Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Νέα εποχή στις σχέσεις Πατριαρχείου-Ομογένειας

vartholomeos-dimitrios-660x330.jpg
ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ;
Του Νίκου Σταματάκη
Στο προηγούμενο άρθρο μας σημειώσαμε ότι, επειδή το Πατριαρχείο είναι από νομική άποψη «τουρκικό ίδρυμα» και η Εκκλησία της Αμερικής απλά μια «επαρχία» του, οι σχέσεις μεταξύ τους αναπόφευκτα επηρεάζουν τα εθνικά μας θέματα, για τα οποία η Ομογένεια είχε πάντοτε μια ιδιαίτερη ευαισθησία.
Τι σημασία έχει αυτό; Πολύ μεγάλη. Θα δώσω ένα απλό παράδειγμα: Ποια νομίζετε ότι θα είναι η στάση του Πατριαρχείου εάν η Ομογένεια, μαζί με το Κυπριακό και το θέμα του ονόματος της Μακεδονίας και τα υπόλοιπα, αποφασίσει να προχωρήσει σε απαίτηση αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού (σε παναμερικανική κλίμακα αντί της τοπικής προβολής του θέματος όπως γίνεται τώρα), πράττοντας το αυτονόητο, αυτό δηλαδή που πράττει και η Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ; Λυπάμαι που θα προβλέψω ότι η στάση του Πατριαρχείου θα είναι στην καλύτερη περίπτωση αρνητική, αν όχι υπονομευτική… Σημειώσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι εκπρόσωποι του Πατριαρχείου επιλέγουν να «συμβιβαστούν» με την τουρκική ηγεσία ή άλλοτε εκβιάζονται από τους Τούρκους αξιωματούχους. Είτε το επιλέγουν είτε εκβιάζονται, η συνύπαρξη παραγόντων του Πατριαρχείου με παράγοντες της Εκκλησίας που μας εκπροσωπούν ως κοινότητα ενώπιον των αμερικανικών αρχών είναι ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ.
Και για να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα, ας αναρωτηθούμε επιτέλους από πού πηγάζει το ενδιαφέρον των αμερικανικών κυβερνήσεων για το Πατριαρχείο. Γιατί ο κάθε Αμερικανός επίσημος (Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Υπ.Εξωτερικών κ.ά.) που συμβαίνει να επισκέπτεται την Τουρκία συνήθως υποβάλλει τα σέβη του στο Φανάρι; Δεν τον ελκύει απλά η αίγλη της παλαιάς και χαμένης Βυζαντινής δόξας.  Ούτε δυστυχώς πρόκειται για την δύναμη της Ομογένειας – όσο και αν μας αρέσει να βαυκαλιζόμαστε… Οι αμερικανικές κυβερνήσεις ενδιαφέρονται να έχουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το μέρος τους για να το χρησιμοποιούν ως «σφήνα» απέναντι στη Ρωσία και την (ισχυροποιημένη πρόσφατα) Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.  Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελαν ουσιαστική συνεργασία ή ένωση των ορθοδόξων εκκλησιών, στην οποία η Ρωσική Εκκλησία, ως η πολυπληθέστερη και ισχυρότερη, θα είχε πολύ σημαντικό ρόλο. Τούτο άλλωστε ήταν ολοφάνερο (μαζί με πολλά άλλα τραγικά φαινόμενα) στην περσινή Πανορθόδοξη Σύνοδο στην Κρήτη στην οποία αρνήθηκαν να μετέχουν η Ρωσική, Βουλγαρική, Γεωργιανή και Αντιοχειανή Εκκλησία. Το Πατριαρχείο δεν κατέβαλε την απαιτούμενη προσπάθεια για να καλυφθούν οι όποιες διαφορές και επιπλέον παρέβη και τους σχετικούς εκκλησιαστικούς κανόνες για την διοργάνωση των Πανορθόδοξων Συνόδων. Ποιος είχε το γενικό πρόσταγμα  στην διοργάνωση της Πανορθόδοξης Συνόδου; O «επίτροπος» του Πατριαρχείου στην Εκκλησία μας πατήρ Αλέξανδρος Καρλούτσος, γνωστός για τις στενές του σχέσεις με το αμερικανικό κατεστημένο, το λεγόμενο «βαθύ κράτος».
Το θέμα δεν είναι καθόλου επιφανειακό και έχει μεγαλύτερο βάθος από όσο πιάνει το μάτι του απλού αναγνώστη… Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ένας από τους πλέον διαπρεπείς στοχαστές στο χώρο των διεθνών σχέσεων, ο Samuel Huntington στο περίφημο έργο του “Clash of Civilizations” («Σύγκρουση των Πολιτισμών», 1996), το οποίο προέβλεψε την τωρινή σύγκρουση Δύσης-Ισλάμ, προβλέπει την μελλοντική επέκταση του «Ορθόδοξου Τόξου», υπό την ηγεσία της Ρωσίας με ένταξη σε αυτό Ελλάδας και Κύπρου. Παρουσιάζει μάλιστα και σχετικό χάρτη. Αυτό το ενδεχόμενο θέλει να προλάβει το αμερικανικό «βαθύ κράτος» και έτσι χρησιμοποιεί το Πατριαρχείο – και την Εκκλησία μας (και φυσικά μαζί της την Ομογένεια)…
Η ελληνική Ομογένεια της Αμερικής ασφαλώς και ευνοεί την ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων σε όλες τους τις διαστάσεις. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θεωρεί σωστό να χρησιμοποιηθεί ως πιόνι για να προωθήσει τις θέσεις του ένα κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου, το πολεμοχαρές «βαθύ κράτος»… Για να το πούμε απλά, τι δουλειά έχει η Εκκλησία μας και η Ομογένεια με τους εμπόρους του πολέμου; Για τον ίδιο λόγο άλλωστε η ελληνοαμερικανική κοινότητα, αγνοώντας τα «συστημικά» ομογενειακά ΜΜΕ και την πλειοψηφία της ηγεσίας της, ψήφισε Τραμπ «δαγκωτό» στις προεδρικές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου… Δεν το έπραξε επειδή δεν έβλεπε τα προσωπικά ελαττώματα του Ντόναλντ Τραμπ –  αυτά ήταν ολοφάνερα. Αλλά ήθελε να εκφράσει την αγανάκτησή της κατά του κατεστημένου της Ουάσιγκτον.
Μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν έχουμε λάβει από τις διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις κανένα απολύτως αντάλλαγμα για τούτη την δουλική μας στάση (ποιος άλλωστε υπολογίζει τους «δουλόφρονες» – ασφαλώς όχι οι αμερικανικές κυβερνήσεις). ΕΠΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ ΑΚΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ… Μόνο λόγια και μεγάλες υποσχέσεις από τους εκφραστές του αμερικανικού κατεστημένου…. Συγνώμη, ξέχασα τις ετήσιες νυσταλέες εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περί «παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων»….
Αντίθετα την μόνη ουσιαστική βελτίωση της θέσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δηλ. τον ετήσιο εορτασμό το Δεκαπενταύγουστο στη Μονή της Παναγίας Σουμελά του Πόντου, την οφείλουμε στην παρέμβαση της Ρωσίας με τη μεσολάβηση του Ιβάν Σαββίδη. Ο οποίος – και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και τιμές – κατάφερε το θεωρούμενο ως ακατόρθωτο… Ενώ οι δικοί μας «σύνδεσμοι» με την αμερικανική εξουσία ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΔΕΙΞΟΥΝ – εκτός φυσικά από την προώθηση κυρίως των δικών τους προσωπικών συμφερόντων.
Τι άραγε συμφέρον έχει η Ελλάδα να είναι μονόπλευρα δεμένη στο αμερικανικό άρμα; Κανένα απολύτως… Η Ελλάδα, ως θαλάσσια δύναμη, έχει θέση δίπλα πάντοτε στην θαλασσοκράτειρα Αμερική, ως σύμμαχος. Αλλά υπάρχει διαφορά: «Είμαι αμερικανόφιλος, αλλά όχι αμερικανόδουλος», είχε πει πριν λίγα χρόνια ο Έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής – τον οποίο οι μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν επειδή ακριβώς έκανε ανοίγματα προς τη Ρωσία, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του Ελληνισμού.
Η στρατηγική γεωγραφική θέση επιβάλλει στην Ελλάδα να έχει ανοιχτές πόρτες (για επενδύσεις και συμμαχίες) με όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις. Ευτυχώς διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις – και η τωρινή υπό τον κ.Τσίπρα – έχουν κάνει πράξη αυτή την αυτονόητη αρχή, κρατώντας ανοιχτή την πόρτα της Ρωσίας, δίνοντας την ευκαιρία στην Κίνα να κάνει μεγάλες επενδύσεις και προχωρώντας σε στρατηγική συμμαχία με Αίγυπτo και Ισραήλ.  Δυστυχώς ορισμένοι στον ομογενειακό τύπο, συνεπικουρούμενοι από το εκκλησιαστικό κατεστημένο και ειδικά τους εκπροσώπους του Πατριαρχείου, έχουν αναλάβει εργολαβικά την πρακτόρευση των συμφερόντων του βαθέος κράτους – αγνοώντας τα συμφέροντα του Ελληνισμού στο σύνολό του. Τα συμφέροντα του Ελληνισμού επιβάλλουν πολύπλευρη εξωτερική πολιτική – «πολυγαμική» την ονόμασε ο σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης, ο κορυφαίος Έλληνας ειδικός στα θέματα διεθνούς δικαίου…
Τα παραπάνω δείχνουν καθαρά τα αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγήσει την Ομογένεια της Αμερικής η ασυμβατότητα των σχέσεων της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η πολύπλευρη εκμετάλλευση της κοινότητάς μας από επιτήδειους εκκλησιαστικούς παράγοντες και τα φερέφωνά τους στο χώρο του Τύπου.  Βρισκόμαστε σε ιστορική στροφή για την Ομογένεια. Είναι φανερό ότι το παλιό στα οργανωτικά πράγματα της ομογένειας έχει πεθάνει και ότι το καινούριο δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Ένα είναι το βέβαιο – ότι απαιτείται νέα οργάνωση της Ομογένειας που να έχει κοσμικό χαρακτήρα που να υπερβαίνει τις υπάρχουσες οργανώσεις. Αλλά για αυτό το κρίσιμο θέμα θα επανέλθουμε στο επόμενο άρθρο μας.