Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Πρωθιερεύς Νικολάι Ραγκόζιν: 1. Οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο!

Πρωθιερεύς Νικολάι Ραγκόζιν (6 Δεκ. 1898 - 16 Δεκ. 1981)
Μαρτυρίες από τη ζωή του χαρισματικού Ρώσου πρωθιερέως του Ρωσικού Πατριαρχείου π.Νικολάι Ραγκόζιν
1. Οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο!

Απόστολος Παύλος: «Δεν γνωρίζετε ότι οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο»; (Α Κορ. 6:2).
Αφήγηση με σύντομη βιογραφία του π. Νικολάου:
Η Γη του Πέρμ ήταν κάποτε γη ειδωλολατρών, και μετά απίστων (κομμουνιστών). Έδωσε στη Ρωσία τους αποστόλους της και τον άγιο άνδρα (τον άγιο Στέφανο του Πέρμ +1396) και τώρα έλαμψε με τους μάρτυρές της και τους ευσεβείς της. Όταν οι άνθρωποι της γης αυτής ζούσαν με πίστη, τότε ο Κύριος συμπεριφερόταν σ' αυτόν τον λαό ως προς ευσεβείς (μαθητές).
Με τους ευσεβείς να ενεργείς ως ευσεβής, λέει στη Γραφή. (Α Κορ. 9:20). Όταν οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τον Θεό και κυνήγησαν το "κόκκινο φάντασμα", ο Κύριος ανταποκρίθηκε στους πονηρούς δρόμους τους, αφήνοντάς τους να πιουν από το ποτήρι της αμαρτίας.
Τότε το Περμ άφησε κάποιες σκοτεινές αναμνήσεις για τον εαυτό του: Ως η γη των επαναστατών και κομισαρίων και ανταρτών, η γη των στρατοπέδων και απελαθέντων. Μόλις ένας μικρός αριθμός ανθρώπων παρέμειναν πιστοί στον Χριστό, ανεβαίνοντας προς το σταυρό, παίρνοντάς τον στους ώμους, το καλό φορτίο το οποίο όλοι έπρεπε να φέρουν. Έτσι (από τους πιστούς ανθρώπους) η γη του Πέρμ είναι σαν ένας άγιος στη μέση ανοσιουργήματος.
Η πρώτη μας ιστορία είναι για τον πρωθιερέα Νικόλαο Ραγκόζιν. Ήταν αναγκασμένος να ζει με ευλάβεια αλλά αναγκάστηκε να ζει όπου αυτή έλειπε. Αλλά αυτό του έδωσε το θάρρος και την απόφαση να υπηρετεί μόνο τον Χριστό. Τα ονόματα των γονέων του είναι Γουρίας και Ματρόνα. Τελείωσε τρεις τάξεις σε εκκλησιαστική σχολή της ενορίας του. Από την ηλικία των 11 ετών άρχισε να μαθαίνει την τέχνη της κατασκευής μποτών. Το 1917 νυμφεύθηκε και σύντομα στα 19 κατατάχθηκε στον Ερυθρό Στρατό. Όταν ρωτήθηκε γιατί μπήκε στον Ερυθρό Στρατό ο πατήρ συνήθιζε να απαντάει: «Ήξερα από τη Γραφή ότι οι "κόκκινοι" θα βγουν νικητές». Αλλά ο π. Νικολάι δεν έχυσε σταγόνα αίματος, γιατί ενώ υπηρέτησε στον στρατό, δούλεψε σαν παπουτσής.
Όταν επέστρεψε σπίτι δεν μπήκε στα κολχόζ. Είχε δύο θυγατέρες και θεωρούσε ότι το καθεστώς είχε την αποδοχή (παραχώρηση) του Θεού για τις αμαρτίες μας.
Το 1920 υποσχέθηκε να υπηρετήσει τον Κύριο, αλλά κατάφερε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του μόνο μετά τον Β΄ Παγκ. Πόλεμο.
Δεν επιλέχτηκε να υπηρετήσει στον στρατό λόγω της σοβαρής κατάστασης της καρδιάς του, από την οποία υπέφερε. Αγαπούσε την εκκλησία και συνήθιζε να πηγαίνει εκεί χωρίς να φοβάται τις αρχές. Ξεκίνησε το 1933 σαν αναγνώστης του ψαλτηρίου και μετά 2 έτη, στην ηλικία των 57 ετών, χειροτονήθηκε ιερέας από τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη Λαβρινένκο. Στάλθηκε στο Χουσόβσκι Γκοροντκί (στο Περμ) να υπηρετεί στην εκκλησία των Αγίων Πάντων. Εδώ υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ήταν μεγάλος ασκητής, άνθρωπος της προσευχής.
Δεν άρχιζε τη Θεία Λειτουργία μέχρι τα καλύμματα των λειτουργικών σκευών να μετακινηθούν από μόνα τους και να ανυψωθούν στον αέρα. Αυτό ήταν ένα φανερό γεγονός που προέλεγε την παρουσία της χάριτος. Μια φορά είδαν τον πατέρα όταν εξερχόταν της εκκλησίας, μετά τη θεία λειτουργία, να υπερίπταται στον αέρα. Ανυψώθηκε στον αέρα σε μεγάλο ύψος, στην κορυφή της εκκλησίας, στο ύψος ενός τετραωρόφου κτιρίου. Ήταν τέτοιος άνθρωπος προσευχής!
Μαρτυρίες:
Μητέρα (Μοναχή) Αρσενία Σουμίλοβα: Νομίζω ότι ήμουν εκείνο τον καιρό 17 ετών. Είχα αυτή την ηλικία. Είδα σε ένα όνειρο ότι ήμουν κάπου σε ένα δάσος. Εκεί ήταν λίγοι άνθρωποι. Όταν κοίταξα στον ουρανό είδα ένα σταυρό, πολύ μεγάλο και πλατύ σταυρό, ο οποίος κάλυπτε όλο τον ουρανό. Και είδα κάτι που έμοιαζε με πέτρες που έλαμπαν.
Βέβαια ήξερα από την μητέρα μου ότι πρώτα θα εμφανισθεί ο σταυρός και μετά ο Χριστός θα έρθει να μας κρίνει. Ενώ κοιμόμουν κραύγασα: Ο Κύριος θα έρθει να κρίνει. Θα είναι μια Φοβερή Κρίση.
Άκουσα κάποιον στα δεξιά μου να μου λέει: «ΟΧΙ. Δεν θάρθει ακόμη, αλλά αυτό συμβαίνει για σένα»!
Απάντησα: «Τι εννοείς για μένα»; Αναρωτιόμουν πολύ «πως είναι αυτό για μένα»; Πως θα έπρεπε να το εννοήσω; Πως θα 'πρεπε να πάρω τον σταυρό; Δεν μπορώ ούτε στο δωμάτιο να τον φέρω ή στο διαμέρισμα ή οπουδήποτε. Και το πρόσωπο στα δεξιά μου ήταν σιωπηλό.
Μετά ρώτησε: «Σ' αρέσει»; Απάντησα: «Ναι, μ' αρέσει»! Με ρώτησε ξανά: Θα τον λάβεις; Συμφώνησα. «Ναι θα τον λάβω»!
Η σύζυγος του πατρός είπε ότι αυτός ξύπνησε και είπε: «Ένα νέο πρόσωπο θα 'ρθει. Πρέπει να την συμπεριλάβω στα πνευματοπαίδια μου».
Σημείωση (υπό ΛΜΔ):
Έτσι ο άγιος γέροντας θα την "έκρινε" παιδαγωγώντας την εν Αγίω Πνεύματι, ώστε όπως βεβαίωσε το ουράνιο σημάδι με αυτή την "κρίση" να είναι ακατάκριτη πολύ πριν την τελική Κρίση! Επομένως ο απόστολος Παύλος όταν ρωτάει: Δεν γνωρίζετε ότι οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο; Μας θυμίζει ότι:
1ον. Οι άγιοι θα κατακρίνουν τον κόσμο με την ζωή τους. Δεν θα καθίσουν σαν δικαστές να τον κρίνουν όπως εξηγεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Είναι αυτό που λέει ο Κύριος: «Η βασίλισσα Νότου θα αναστηθεί και θα κατακρίνει την γενιά αυτή. Και οι άνδρες της Νινευΐ... » ομοίως. (Ματθ. 12:42). Και:
2ον. Οι άγιοι, που πίστεψαν και εφάρμοσαν στη ζωή τους τα προστάγματα του Χριστού, δεν έρχονται σε κρίση, όπως Αυτός είπε: «Ο τον λόγον Μου ακούων και πιστεύων στον πέμψαντά Με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν». (Ιω. 5:24).
Και τα πνευματικά παιδιά των αγίων, διά της υπακοής και τήρησης όσων έμαθαν κοντά τους, όπως πλάι στον χαρισματούχο π. Νικολάι Ραγκόζιν, αξιώνονται να μην έρχονται σε (τιμωρητική) κρίση. Γιατί ήδη κρίθηκαν και διορθώθηκαν από τους πνευματικούς των. Αρκεί αυτοί να ελέγχουν τα πνευματικά τους παιδιά όταν αμαρτάνουν, διότι κατά τον Μ. Βασίλειο: «οι από το πάθος της ανθρωπαρεσκείας υποκρινόμενοι επιείκεια, και μη ελέγχοντες τους αμαρτάνοντας, ζημιώνουν το σύνολο και επιβουλεύονται την αληθινή ζωή». (PG 31:849).