Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Ακρίβεια και Οικονομία είναι εξ ίσου σωστοί τρόποι διαποίμανσης

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης
Αὐτό εἶναι ἕνα μικρό βοήθημα σέ ὅσους τίς τελευταῖες ὧρες μοῦ ἐπιτίθενται φραστικά στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης γιά τό ἄρθρο μου “π.Νικόλαος Μανώλης, Απάντηση στα ψεύδη του μοναχού Σάββα (Λαυριώτη)”. Παρατηρῶ μία σοβαρή σύγχυση στούς Ὅρους “αἱρετικός - αἱρετίζων”, “ἀκρίβεια - οἰκονομία” καί εὐελπιστῶ πώς μέ τό συμπλήρωμα αὐτό θά λάβουν μία σχετική βοήθεια οἱ καλοπροαίρετοι σχολιαστές μου.

Ακρίβεια και Οικονομία είναι εξ ίσου σωστοί τρόποι διαποίμανσης
Λόγω ἔλλειψης θεολογικῆς σκέψης, οἱ περισσότεροι δυστυχῶς ἀδυνατοῦμε νά κατανοήσουμε τή διαφορά αἱρετικοῦ καί αἱρετίζοντος. Αὐτό προκαλεῖ σύγχυση καί διατηρεῖ ἀδιευκρίνιστα τά θέματα τῶν αἱρέσεων πού ἔχουν σωτηριολογικό χαρακτήρα. Διακόπτουμε τό μνημόνευση τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου. Δηλαδή ἐκείνου τοῦ ψευδοεπισκόπου ἤ ψευδοδιδασκάλου πού κηρύττει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αἵρεση καταδικασμένη ἀπό Σύνοδο ἤ ἁγίους Πατέρες. Δέ διακόπτουμε τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου, δηλαδή τοῦ καταδικασμένου ἀπό Σύνοδο. Ἕνας ἐπίσκοπος πού ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό Σύνοδο, καλεῖται αἱρετικός καί φυσικά ὅλοι ἀπέχουν ἀπό τόν ἀναθεματισμένο αὐτόν (δέν εἶναι ἀνάγκη διακοπῆς τῆς μνημόνευσής του) καί ὅσοι τόν ἀκολουθοῦν εἶναι αἱρετικοί ἐπίσης.
Εἶναι λοιπόν αὐτονόητη καί ἀναγκαστική ἡ διάκριση τῆς καταδίκης ἤ μή τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ. Ἄν δέν ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό Σύνοδο, τά Μυστήρια πού τελεῖ εἶναι ἔγκυρα· ὁ μολυσμός δέν ἐπέρχεται ἀπό τά Μυστήρια ἀλλά ἀπό τήν Κοινωνία μέ τήν αἱρετική διδασκαλία καί δράση του. Μετά τήν καταδίκη του ἀπό Σύνοδο, τά μυστήρια πού τελεῖ δέν ἔχουν Χάρη. Πάνω σέ αὐτό στηρίζεται ἡ ἁγιοπατερική Οἰκονομία  (σημειωτέον ὅτι προσβάλλει τούς ἁγίους ἡ ἀπόρριψή της).
Ὅσοι ἀκολουθοῦμε τήν ἄλλη γραμμή τῆς ἀποτείχισης, τήν Ἀκρίβεια, γιά νά πατοῦμε σέ Πατερική βάση, δέν πρέπει νά ἀπορρίπτουμε τήν Οἰκονομία, διότι ἔτσι καταφερόμαστε ἐναντίον τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου πού ἐκφράστηκε μέσω τῶν ἁγίων πού χρησιμοποίησαν τήν Οἰκονομία ὡς μέσω προόδου πρός τήν Ἀκρίβεια. Τά παραδείγματα πού καταθέτω στό ἄρθρο μου, τῶν εὐλαβῶν κατά τά ἄλλα χριστιανῶν καί ὄχι μόνο τῶν νεοφώτιστων πού χρήζουν Οἰκονομία εἶναι συντριπτικά καί ἕνας ποιμένας πού ἔχει νά ἀντιμετωπίσει τέτοιες περιπτώσεις, μέ τήν Οἰκονομία διατηρεῖ και προάγει τήν πίστη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Αὐτό φαίνεται νά κατανόησε καί ὁ ἐν λόγῳ μοναχός, ἀλλάζοντας, ὅπως φαίνεται, τήν ἄκαμπτη στάση του τῆς μονομεροῦς Ἀκρίβειας. Μπορεῖ νά μιλάει γιά τήν Οἰκονομία «μέσα ἀπό τά μουστάκια του» ὅπως προκύπτει ἀπό τίς συνεντεύξεις του, ὄχι μέ πεντακάθαρο τρόπο, με δυσκολία, ἐπιχειρώντας νά διατηρήσει τά σκῆπτρα τοῦ ἡγέτη τῆς Ἀκρίβειας, ἀλλά καταλαβαίνει πώς μία τέτοια Ἀκρίβεια εἶναι οὐτοπία καί ἐλπίζω νά καταλάβει ἐν τέλει πώς εἶναι ἐπίσης ἀντιπαραδοσιακή.
Ἀκρίβεια καί Οἰκονομία εἶναι ἐξ ἴσου σωστοί τρόποι διαποίμανσης, ἀρκεῖ νά ξέρει κανείς πῶς θά τίς ἐφαρμόσει χωρίς ὑπερβολές ἤ μειώσεις.