Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Ιωάννης Μακαρούνης, Οφειλόμενες διευκρινήσεις

Ιωάννης Μακαρούνης
Επειδή κάποιος που διάβασε το άρθρο μου με τίτλο «Ο Άνθιμος αγιοκατατάσσει τον π. Νικόλαο Μανώλη» σκανδαλίστηκε εξ αιτίας μου, οφείλω μερικές εξηγήσεις για να μην μένουν παραπλανητικές και άδικες εντυπώσεις, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον του αντί-αιρετικού αγώνος.
Ο αδελφός Νικόλαος Πανταζής, σχολίασε το εν λόγω άρθρο μου και επεσήμανε μερικά πράγματα. Όντως, όπως επεσήμανε, όφειλα να βάλω την λέξη «αγιοκατατάσσει» σε εισαγωγικά. Δική μου η απερίσκεπτη παράλειψις, λόγω βιασύνης.
Θεώρησα όμως αυτονόητη μεταξύ Χριστιανών, την γνώση ότι ένας Μητροπολίτης δεν μπορεί να αγιοκατατάξει κανέναν. Θεώρησα αυτονόητο το ότι η αγιοκατάταξη ενός αγίου πρέπει να λαμβάνει χώρα πολλές δεκαετίες μετά την κοίμησή του, και αφού υπάρχει ευρεία ομολογία για την αγιότητά του. Θεώρησα αυτονόητο το ότι κανείς δεν θα παρερμηνεύσει τόσο, ότι δηλαδή προτρέπω στο να τιμάται ως άγιος ο π. Νικόλαος Μανώλης. Θεώρησα αυτονόητο το ότι ο μόνος που λατρεύεται είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, και κανένας άλλος. Θεώρησα αυτονόητο το ότι είναι πλάνη κάθε μορφή προσωπολατρείας, γεροντολατρείας, φατρίας, κοκ.
Δεν περίμενα ότι η όντως παράλειψις εκ μέρους μου των εισαγωγικών, θα σκανδαλίσει κάποιον τόσο πολύ. Θεώρησα ότι όσοι το διαβάσουν, θα κατανοήσουν το ύφος του άρθρου, το οποίο δεν ήταν άλλο παρά να καταδείξει ξεκάθαρα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι οι άδικοι διωγμοί Ορθοδόξων και ομολογητών αδελφών μας από αιρετικούς, το μόνον που καταφέρνουν είναι να μας συσπειρώνουν και να μας πολλαπλασιάζουν. Το ενθουσιώδες ύφος ακριβώς αυτό ήθελε να καταδείξει, και όχι φυσικά κάποιου είδους «Παπικού τύπου αγιοποιήσεως» όπως άδικα μου πρόσαψες αδελφέ μου.
Το άρθρο αυτό ήταν άρθρο υποστηρίξεως και συμπαραστάσεως στον άδικο διωγμό του ομολογητού π. Νικολάου Μανώλη. Έναν διωγμό για λόγους Πίστεως. Έναν διωγμό επειδή δεν αποτάσσεται τον Χριστό. Ήταν η δική μου ελάχιστη συμπαράσταση προς έναν αδελφό μας ο οποίος σηκώνει αγόγγυστα τον βαρύτατο σταυρό του και περνά τον απίστευτο Γολγοθά του. Είναι εύκολο για εμάς να θεωρούμε αυτονόητη την στάση του π. Νικολάου. Είναι εύκολο για εμάς να λέμε ένα απλό εύγε, χωρίς να βιώνουμε τον πόνο του. Είναι εύκολο για εμάς να τον θέλουμε μπροστάρη και ομολογητή, να παλεύει με τα θηρία, να ματώνει και να υποφέρει για εμάς, και εμείς να τον χειροκροτούμε από την ένοχη πολυθρόνα μας.
Όταν έλθει (πολύ σύντομα) η ώρα να μας αφορίσουν και εμάς αδελφέ μου Νικόλαε Πανταζή, και κληθούμε είτε να προδώσουμε τον Χριστό, είτε να αφοριστούμε και να μαρτυρήσουμε, τότε να μου πεις τι περνά τόσον καιρό ο ήρωας και ομολογητής π. Νικόλαος Μανώλης, ο ήρωας και ομολογητής Νικόλαος Σωτηρόπουλος, αλλά και όλοι οι ορθώς αποτειχισμένοι.
Και να διευκρινίσω και ένα ακόμη σημείο σκανδαλισμού ίσως. Ο λόγος για τον οποίον το εν λόγω άρθρο μου επικεντρώνεται στον π. Νικόλαο Μανώλη, δεν είναι λόγω κάποιας προσωπολατρείας, αλλά επειδή αυτός αξιώθηκε στην παρούσα φάση να παραπεμφθεί προς καθαίρεσιν. Όλοι οι υπόλοιποι εν Ελλάδι αποτειχισμένοι, είναι μεν δεδιωγμένοι, είναι αδικημένοι, είναι εξ ίσου μάρτυρες και ομολογητές, αλλά δεν έχουν ακόμη παραπεμφθεί προς καθαίρεσιν ή αφορισμό. Ο π. Νικόλαος χρειάζεται περισσότερο απ΄ όλους τώρα την αδελφική αγάπη μας και την στήριξή μας. Αύριο ίσως αξιωθεί ο π. Θεόδωρος Ζήσης να μαρτυρήσει με καθαίρεση. Τότε θα φωνάξουμε εξ ίσου και για αυτόν. Μεθαύριο μπορεί να αξιωθείς εσύ αδελφέ μου να μαρτυρήσεις με έναν αφορισμό. Με την ίδια αγάπη θα φωνάξω και για εσένα. Παραμεθαύριο ίσως αξιώσει εμένα ο Κύριος να παρασημοφορηθώ με τα αιώνια παράσημα για την αγάπη Του. Αμήν.
Μοναδική ίσως εξαίρεση καθηρμένου ιερέως (εξ όσων γνωρίζω) είναι ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς τον οποίον αναφέρεις στο σχόλιό σου, και στον οποίον σκοπίμως δεν αναφέρομαι, μιας και πιστεύω ότι εκπίπτει εκ της Ορθοδόξου Κανονικής πρακτικής, από την στιγμή που μεταξύ άλλων για παράδειγμα, δεν αναγνωρίζει το εγκυρότατο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας στους μη Συνοδικά καταδικασμένους Οικουμενιστές αδελφούς μας.
Το άρθρο αυτό έχει επίσης και την μορφή μιας εκ νέου ομολογίας Πίστεως από μέρους μου. Διότι η ομολογία Πίστεως πρέπει να γίνεται κάθε μέρα, και με τους λόγους και με τις πράξεις μας. Με αυτό μου το άρθρο λοιπόν άδραξα και την ευκαιρία να δηλώσω ότι πιστεύω στην παραδοσιακή και αληθινή Ορθόδοξη Πίστη όπως αυτή διεσώθη ανά τους αιώνας. Πιστεύω στις δυο Πηγές της Πίστεως, την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοσι. Πιστεύω στους παραδοσιακούς Ορθοδόξους ιερείς, οι οποίοι έχουν υγιή και ορθή αντίληψη της Πίστεως, και όχι στους νεωτεριστές, μοντερνιστές, εκσυγχρονιστές, «μετα-Πατερικούς» και Οικουμενιστές πλανεμένους αδελφούς μας. Δήλωσα δηλαδή με το άρθρο μου ότι πιστεύω πως ο π. Νικόλαος Μανώλης εκπροσωπεί την παραδοσιακή Ορθοδοξία, εν αντιθέσει με τον Οικουμενιστή Μητ. Άνθιμο. Δήλωσα εν ολίγοις ότι και ο π. Νικόλαος Μανώλης, όπως και οι υπόλοιποι αποτειχισμένοι, όπως και ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος, όπως και όλοι οι αποτειχισμένοι Ομολογητές της Εκκλησίας μας, αυτοί αποτελούν την Εκκλησία και τους αναγνωρίζω το δίκαιο της Πίστεως, εν αντιθέσει με τον εκτός Εκκλησίας (Πίστεως) και σχισματικό (κατά τον ΙΕ΄ Ιερό Κανόνα) Μητ. Άνθιμο.
Αυτό ήταν το ύφος του κειμένου, συμπυκνωμένο στο άρθρο που διάβασες αδελφέ μου. Θα σε παρακαλούσα λοιπόν αδελφέ κ. Νικόλαε Πανταζή να διορθώσεις τους άδικους χαρακτηρισμούς ότι ήταν «υπερβολικό, υπεροπτικό και υπερυψωτικό» το άρθρο μου, διότι παρεξήγησες το ύφος του. Δέχομαι και αναγνωρίζω ότι η παρεξήγησις συνέβη εξ αιτίας μου εφόσον παρέλειψα τα εισαγωγικά, και ζητώ συγνώμη από όσους άλλους ίσως σκανδάλισα. Ελπίζω όμως και εσύ τώρα να αναγνωρίσεις ότι με έκρινες πολύ άδικα, και να ανασκευάσεις.
Είμαι βέβαιος επίσης ότι ο π. Νικόλαος Μανώλης δεν έχει καμία ανάγκη αυτόκλητων υπερασπιστών, αλλά επειδή το σχόλιό σου αφορά και εμένα να επισημάνω επίσης και το ότι κακώς υπέθεσες ότι είμαι πνευματικό παιδί του π. Νικολάου Μανώλη. Στο ίδιο άρθρο το οποίο σχολιάζεις, γράφω ότι «δεν είχα δυστυχώς καμία σχέση με τον π. Νικόλαο Μανώλη». Άλλωστε, εάν ήμουν πνευματικό του παιδί δεν θα έγραφα στο ίδιο άρθρο το οποίο σχολιάζεις μια ολόκληρη παράγραφο, και την παραθέτω:
«Είναι μεγάλο το βάρος που καλείσαι τώρα να σηκώσεις αδελφέ μας π. Νικόλαε Μανώλη. Μετά απο αυτές τις ένδοξες τιμές που εδέχθης από τον κ. Άνθιμο, ο Σατανάς «θα φάει τα λυσσακά του». Θα προσπαθήσει να σε ρίξει στην υπερηφάνεια. Μεγάλη προσοχή αγαπητέ αδελφέ π. Νικόλαε σε όλα σου! Νηστεία, προσευχή, ταπεινότητα και διάκριση! Είναι πολύ εύκολο για τον υιό της απωλείας να μετατρέψει σε όλεθρο, αυτούς τους λαμπερούς στεφάνους με τους οποίους άθελά του σε έστεψε ο κ. Άνθιμος.»
Μην χρεώνεις λοιπόν στον π. Νικόλαο Μανώλη κίνητρα υπερηφανείας εξ αιτίας του άρθρου μου. Σε διαβεβαιώ επίσης, ότι δεν θα δεχόμουν ποτέ και κανείς, να μου υποδείξει να γράψω κάτι το οποίο δεν πηγάζει αυθόρμητα από την ψυχή μου.
Είμαι επίσης βέβαιος ότι εάν παρακολουθήσεις μερικές ομιλίες του π. Νικολάου Μανώλη, θα διαπιστώσεις ότι μακράν απέχει η διδασκαλία του από διδασκαλίες προσωπολατρείας και υπερηφανείας. Ανθρώπινες αδυναμίες και λεκτικά λάθη μπορεί να βρεις. Δεν νομίζω όμως να βρεις διδασκαλίες προσωπολατρείας ή σχηματισμού φατρίας.
Άρα λοιπόν πραγματικά αγαπητέ αδελφέ μου όσα μου προσάπτεις είναι το λιγότερο άδικα. Είμαι βέβαιος ότι δεν το έκανες από εμπάθεια ή άλλο λόγο, παρά από ευσεβή ζήλο και εύλογη αγωνία, και αυτό σου το αναγνωρίζω και σε τιμά, και σου είμαι ευγνώμων. Καλό θα ήταν, στο πνεύμα της εν Χριστώ αληθείας και αδελφοσύνης, και εφόσον ο λόγος μας είναι δημόσιος και κρίνεται και από πολλούς «καλοθελητές» οι οποίοι πάντα ψάχνουν να αναδείξουν ασήμαντες έριδες, να ανασκεύαζες και εσύ όσα αδίκως μου προσάπτεις.
Μετά φόβου Θεού
Ιωάννης Μακαρούνης