Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Σενάριο μετανοίας από τον π. Νικόλαο Μανώλη

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης
“Καταδιώξαι ἄρα ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου καί καταλάβοι καί καταπατήσαι εἰς γῆν τήν ζωήν μου καί τήν δόξαν μου εἰς χοῦν κατασκηνώσαι. Ἀνάστηθι, Κύριε, ἐν ὀργῇ σου, ὑψώθητι ἐν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν σου. Ἐξεγέρθητι, Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν προστάγματι, ᾧ ἐνετείλω” (Ψαλ. ζ΄ 6-7)
        Μέσα ἀπό τήν πυκνή ὁμίχλη τῆς ἀμφιβολίας, τοῦ φόβου, τῆς ἀβεβαιότητας, τῶν σεναρίων, τό μόνο πού μένει μόλις σκορπίσει τήν ὁμίχλη ὁ ἥλιος, εἶναι ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ. “Φυλάσσει Κύριος πάντα τά ὀστᾶ αὐτῶν, ἓν ἐξ αὐτῶν οὐ συντριβήσεται” (Ψαλ. λγ΄ 21). Εἴμαστε ὑπό τῆς προστασίας Του. Μόνο τό θέλημα Του ἔχει σημασία. Αὐτό νά ὑπηρετοῦμε· τά ὑπόλοιπα νά τά ἀφήσουμε στήν πρόνοιά Του.

Σενάριο μετανοίας από τον π. Νικόλαο Μανώλη
Κυριακή του Ασώτου 4-2-2018
«Πάτερ αγαθέ Ιερώνυμε,
Σε ικετεύω  και σε εκλιπαρώ, ποίησόν με ως ένα των ποιμνίων σου.
Τον πλούτο των χαρισμάτων, εκοπίασα παιδιόθεν να κρατήσω αλώβητο.
Δεν διασκόρπισα την ουσίαν ζώντας ασώτως.
Δεν έκρυψα το τάλαντο αλλά αγωνίστηκα από μικρό παιδί να το πολλαπλασιάσω.
Από νήπιο έτρεχα δίπλα στον ευλογημένο πατέρα μου, τον παπά Χαράλαμπο, να ανάψω τα καντήλια.  Άφηνα το παιχνίδι και έτρεχα στον εσπερινό το δείλι. Χτυπούσα την καμπάνα με καμάρι, να ‘ρθει ο πιστός λαός στη Θεία Λειτουργία.
Στα γόνατα του περιπόθητου γέροντος  Αυγουστίνου μεγάλωσα. Και μ’ ευλογούσε κι ευχόταν μυστικά να αφήσει αγωνιστή παπά στη θέση του.  Έβλεπε ο φωτισμένος την πτώση των Ιεραρχών και το βροντοφώναζε. Τότε δεν το καταλάβαινα και απορούσα.
Και έτσι ανδρειώθηκα. Μέσα στην ευωδιά των λιβανιών στους ύμνους των αγγέλων και με τις προσευχές των. Κι δεν μπορούσα τίποτε άλλο να γενώ και έβαλα το ράσο. Κι έφτιαξα το μικρό μου καράβι. Με την πρεσβυτέρα μου. Και γέμισε γλυκές φωνές. Τα δύο παιδιά μου. Μα έκανα κι άλλα παιδιά. Κάτω απ’ το πετραχήλι. Κι έπαιρνα στους ώμους μου, τις πίκρες τις χαρές και τις ανησυχίες τους. Και το καράβι ταξίδευε προς τον Θρόνο της Δόξης. Κι αγρυπνούσα ως ο καλός ποιμήν με κόπο αγαθό  και με τις ευχές των γερόντων μου. Και ήξερα πως θάρθει η στιγμή. Αφού εδίωξαν τον Κύριό μου  και εμάς θα διώξουν. Και δεν άργησε. Σύννεφα μαύρα, απειλητικά, ψηλαφητά απλώθηκαν τριγύρω που όμοιά τους δεν έχω ξαναδεί.  «Τὸ μικρὸ ποίμνιο θὰ δοκιμαστῇ σκληρά» ακούω τον γέρο Αυγουστίνο. Μα δεν βλέπω  άγρια θηρία, ούτε ασπίδες, ούτε φίδια. Δεν βλέπω  ούτε πίσσα, ούτε ρετσίνι και καυτό λάδι. Δεν βλέπω μάχαιρα, ούτε νύχια σιδηρά, ούτε τον τρομερό τροχό.  Μα το καράβι κινδυνεύει! Λύκοι νοητοί απειλούν τα παιδιά μου.. Ο πόλεμος είναι αμείλικτος. Πρέπει να φορέσω την πανοπλία μου. Την ορθόδοξη.  Πρέπει να ενδυθώ τον Άγιο Φώτιο, τον Άγιο Μάρκο από την Έφεσο, τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, τον Άγιο Ιωάννη απ’ την Κροστάνδη, τον Γρηγόριο τον Παλαμά. Πρέπει να πάρω την ευλογία του γέροντά  μου Αγάθωνα. Πρέπει να πάρω την ευχή του κατά σάρκα πατρός μου Χαραλάμπους. Πρέπει να επικαλεστώ τις πρεσβείες του πνευματικού “μέντορά’’ μου, Αυγουστίνου. Πρέπει να πιώ το νέκταρ της πατερικής σοφίας του π.  Θεοδώρου. ...»
Θα μπορούσε μακαριότατε  Ιερώνυμε να είναι ένα σενάριο μετανοίας από τον π. Νικόλαο, να τον συγχωρέσετε ως στοργικός πατέρας, με ένα μικρό επιτίμιο και να επιστρέψει μετ’ ολίγου σε κάποια ενορία για να συνεχίσει τον καλό του αγώνα τηρώντας, κάτι που θα σας βόλευε όλους, σιγή ιχθύος.
Ακόμη και έτσι όμως να γίνει, εμείς ο πιστός λαός, θα υψώσουμε τη φωνή μας. Και θα πρέπει να μας αφουγκραστείτε, και να συντονιστείτε με το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, αν θέλετε να έχετε υπόσταση. Και μη ξεχνάτε: Φωνή λαού, οργή Θεού. Μην υποτιμάτε λοιπόν το μικρό ποίμνιο. Ένα ποίμνιο που έμεινε μικρό, γιατί αποδειχθήκατε λίγοι στο να το καθοδηγήσετε, το αφήσατε ακατήχητο, έρμαιο της σατανικής εποχής μας, στα πρόθυρα της έλευσης του Αντιχρίστου και αναπαύεστε μόνο στα στολίδια σας. Θα δώσετε λόγο γι’ αυτό. Θα δώσετε λόγο γιατί καταπατήσατε τον όρκο σας. Δεν μιλάω φυσικά αποκλειστικά στο πρόσωπό σας αλλά σε ολόκληρο το νεοπαγές εκκλησιαστικό σύστημα που κατασκευάσατε.
Και δεν θα βγαίναμε μπροστά να πάρουμε από μόνοι μας τον λόγο αν δεν βλέπαμε να κινδυνεύει το ίδιο το σώμα του Χριστού μας, η Εκκλησία Του. Για την οποία έχυσε το αίμα Του. Δεν θα επιτρέψουμε να ξαναματώσει το σώμα του Κυρίου μας. Θα παλέψουμε με σώμα και πνεύμα, όσο τουλάχιστον θα έχει υπόσταση το ελληνορθόδοξο έθνος μας και όσο θα είμαστε ελεύθεροι. Και γνωρίζετε πολύ καλά μακαριότατε ποιος λυσσωδώς βάλλεται κατά του πανάχραντου σώματος, της αμωμήτου Εκκλησίας μας. Γνωρίζετε αλλά ποτέ δεν σας ακούσαμε να το λέτε. Μα εσείς ακούτε τις φωνές από τους φωτισμένους γέροντές μας. Τον παπά Θεόδωρο με τον παπά Γιώργη. Τον πάτερ Αθανάσιο και τον πατέρα Μάξιμο. Τους αγωνιζόμενους  αγιορείτες και τόσους άλλους. Και επειδή γνωρίζετε, γι’ αυτό και σας καταλογίζουμε ευθύνες. Γνωρίζετε ότι η αιτία είναι μία, είναι μιαρή και είναι παναίρεση.
Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες γιατί τεχνηέντως αποκρύπτετε από το πιστό λαό τα πραγματικά  αποτελέσματα της Συνόδου  της Κρήτης, τουναντίον μάλιστα τον παραπλανάτε με κείμενα ως το «Προς τον Λαόν» ωσάν απευθυνόμενο προς κεκοιμημένους.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες γιατί δεν αγωνιστήκατε σθεναρώς στο να επιβάλλετε τις ορθόδοξα διατυπωμένες θέσεις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως προς το άρθρο 6, που αφορά στις «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», για το οποίο είχατε πάρει συνοδική εντολή και εξουσιοδότηση.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες γιατί δεν συγκαλείτε ακόμη εδώ και τώρα την Ιερά Σύνοδο να πάρει ξεκάθαρη θέση ως προς τον οικουμενισμό και να τον καταδικάσει. Και μάλιστα η απόφαση να συνυπογραφεί από όλους τους κληρικούς που θα την αποδεχθούν. Επιθυμούμε δε η απόφαση επί της ποινής κατά του πατρός Νικολάου να ληφθεί μετά την ειρημένη Σύνοδο.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες για τους οδυνηρούς στεναγμούς που φθάνουν εις τα ώτα μας από τους σεβαστούς μας πατέρες που διώξατε ανηλεώς τον πατέρα μας Θεόδωρο Ζήση, τον πατέρα Νικόλαο Μανώλη, και τον πατέρα Φώτιο Βεζύνια και όλους τους άλλους αγωνιζομένους για την πίστη, πατέρες και αδελφούς. Την ηθική αλλά και την οικονομική εξαθλίωση στην οποία επιδιώκετε να τους ωθήσετε. Δεν θα υπήρχε σήμερα αυτή η αναστάτωση αν παίρνατε μια ξεκάθαρη θέση κατά του Οικουμενισμού. Ούτε κανείς θα αναγκαζόταν να εφαρμόσει τον κανόνα περί διακοπής του μνημοσύνου - αποτείχισης.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες γιατί πιστεύουμε ότι η καταδίκη του πατρός Νικολάου είναι μία σκευωρία κατασκευασμένη μεταξύ υμών και του Ανθίμου. Ο Άνθιμος θα τιμωρήσει και ο Ιερώνυμος θα αποφασίσει επί της ποινής. Κατ΄ αυτό τον τρόπο ο Άνθιμος δεν θα έχει καμιά ευθύνη επί της ποινής και ο Ιερώνυμος καμιά ευθύνη επί της καταδικαστικής αποφάσεως.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες γιατί αν όντως επιχειρήσετε την καθαίρεση του π. Νικολάου και ενδεχομένως, ποιος ξέρει αν τολμάτε και του π. Θεοδώρου, τότε θα πρέπει να προχωρήσετε και σε καθαίρεση πολλών άλλων ιερέων και αρχιερέων που παρενέβησαν τους Ιερούς κανόνες και που χάριν οικονομίας ανεχόμαστε.
Σας καταλογίζουμε  ευθύνες γιατί δεν αποκόπτεστε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο  Εκκλησιών και απ’ όσους εναγκαλίζονται τους αιρετικούς και αλλόθρησκους. Ακόμα και από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Προς Δόξαν Κυρίου. Κάλλιο να χαθεί το πατριαρχείο παρά να είναι ένα μόνιμο απόστημα στο σώμα της Εκκλησίας μας.
Σας καταλογίζουμε ευθύνες γιατί δεν απευθύνεστε στο λαό με φρόνημα ανδρείο να του εξηγήσετε που οδηγεί τον κόσμο ο διεθνής σιωνισμός και αν στρώνουν ή όχι κάποιοι το χαλί στον αναμενόμενο μεσσία τους.
Αναλάβετε επιτέλους τις ευθύνες σας για να ειρηνεύσει η τρικυμία, πάρτε το τιμόνι στα χέρια σας και οδηγήστε την Εκκλησία σε απάνεμο λιμάνι. Διαφορετικά θα σας κρίνει πολύ άσχημα η ιστορία. Και αν δεν προλάβει να το κάνει, τότε θα το κάνει η αδέκαστη δεξιά του δικαιοκρίτου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. ΕΡΧΟΥ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ!!!
Μετά πόνου ψυχής,
Κοσπαντσίδης Κωνσταντίνος - Δασολόγος
(Υ.Γ.: Να σας θυμίσουμε τέλος ότι υπάρχει μια λίστα πιστών οι οποίοι επιθυμούν την ίδια καταδικαστική απόφαση με αυτή που θα αποφασίσετε για τον π. Νικόλαο και π. Θεόδωρο. Είναι εύκολο να την αναζητήσετε και να πράξετε τα δέοντα.)