Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Πραγματική τρομοκρατία και εικονική συμπαράσταση


Ιστολόγιο Κατάνυξις                
Καλή εβδομάδα σε όλους με τη Χάρη της Παναγίας.
Η επικαιρότητα των ημερών είναι κατά κανόνα θλιβερή. Γεμίζει την ψυχή μας με φορτία ανθρώπινου πόνου και οδύνης και διαχέεται έτσι μια αίσθηση συμφοράς.
Είναι πραγματική οδύνη και συμφορά ο χαμός αθώων και ανυποψίαστων ανθρώπων για ποιους όμως; Για την οικογένεια και τους δικούς τους ανθρώπους! Η δική μας θλίψη για τον πόνο των άλλων, εξαντλείται στο χρόνο του ρεπορτάζ, στο σχόλιο του μέσου κοινωνικής δικτύωσης ή στο δακρυσμένο emoticon.
Η εποχή μας, τώρα που η ταχύτητα χαρακτηρίζει τα πάντα και τόνοι άχρηστων πληροφοριών καταπλακώνουν και εξαφανίζουν τις λίγες αλλά πολύτιμες πηγές μόρφωσης και πνευματικής οικοδομής, μας επιβάλλει και νέα μοντέλα συμπεριφορών και συναισθημάτων.
Μικραίνει το ανθρώπινο ον, υποτιμάται η αξία της ανθρώπινης υπόστασης και χλευάζεται η αθανασία της ανθρώπινης ψυχής.
Οι φυσικές καταστροφές ο τρόμος και η αγωνία των πληγέντων με τις live μεταδόσεις, (κυρίως στα social media) εκπίπτουν σε θεάματα και ο εκπαιδευμένος πια τηλεθεατής αντιμετωπίζει την πραγματικότητα σαν θέαμα, αντιμετωπίζει τη reality σαν show.
Όταν το δικό του σπίτι καεί ή όταν θρηνήσει τον δικό του άνθρωπο σε ένα ατύχημα, σε μια τρομοκρατική ενέργεια, το να στείλει like και σχόλια συμπαράστασης στον εαυτό του φαντάζει παρανοϊκό. Το να κάνει τσεκ ιν στα κοιμητήρια ή να βγαίνει σέλφι με emoticon θλιμμένος/η ακούγεται τραβηγμένο...
Σήμερα περισσότερο από ποτέ χειραγωγούνται οι αντιδράσεις μας και τα συναισθήματά μας. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας αν άκουγαν για τον θάνατο κάποιου αγνώστου για σαράντα μέρες του ανάβανε το καντήλι και του κάνανε προσευχή. Αν ήταν μακρινός συγγενής νηστεύανε κιόλας, και αν ήταν κοντινός πενθούσαν με τη βεβαιότητα της Ανάστασης των νεκρών, ευχόμενοι πάντοτε την ευχή ... καλόν Παράδεισο.