπει εἰς τήν ἱ. μητρόπολη Δημητριάδος καί τήν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου. Τόσον ἡ ἱ. μ. Δημητριάδος, ὅσον καί ἡ Θεολογική Σχολή της, εἶναι ἡ κατ΄ ἐξοχήν σφηκοφωλιά τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν. Τό δέ χειρώτερον εἶναι, ὅτι τό θεοφρούρητον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὡς ἀκατήχητον πλήρωμα, ἑλέω ἀναξίων ποιμεναρχῶν, πάσχοντας δέ ὑπό τήν νόσον τοῦ Γεροντισμοῦ καί Γκουρουϊσμοῦ, ἐντρυφά ἀνυποψίαστα εἰς τό ἱστολόγιον τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας καί κατηχεῖτο ἰδιαιτέρως ἐπί τῆς Μεταπατερικῆς θεολογίας τῶν ἑτεροδόξων Οἰκουμενιστῶν. Ὅταν δέ ἐνημερώθην ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, ὑπεκρίθην, τόν ἀνήξερον καί ἀνίδεον, περί τοῦ διαδικτύου καί ὅτι δῆθεν δέν λαμβάνει ἐνημέρωση ὑπό τῶν στενῶν συνεργατῶν του, ὡς πρός τό τί προβάλλει ὁ ἐπίσημος ἱστοχῶρος τῆς ἱ. μ.
  • Ὁ ἅγιος Λεμεσοῦ σέ εἰδική ἐπίσκεψίν του εἰς τόν Ντόρτμουντ τῆς Γερμανίας, ἔκφρασε τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία, ὄπου ἐδέχθην αὐστηρά κριτική.
  • Προσκαλεῖ συνεχῶς εἰς τήν ἱ. μ. μας Νεορθοδόξους, Νεονικολαΐτες καί Οἰκουμενιστές καλαμαρᾶδες Κληρικούς, ὅπως μάς κατηχήσωσιν σέ περιώνυμες κακοδοξίες καί πλάνες (π.χ. Μητροπολίτη Σισανίου καί Σιατίστης κ. Παῦλον, Μητροπολίτη Ἱουστῖνον Μπαρδάκα, Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικόλαον, π. Βασίλειον Θερμόν κ.ἄ.) ἑνῶ, δέν προσκαλεῖ, διασήμους ἀντιοικουμενιστάς Μητροπολίτας καί ἄλλους παραδοσιακούς Κληρικούς, θεολόγους Καθηγητάς καί Μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Συνάξεως Κληρικῶν καί Μοναχῶν, ἵνα νά μᾶς κατηχήσωσιν ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς.
  • Ἐν κατακλείδι, ὁ Σεβ. Λεμεσοῦ, ἐπιτρέπει, ἀντικανονικῶς, σωρηδόν, κορίτσια καί γυναίκες, νά ἀναλαμβάνωσιν τό ἀναλόγιον τοῦ Ἱεροψάλτου. Καί ἔτσι ἔχομεν σέ διάφορους ἱ. Ναοῦς τῆς πόλεώς μας καί σέ χωριά τῆς ἐπαρχίας μας, νά ψέλνωσιν, ἄκουσον-ἄκουσον, γύναια.
Ἄς εὐχηθόμεν λοιπόν, ὅτι ἐν τῷ Κολυμπάριῳ ἔδωσεν τουλάχιστον τινά ὁμολογιακόν ἀγώνα, ὑπέρ Πίστεως, ἵνα διαγραφῶσιν ὅλα αὐτά τά προηγούμενα ἀπαράδεκτα ὑπό τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεως τοῦ λαοῦ μας. Εὐχώμεθα διακαῶς, νά εἶναι οἰκουμενιστικός δάκτυλος πού ἐπαρέθεσεν τίς ὑπογραφές τῶν παραδοσιακῶν Ἱεραρχῶν μας κάτω ἀπό τό Ληστρικώτατον Κείμενον. Δέν μποροῦμεν νά δεχθῶμεν ὅτι ὁ Λεμεσοῦ διέπραξε τέτοιον εἰδεχθές ἔγκλημα! Θά ἀναμένομεν τά ἐπίσημα ξεκαθαρίσματα.
Διαφορετικά... ὀ Θεός νά μᾶς λυπηθεῖ!
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
Ἔγραφον ἐν Λεμεσῷ Ἐπισκοπῇ-Κουρίῳ τῇ 26ῃ Ἰουνίου 2016