Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Καινοφανείς δοξασίες

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.jpg
Τα τελευταία χρόνια μεταξύ των άλλων έχουν εμφανιστεί και πολύ περίεργες αντίχριστες καινοφανείς δοξασίες και μάλιστα διαδίδονται με ταχύτητα και στην πατρίδα μας από σταθερούς κύκλους και κέντρα.
Αν στο ανθρώπινο ον δεν κατοικεί Άγιο Πνεύμα δεν δημιουργείται από αυτό έργο. Ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο «καθ’ ομοίωση» μόνο εν θεοπτία διά Παναγίου Πνεύματος οικεία βουλήσει και διά νοεράς καρδιακής προσευχής και μετανοίας με τα μυστήρια της Εκκλησίας, η οποία και λειτουργεί ως θεραπευτήριο. Τότε, προσεύχεται το Άγιο Πνεύμα μες στην καρδιά που απαλλάσσεται από λογισμούς, καλούς και κακούς. Τότε έρχεται ο Φωτισμός. Κατόπιν θεώνεται κατά Χάρη και αν μεταφέρει στους άλλους τα άρρητα νοήματα το κάνει εκ των πραγμάτων με παραστάσεις κτιστές. Αυτή είναι η εμπειρία των Αγίων. Αυτούς μιμούμεθα. Η θεολογία είναι εμπειρική και όχι διανοητική. Το ζητούμενο μετά από την πτώση δεν είναι μόνο η συνέχεια αλλά η σωτηρία. Έργο φυσικά παράγει σε αυτή τη ζωή ακόμη και αν δεν είναι ένας χριστιανός, λόγω νοημοσύνης επειδή λειτουργεί το «κατ’ εικόνα». Τα ζώα δεν έχουν ανθρωπιά αλλά ένστικτο επιβίωσης. Συνεπώς, όταν ομιλούμε για «ον» εννοούμε υπέρλογο ή έλλογο, είτε το τέλειο άκτιστο είτε τα κτιστά κατά Χάρη. Κι ο Διάβολος ως κτιστό ον άνευ Χάριτος παράγει έργο αλλά πονηρό. Σε κάθε περίπτωση, κτιστά έλλογα όντα, είτε άυλα είτε υλικά κατ’ εικόνα, παράγουν έργο. Άρα το ον δημιουργεί το έργο και όχι το αντίθετο ακόμη και στην προσπάθεια να δηλωθεί αυτό με τρόπο συμβολικό αλλά τουλάχιστον ατυχή από νεοφανείς ψευδοδιδασκάλους.
Για το «μη μίσος», τη λεγόμενη «αμισεία», που δήθεν υπερβαίνει την αγάπη επειδή αν αγαπώ μπορεί και να μισήσω ενώ αν δεν μισώ δεν πρόκειται να μισήσω, αν αυτό συνέβαινε πρώτος θα μας το έλεγε ο Χριστός και μετέπειτα οι άγιοι. Πάντως ακούγεται σαν βουδιστικό.
Για τα περί θείας ουσίας που δημιουργείται από το σύμπλεγμα της ανθρωπότητας και διαχέεται σε κάθε άνθρωπο ώστε ο τελευταίος δεν αντιστέκεται στον θεό αλλά εξελίσσεται ανεξάρτητα μέσω της εξέλιξης με συνέπεια ο θεός να μην είναι κανένας διότι είμαστε όλοι, ότι η ιδέα του θεού είναι λύση ολιστική που κατανοείται στο επίπεδο της μυθολογίας, ότι κανένας δεν κατασκεύασε την οντότητα της ανθρωπότητας αλλά δημιουργήθηκε ολικά και με στοιχεία αλτρουισμού από όλους ωσάν αυτή να είναι έλλογο σκεπτόμενο ον, ότι εν αρχή είναι η ανθρωπότητα και όχι ο άνθρωπος, η ταύτιση του θεού με τη σκέψη της ανθρωπότητας, θεοποίηση δηλαδή της κτιστής νοημοσύνης ωσάν να μην υπήρχε θεός πριν από την εμφάνιση της ανθρωπότητας, όλα αυτά που ακούγονται είναι καθαρός ή κεκαλυμμένος «υπαρξιστικός ολισμός» διανθισμένος με προσωπικές θεωρήσεις και θεωρίες.
Συνεχίζοντας την περιπλάνηση σε αυτόν τον χώρο, θα ακούσουμε από την ίδια πηγή σήμερα ότι:
  • Εν αρχή ην ο θάνατος και η ανθρωπότητα.
  • Ο Θεός είναι η σκέψη της ανθρωπότητας.
  • Το Άγιο Πνεύμα είναι η συνείδηση της σκέψης της ανθρωπότητας.
  • Η ζωή αρχίζει με τον θάνατο της αθανασίας.
  • Η Εκκλησία είναι ο Χρόνος του Φωτός.
  • Ψυχή έχουν και τα ζώα και τα φυτά.
  • Τα θαύματα παράγονται σαν τρόπος μετάδοσης ενός νοητικού σχήματος.
  • Το νόημα της ζωής είναι η συνέχεια της ανθρωπότητας..
  • Η μη πρόσβαση των γυναικών στο ιερό είναι καταπάτησή τους
  • Αν θέλουμε να έχουμε φώτιση πρέπει να έχουμε πρόσβαση στην έννοια της διδασκαλίας, στην έννοια του αξιακού συστήματος και στην έννοια των κειμένων.
  • Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
  • Εν αρχή ην ο θάνατος της ανυπαρξίας.
  • Η ελπίδα είναι πολύ επικίνδυνο στοιχείο διότι σε κάνει να επαναπαύεσαι.
  • Κανένας δεν κατασκεύασε την οντότητα της ανθρωπότητας αλλά όλοι τη δημιούργησαν ολικά.
  • Ο Θεός δεν είναι κανένας διότι είμαστε όλοι.
  • Η Θεία Ουσία προέρχεται από το ανθρώπινο σύμπλεγμα που ονομάζεται ανθρωπότητα.
  • Η διαχρονική ύπαρξη της ανθρωπότητας και της σκέψης της ανθρωπότητας νοούμενη σε έναν πολυκυκλικό χρόνο, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την ίδια την ύπαρξη του Θεού και της εκκλησίας.
  • Το πρώτο ανθρώπινο λάθος είναι ότι ο Θεός υπάρχει ανεξάρτητα από μας.
  • Το δόγμα αρχίζει με την επιλογή της τετράδας των Ευαγγελίων το 180μ.Χ από τον άγιο Ειρηναίο και είναι η προχριστιανική Τετράμορφος, ως μεταφορά δομής.
  • Ο άνθρωπος είναι μια μονόχρωμη ψηφίδα από το πολύχρωμο ψηφιδωτό που λέγεται ανθρωπότητα
  • Η έννοια της ανθρωπότητας προϋπάρχει της έννοιας του ανθρώπου.
  • Η αγάπη είναι η πρώτη δράση της έννοιας της ανθρωπότητας.
  • Η αναζήτηση του ιερού είναι μία φυσική νοητική εξέλιξη για την ανθρωπότητα.
  • Ό,τι υπάρχει πιο ιερό μέσα στο ιερό είναι το ανθρώπινο. 
  • Ξεκινάμε από τον φόβο και όταν δεν μπορούμε να τον εκμηδενίσουμε αφού προσπαθήσαμε τα πάντα, τον ιεροποιούμε.
  • Όπως η ανθρωπότητα είναι το πιο ιερό του ιερού, η ανθρωπιά της ανθρωπότητας γίνεται το ιερό.
  • Ο άνθρωπος όταν κατανοεί την ανθρωπιά των ζώων μπορεί να γίνει το ζώο που προστατεύει τη ζωή, δίχως αυτό να σημαίνει απαραίτητα μια ανωτερότητα.
  • Για να ζει κάποιος μετά από τον θάνατο είναι απαραίτητο να αφήνει εγχαράξεις μνήμης στην ανθρωπότητα.
  • Το έργο δημιουργεί το ον.
  • Αν η ζωή αρχίζει με τον θάνατο της αθανασίας τότε εν αρχή ο θάνατος της αθανασίας.
  • Υπάρχει Δευτέρα Παρουσία με την έννοια της ολοκλήρωσης μιας πρώτης φάσης και το πέρασμα σε μια άλλη φάση συλλογική λόγω υπέρβασης.
  • Στον πολυκυκλικό χρόνο ο θάνατος είναι η αρχή, έχουμε πολλές φορές το ίδιο φαινόμενο και το θέμα είναι αν θα το ονομάζουμε κάθε φορά ζωή ή θα ονομάζουμε ζωή την πολλαπλότητά του.
  • Ότι ο άνθρωπος δεν είναι τέλειος δεν σημαίνει ότι το έργο του δεν μπορεί να είναι τέλειο διότι η τελειότητα δεν είναι η τελική φάση και έχει εξέλιξη.
  • Με την εξέλιξη καταφέρνουμε να γίνουμε συνάνθρωποι.
  • Η αγάπη λόγω τρυφερότητας μπορεί να παράγει και εγωισμό ενώ ο  αλτρουισμός δεν το κάνει.
  • Η ζωή είναι η αυτοκτονία της αθανασίας.
  • Ο Χριστός είναι ο μόνος αναρχικός που τα κατάφερε.
  • Η ανθρωπιά ενός ανθρώπου δημιούργησε την ανθρωπότητα.
  • όταν το έργο δημιουργεί το ον, ο θάνατος δεν μπορεί τίποτε.
  • Το χάος πριν δημιουργήσει τον κόσμο δημιούργησε την πολυπλοκότητα της απλότητας.
  • Τίποτε δεν αφέθηκε στην τύχη παρά μόνον η τυχαιότητα.
  • Το δικαίωμα του καθολικού αλτρουισμού είναι η βάση της θεωρίας σχέσεων.
  • Μόνο η άπειρη δραστηριότητα δικαιολογεί την ύπαρξη.
  • Η Εκκλησία είναι ένα σώμα που δέχεται πολλές ψυχές, ένας δεσμός διασταύρωσης.
  • Όταν ο Χριστός αποφάσισε ότι οι πιστοί είχαν ξεχάσει όλη την ουσία έπιασε το μαστίγιο και ξαναέδειξε το μονοπάτι πέρα από τα ερείπια.
  • Ο Θεός εξελίσσεται όπως και το μαθηματικό άπειρο έχει αποδειχτεί ότι εξελίσσεται.
  • Είμαστε κομμάτια χρόνου που δεν έσπασαν.
  • Εν αρχή η ανθρωπότητα και όχι ο άνθρωπος.
  • Η σκέψη της ανθρωπότητας ως συνείδηση έχει σε απόλυτο βαθμό ελεύθερη βούληση και έχει τη δυνατότητα να ενεργεί στο πλαίσιο του κόσμου με τους Δασκάλους της Ανθρωπότητας.
  • Είναι θέμα συνεννόησης η επικοινωνία με τη σκέψη της ανθρωπότητας.
  • Αν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει με όλο του το είναι ότι δεν υπάρχει ως εγώ αλλά ως δομικό στοιχείο της ανθρωπότητας θα ήταν δυνατόν η προσευχή να λειτουργήσει σε αυτό το πλαίσιο.
  • Τελικά μέσα από τη διαχρονική πλέον σκέψη της ανθρωπότητας γυρίζουμε ξανά στα θεμέλια της ύπαρξής της και συνακόλουθα με αυτήν την τελεολογία προσεγγίζουμε την οντολογία του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.
  • Οι παραβολές εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει άλλο κείμενο, άρα είναι υπερβολές.
  • Το «εν αρχή ην ο Λόγος» είναι λάθος, κανονικά εν αρχή ην ο κώδικας  δηλαδή η επικοινωνία.
  • Η ευελιξία της πίστης στηρίζεται στους ανθρώπους όπως το ψηφιδωτό κάνει το έργο και όχι οι ψηφίδες.
  • Είμαστε μονάδες του χρόνου οι οποίες συμβάλλουν στον αγώνα, που μένουμε μαζί.
  • Η εκκλησία εκσυγχρονίζεται συνεχώς αλλά το κάνει πιο αργά από την κοινωνία.
  • Είναι πιο σημαντικό να είσαι στη Σταύρωση παρά στον Μυστικό Δείπνο.
  • Ο Χριστός γεννιέται Εβραίος και διδάσκει και εκτός εκκλησίας αφού τότε δεν υπήρχαν εκκλησίες δηλαδή εκτός πλαισίου, πράγμα που το ξεχνούν όσοι είναι παραδοσιακοί έως δογματικοί για αυτόν που δημιούργησε αυτή τη θρησκεία και λένε ότι είναι σημαντικό μόνο να είμαστε εντός πλαισίου δηλαδή εντός εκκλησίας.
  • Αν το θεϊκό είναι πολύ ανθρώπινο το αποφεύγουμε διότι θεωρούμε ότι δεν είναι θρησκεία.
  • Τα 4 Ευαγγέλια ως αναδρομή ερμηνεύονται ως 4 στοιχεία που αποτελούν την Τετράμορφο στην Παλαιά Διαθήκη.
  • Η ίδια η εκκλησία προσπάθησε να δομήσει διαφορετικά τις αρχές έτσι ώστε να υπάρχει το κυρίαρχο ανδρικό δομικό στοιχείο.
  • Στη Βυζαντινή περίοδο επειδή ήταν πολλές αυτές που γινόντουσαν χριστιανές και έπρεπε να τις βαπτίσουν είχαν βρει μια μέθοδο να έχουν παπά γυναίκα διότι βέβαια τις βάφτιζαν γυμνές σε μεγάλη ηλικία.
  • Δεν αποτελούμε εμείς την ανθρωπότητα αλλά στη συνέχεια γινόμαστε ανθρώπινοι λόγω της συλλογικής μνήμης και έτσι ανήκουμε στην ανθρωπότητα.
  • Δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε αυτούς που αποστηθίζουν και μας λένε αποσπάσματα και ατάκες από ιερά κείμενα.
  • Η «Ασκητική» του Καζαντζάκη είναι μεγάλο έργο με βάθος και αυτό φαίνεται ήδη από την Εισαγωγή που μας λέει ότι όταν γεννιόμαστε αρχίζει η επιστροφή.
  • Το φωτεινό μονοπάτι είναι επιστροφή στο σκοτάδι.
  • Για να αρχίσει η αγάπη και στη συνέχεια η αμισεία είναι πρώτα η ασκητική που είναι ένα πολύ σημαντικό διαβατήριο πρόσβασης στο έργο.
  • Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε 33 ετών αλλά 45.
  • Ο Σταυρός είχε σχήμα (Τ).
  • Μην κοιτάς μόνο την έννοια της αγάπης για να καταλάβεις την ανθρωπότητα διότι μέσω της ανακάλυψης της ουσίας του μη μίσους πρέπει να αποκαλυφθεί η αμισεία.
  • Ο άνθρωπος δεν είναι τέλειος αλλά το τέλειο μπορεί να είναι ανθρώπινο.
  • Η ύπαρξη του άλλου αποδεικνύει ότι υπάρχουμε.
  • Στο πλαίσιο της πολυκυκλικότητας ο άνθρωπος μπορεί να κάνει την υπέρβαση του κύκλου και να περάσει στο επόμενο στάδιο.
  • Το δικαίωμα του καθολικού αλτρουισμού είναι η βάση της θεωρίας σχέσεων.
  • Αν ο Χριστός είναι τα πάντα για τη θρησκεία μας τότε η σταύρωσή του δεν είναι παρά μια γενοκτονία που δεν διαγράφεται και δεν παραγράφεται.
  • Ο Χριστός λειτουργεί ως Δάσκαλος για τη γνώση του Θεού κι εμείς κοιτάζουμε μόνο και μόνο αν θα τελειώσουμε την ύλη χάνοντας την ενέργεια γιατί ασχολούμαστε με τα δόγματα και με το πρόγραμμα και ξεχνούμε την ουσία της πίστης.
  • Η κάθε Οικουμενική Σύνοδος τροποποιεί μερικά πράγματα διότι βλέπει την εξέλιξη και βλέπει ότι όταν οι άνθρωποι παίρνουν μια νέα τάση θα ήταν καλό να καθοδηγηθούν διαφορετικά έτσι ώστε να έχουμε το ανάλογο ενός στρατηγικού μείγματος δηλαδή διαφορετικές στρατηγικές που συγκλίνουν στον ίδιο στόχο.
  • Η αμισεία είναι το επόμενο στάδιο της αγάπης όταν βλέπεις ότι η αγάπη είναι η άρνηση του μίσους, και η οποία δεν επαρκεί, γι’ αυτό και πρέπει να περάσουμε στο επόμενο στάδιο.
  • Ο άνθρωπος εξελίσσεται ανεξάρτητα και μέσω της εξέλιξης δημιουργείται μια νέα υπεροντότητα η οποία αποκτά συνείδηση και ουσία, η έννοια της ανθρωπότητας, η συνειδητή πραγματοποίηση της πολυπλοκότητας.
  • Μόνο αν σταθούμε στο επίπεδο της μυθολογίας θα κατανοήσουμε την ιδέα του Θεού.
  • Για κάθε άνθρωπο είναι δύσκολο να καταλάβει ότι η σκέψη της ανθρωπότητας συμπίπτει με την έννοια του Θεού και σαν ίχνη στις δομές διαφόρων θρησκειών ο καθένας μας δεν είναι τίποτα μα όλοι είμαστε το παν, κλπ.
        Αυτά, δυστυχώς τελευταία ακούγονται στην Ελλάδα. Ομοίως και το ότι η τελειότητα και ο θεός εξελίσσεται, με κύριο παράδειγμα το μαθηματικό άπειρο. Κατ’ αρχάς ό,τι εξελίσσεται είναι εν δυνάμει ατελές αλλά και μεταξύ κτιστού και ακτίστου ουδεμία ομοιότητα υπάρχει. Συνεπώς με κτιστές μαθηματικές έννοιες και διανοητική φιλοσοφία δεν προσεγγίζεται το Θείο κατά κανέναν τρόπο. Αυτά είναι δυτική σχολαστική θεολογία, αντιστροφή του Χριστιανισμού άρα ειδωλολατρία και καινοφανείς ανατρεπτικές διδασκαλίες.
Σχετικά με τους Σταυροφόρους και ιππότες που πήγαιναν δήθεν μόνο για να ελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους από το Ισλάμ και ευνοούσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο τους υπόδουλους Έλληνες η άποψη αυτή προωθείται από τους ίδιους κύκλους. Οι στρατιωτικές αυτές ομαδικές επιχειρήσεις οργανώνονταν από τον αντίχριστο - με την κυριολεκτική έννοια – παναιρεσιάρχη Πάπα με τη συνεπικουρία Φράγκων ηγεμόνων για να αποδυναμώσουν και τελικά να υποτάξουν τη νόμιμη Καθ’ Ημάς Ρωμαϊκή Ορθόδοξη Ανατολή και να την καταστήσουν από ορθόδοξη σε ουνιτική, επιπρόσθετα δε, για να λεηλατήσουν τους πλούτους της.
Ο όρος «Βυζάντιο» είναι τεχνητή φράγκικη του 16ου αιώνα πλαστογράφηση προς παραπλάνηση και ευτελισμό του χώρου και του χρόνου αυτού, κάτι που ήδη είχε αρχίσει δυναμικά από τον Φράγκο Καρλομάγνο τον 8ο αιώνα, με αντικατάσταση του Ρωμαϊκού από το «Γραικικό», υιοθετώντας τον όρο «Ρωμαϊκό» παράνομα και ψευδεπίγραφα για τους κατακτητές της Δύσεως Φράγκους και κατηγορώντας για αίρεση όχι έναν συγκεκριμένο αιρεσιάρχη αλλά πολλούς λαούς στα πλαίσια μιας αυτοκρατορίας την οποία και αυτήν αμφισβητούσε. Στο ίδιο πλαίσιο και η αίρεση του Filioque. Ουδέποτε υπήρξε «Βυζάντιο» παρά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι τέλους, ήτοι Ρωμανία.
Υπό ποίον «πνευματικό» αρχηγό ενεργούσαν όλοι αυτοί; Τον Πάπα. Πότε ο Πάπας εξυπηρέτησε ορθόδοξα συμφέροντα;  Ποτέ. Αν κάποιες φορές αυτό μας βγήκε σε καλό, είναι απλά διότι συνέπιπταν τα συμφέροντά και τίποτα παραπάνω.
Εν κατακλείδι, η κατάληψη και οριστική κατοχή του Πατριαρχείου της πρεσβυτέρας Ρώμης από τους Φράγκους από το 1009 και εντεύθεν ενώ οι ορθόδοξοι Λατίνοι Πάπες αντιστάθηκαν επί 250 χρόνια από τη μια, και ο Οικουμενιστικός κατήφορος της Κωνσταντινουπόλεως τα τελευταία 115 χρόνια από την άλλη, ήταν και είναι καταστροφικός για όλους τους λαούς. Ό,τι καλό έχει να επιδείξει η Ευρώπη στον κόσμο ανά τους αιώνες σήμερα, προέρχεται από το ορθόδοξο ρωμαίικο, ελληνόφωνο και λατινόφωνο, ανατολικό και δυτικό και ό,τι βλαβερό από τον Παπισμό και τους Φραγκολατίνους. Το ίδιο συνεχίζεται έως και σήμερα με παραλλαγές. Πώς είναι δυνατό λοιπόν να ενωθούν τα ανόμοια; Ένωση ναι, αλλά με ποιόν αρχηγό;
Δεν έχουμε τίποτα με τους άλλους Ευρωπαίους συνανθρώπους μας. Τους αγαπάμε και συνεργαζόμαστε μαζί τους στενά. Η Ευρώπη όμως ποτέ δεν θα μεγαλουργήσει πνευματικά αν δεν αποφασίσει να επιστρέψει στην προ αιώνων αληθινή της παράδοση από την οποία εγκληματικά αποκόπηκε και η οποία διασώζεται στη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αυτή που μετά από το λεγόμενο σχίσμα επικράτησε να λέγεται Ορθόδοξη κι αν δεν αποβάλλει από το σώμα της έγκαιρα τις νέες πρωτόγνωρες για όλον τον κόσμο υπαρξιστικές ψευδοδιδασκαλίες που εμφανίστηκαν σήμερα με επικάλυψη χριστιανική.