Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Οικουμενιστικό δηλητήριο εκ Βελβεντού


γράφει ο Mandatoras
για το Ιστολόγιο κατάνυξις
Αμήχανη στιγμή όταν έρχεται η αλλοτρίωση της Πίστης (που καταντά συνήθως προδοσία) αντί για την Ομολογία. Τότε η θλίψη, η απογοήτευση και η αγανάκτηση διαγκωνίζονται μέσα μας στην αρένα των συναισθημάτων. Ο δημόσιος λόγος εκφερόμενος από θεσμούς που άλλοτε συμβόλιζαν τον πυρήνα των Ελληνορθόδοξων αξιών μας, γίνεται άλλο ένα καρφί στο Σταυρό του Κυρίου. Αυτή τη φορά η δυσάρεστη έκπληξη ήλθε από τον Βελβεντό, από έναν παπαδάσκαλο.

Θλίψη[1]
Γιατί ένας κληρικός, εκδραμών στις χαμένες πατρίδες, συναισθηματικά φορτισμένος, αποφάσισε με γλαφυρό τρόπο να εκφράσει τα συναισθήματά του και άθελα ή εσκεμμένα, να μην περιοριστεί σε αυτά αλλά να πάρει θέση επιπόλαια, για θέματα τα οποία ταλανίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, πλέκοντας μέχρι παρεξηγήσεως το εγκώμιο του Πατριάρχη!
Απογοήτευση
Γιατί ο αρθρογράφος υπογράφει ως παπα-δάσκαλος. Δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά, σίγουρα έχει εκατοντάδες μαθητές και  απόφασή του να εκθέσει δημοσίως αυτά που αισθάνθηκε και να εκθειάσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη, δημοσίως και θα σχολιαστούν. Τι να υποθέσουμε λοιπόν;
  • Πως επέλεξε να συνταχθεί με γλαφυρό τρόπο με τον Οικουμενικό τώρα που υπάρχει το πρόβλημα στην Εορδαία και ο λαός ξυπνά και συνειδήσεις εγείρονται και ο αντι-οικουμενιστικός αγώνας γιγαντώνεται για να κερδίσει την εύνοιά του;
  • Να υποθέσουμε πως είναι ακραιφνής Οικουμενιστής; Τότε ελέγχεται για προδοσία της πίστεως αλλά και για ενδεχόμενο δόλο, γιατί χρησιμοποιεί τις χαμένες πατρίδες, για να εισφάλει στο θυμικό των αναγνωστών του και να “ρίξει” τις άμυνες.
  • Να υποθέσουμε πως πρόκειται για “στιγμιαίο λάθος” και πως απαλλάσσεται λόγω ευηθιότητος; Μα είναι ο Αρχιερατικός Επίτροπος Βελβεντού και δάσκαλος!!!
Αγανάκτηση
Γιατί έχουν καταγγείλει την αποτυχία ως προς την επιχειρούμενη ανάδειξη της ενότητας στην ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου και κυρίως τις εκκλησιολογικές εκτροπές, τη κατάργηση της συνοδικότητας, αλλά και την τελικά επιχειρούμενη επίσημη-συνοδική αποδοχή της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, την έχουν συντρίψει με θεολογικά επιχειρήματα, οι Σύνοδοι των Εκκλησιών της Αντιοχείας, της Βουλγαρίας, της Γεωργίας, ο Επίσκοπος Μπάντσεν, οι καθηγητές π.Θεόδωρος Ζήσης, κ.Δημήτριος Τσελεγγίδης, ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης, ο π.Φώτιος Βεζύνιας, ο π.Φώτιος Τζούρας, η Ι.Μ. Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά Φιλώτα,  η Ι.Μ. Αγ. Παρασκευής Μηλοχωρίου Εορδαίας, οι Αγιορείτες Πατέρες και πάρα πολλοί άλλοι “ων ουκ έστιν αριθμός” (από τους οποίους ζητώ συγγνώμη για την παράλειψη του ονόματός τους). Όσοι δε εξ'αυτών προέβησαν στον ύστατο πατερικό τρόπο της διακοπής της μνημόνευσης του οικείου τους επισκόπου, αποτειχιζόμενοι από την αίρεση, διώκονται ανελέητα αντί να επαινούνται όπως οι Ιεροί Κανόνες επιβάλλουν.
Αγανάκτηση γιατί αυτός ο Οικουμενικός Πατριάρχης εγκαλείται Ιστορικά ως αιρετικός.  Ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Ἡγούμενος Ιεράς Κοινοβιακής Μονής «Ἡ Ζωοδόχος Πηγὴ» Λογγοβάρδας Πάρου, υπέβαλλε έγγραφο καταπέλτη: ΚΑΤΑΓΝΩΣΙΣ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΩΝ διατυπωθεισῶν ὑπὸ τῆς αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ὅπως λαβοῦσα γνῶσιν διαπιστώσῃ, ἀποκηρύξῃ καὶ καταδικάσῃ αὐτὰς ὡς ἀντικειμένας τῇ ὀρθῇ διδασκαλίᾳ τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
Όλα αυτά τα αγνοεί άραγε ο αρθρογράφος; Αναλογίζεται την  ποιμαντική του ευθύνη; Επιτρέπεται η κάλαμος του διδασκάλου, να εκπίπτει σε ευτελείς κολακείες που θυμίζουν φιλόδοξους Αρχιμανδρίτες, κληρικούς, μοναχούς, καθηγητές, δημοσιογράφους και λαϊκούς, που επιδίδονται αυτεπάγγελτα στο αμάρτημα της “Δεσποτολειχίας”, την ώρα που το κινδυνευόμενον είναι η πίστις; Να επιτρέπουμε σε λατινοσπούδαχτους, αχαρίτωτους, “επαγγελματίες της πίστεως”, να κατηχούν τον πιστό λαό, πως δεν είναι αίρεση ο Οικουμενισμός ή πως δεν είναι αίρεση ο παπισμός ή πως η αγάπη του Πατριάρχη είναι πάνω από τα δόγματα; Ανεπίτρεπτο κρίμα...  

Τι ‘’είδα’’ στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στα ερείπια της ιστορικής Μονής της Παναγίας Φανερωμένης Κυζίκου στην Αρτάκη της Μικράς Ασίας. (του παπαδάσκαλου Κωνσταντίνου Ι. Κώστα)
Στη Θεία Λειτουργία που τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος (23-8-2017,απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που μας την μετέδωσε η τηλεόραση του 4Ε) σταερείπια της ιστορικής Μονής Παναγίας Φανερωμένης Κυζίκου στην Αρτάκη της Μικράς Ασίας, είδα στη μορφή του να συμπυκνώνεται όλο το φορτίο της ‘’Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας’’ ως ευθύνη ενότητας (την οποία εγγυάται ο θεσμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης και το σεπτό πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου) και από το πρόσωπό του που έλαμπε, μέσα από τα ερείπια, είδα να φανερώνεται όλο το μεγαλείο της Καθολικής Ορθοδοξίας, ως δυνατότητα αλλαγής, ανακαίνισης (και ενότητας) του ανθρώπινου γένους, του κόσμου όλου.
Καθώς έβλεπα τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο μέσα στα χαλάσματα της Μονής,μέσα σε ένα βαθούλωμα στη γη, αυτόματα ήρθε στο νου μου η φάτνη της Βηθλεέμ, στην οποία βρήκαν καταφύγιο ο Ιωσήφ με τη Θεοτόκο Μαρία, ‘’διότι ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι’’. (Λουκ. 2,7).
Ήταν μια φάτνη ερειπίων (η ιστορική Μονή της Παναγίας Φανερωμένης Κυζίκου που λειτουργούσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη γιορτή της Παναγίας), που περιβαλλόταν από θάμνους και ψηλά καταπράσινα δέντρα. Φάτνη ερειπίων, που όμως από εντός της, διά της Θεοτόκου, ανάτελλε ‘’ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού’’, ‘’ο ήλιος της Δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών’’, ο Οποίος, χωρίς τις διακρίσεις και απορρίψεις που επιβάλλει και συστηματοποιεί ο κόσμος τούτος, ‘’τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους’’. (Ματθ. ε’,45).
Καθώς ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ευλογούσε σταυροειδώς μέσα από τα ερείπια την οικουμένη έβλεπα στην πατριαρχική ευλογία την ενθάρρυνση και τηδυνατότητα αναστήλωσης του (καταρρακωμένου) ανθρώπινου προσώπου.
Κι όπως στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, μέσα στα ερείπια του Μοναστηριού της Παναγίας Φανερωμένης, ντυνόταν, για να λειτουργήσει, τα πατριαρχικά του άμφια, είδα στην αμφίεση αυτή, το καινούργιο και ολόλαμπρο ντύσιμο – δωρεά του Θεού Πατέρα – όλων των ανθρώπινων υπάρξεων (που για την καθεμιά ξεχωριστά ήρθε ο Χριστός στη γη) στον κατασπαρασσόμενο κόσμο μας.
Κι όταν ο Πατριάρχης άρχισε να ψάλλει την πρώτη Καταβασία: ‘’Πεποικιλμένη τη θεία δόξη…’’, είδα αυτή τη θεία δόξα να περιβάλλει ‘’πεποικιλμένα’’ τον ίδιο και δι’ αυτού το εκκλησίασμα, είδα αυτή τη θεία δόξα από τα ερείπια της ιστορικής Μονής της Παναγίας Φανερωμένης Κυζίκου στην Αρτάκη της Μικράς Ασίας να ακτινοβολεί παντού, στον ‘’έγκριτον της Εκκλησίας λαόν’’ και στην οικουμένη όλη.
π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας
παπαδάσκαλος, 28-8-2017

[1] Εκτός από τον πιστό λαό όλοι οι άλλοι γνωρίζουμε ποιο σκοπό υπηρετούν οι προσκυνηματικές εκδρομές! Έσοδα, budget πως το λένε, η “Βαριά βιομηχανία μας”. Όταν δε μιλάμε για χαμένες Πατρίδες, για κρουνό συναισθημάτων και αναμνήσεων, τότε μπορεί και να θεωρηθεί όνειρο ζωής για τον προσκυνητή. Για τους φιλόδοξους όμως Αρχιμανδρίτες, είναι ένα σοβαρό επιχείρημα, το να γράψει το δικό του έπος της “Λεωφορειάδας”. Δώρα εθιμοτυπία, αναμνηστικά, δωρεές κ.α. των πιστών, ενισχύουν τα προσκυνήματα, τον ηγούμενο, τον οικείο Δεσπότη ή Πατριάρχη. Ο εκδρομάρχης γίνεται γνωστός, ή ευνοούμενος ή εκλεκτός. μετρήστε λοιπόν τα “πούλμαντα” που θα έρθουν φέτος στο “Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό” του πατρός Νικηφόρου, που ανέλαβε τη “βρώμικη” δουλειά να καθαρίσει με τους αντάρτες του Μηλοχωρίου.