Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

«Η μέριμνα για τη φύση και η αλληλεγγύη με τον άνθρωπο είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος»


Ούκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες παρά τον Κτίσαντα
«Για εμάς, για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο σεβασμός της Δημιουργίας αποτελεί στάση ζωής. Και σε προσωπικό επίπεδο προσπαθούμε να είμαστε ‘'πράσινος άνθρωπος'', να σεβόμαστε τον κόσμο που μας παρέδωσε ο Θεός, τον οποίο όλοι καλούμαστε να διαφυλάξουμε και να παραδώσουμε ακέραιο στις επερχόμενες γενεές. Ως Πατριάρχης, ως ποιμένας, προσπαθούμε να υπενθυμίζουμε σε κάθε πιστό αλλά και σε κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως ότι η προστασία του κοινού μας οίκου διασφαλίζει το μέλλον όλων».
Ο κάθε Πατριάρχης καλής θελήσεως, θα αναγνώριζε πως δεν μπορεί από τη μια να συμπεριφέρεται σαν εμπρηστής στον αμπελώνα του Κυρίου και δήθεν από την άλλη να εμφανίζεται πως αγωνιά για τη φύση. Αγωνιά μόνο για το brand name "πράσινος πατριάρχης".
Μακάριος ανήρ ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών.
«Αυτή είναι απόρροια μιας βαθύτερης πνευματικής και ηθικής κρίσης, η οποία ασφαλώς δεν είναι ανεξήγητη και αναίτια. Είναι το αποτέλεσμα της αποστασιοποίησης του ανθρώπου από τον Θεό, από παραδοσιακές αρχές και δοκιμασμένες αξίες του. Συνδέεται με την υποδούλωσή του στον καταναλωτισμό, την εξάρτησή του από την τεχνολογία και τη συνακόλουθη υποβάθμιση της πρόσωπον προς πρόσωπον επικοινωνίας, με το αίσθημα, αν όχι τη βεβαιότητα, ότι μπορεί να εξουσιάζει την Κτίση».
Όταν αναγνωρίζει ο κάθε Πατριάρχης καλής θελήσεως, τις βαθύτερες αιτίες της κρίσεως, την αποστασιοποίηση από τον Θεό, την απομάκρυνση από τις παραδοσιακές αρχές και τις αξίες του, αλλά ο ίδιος αλλάζει τον Θεό, την Εκκλησία Του και τη Σωτηριολογία Του, εισάγει αξίες όπως η αλληλεγγύη αντί θυσιαστική αγάπη, ανοχή στη διαφορετικότητα αντί συγχώρεση και εθελοντισμός αντί φιλότιμο, όταν πατρονάρει τις κάλπικες αξίες της Νέας Εποχής, τότε ο ίδιος έχει χάσει την παλιά και δοκιμασμένη αξία του ποιμνίου: δεν εμπνέει!
Πασαν νυν βιωτικήν αποθώμεθα, μέριμναν.
«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραπέμπει συνεχώς στις κοινωνικές επιπτώσεις της οικολογικής κρίσης. Τελικά, η μέριμνα για τη φύση και η αλληλεγγύη με τον άνθρωπο είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».
Ο κάθε Πατριάρχης καλής θελήσεως θα παραδεχότανε πως, εργοστασιάρχες, κυβερνήσεις και βιομηχανίες που ευθύνονται για την οικολογική καταστροφή, φοβάται να τους μιλήσει πολλώ δε μάλλον να τους αντιμετωπίσει. Η ευαισθητοποίηση είναι κενό γράμμα για το θεαθήναι και ο λόγος του αποτελεί αδύναμη φωνούλα, γιατί δεν απηχεί τις φωνές του πιστού λαού.
Είς Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν
«οι θρησκείες καλούνται να προστατεύσουν τον κοινό μας οίκο, τον κόσμο μας, κάτι που δεν είναι δυνατόν να συμβεί χωρίς μια διαφορετική προσέγγιση στην αξιοποίηση και διανομή των φυσικών πόρων και των αγαθών. Και σε αυτό το σημείο, βρισκόμαστε και πάλι ενώπιον της αξίας της αλληλεγγύης. Γιατί μπορεί η τεχνολογική πρόοδος και άλλα επιτεύγματα του σύγχρονου ανθρώπου να είναι αξιοθαύμαστα, αλλά σίγουρα δεν είναι τόσο σημαντικά όσο ο πολιτισμός της αλληλεγγύης και η διακονία στον συνάνθρωπο».
Ο κάθε Πατριάρχης καλής θελήσεως θα κατανοούσε πως, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι θρησκείες. Κατέχοντας την αλήθεια και τη μόνη οδό σωτηρίας, η Ορθοδοξία είναι η θεραπεία της ψυχοπάθειας του κόσμου, που είναι οι θρησκείες. (π. Ιωάννης Ρωμανίδης)