Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Πρωτοπρ. Χαράλαμπος Ν.Μ., Εις τον Θεσβίτην Ηλίαν


Εις τον Θεσβίτην Ηλίαν

Πρωτοπρ Χαράλαμπος Ν.Μ.

«Του Αγίου ενδόξου Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου» την μνήμην εορτάζει σήμερον η αγία μας Εκκλησία και συνεγείρονται τα πλήθη των πιστών και τρέχουν εις τους ιερούς ναούς, ίνα λάβωσι  την Χάριν και την βοήθειαν και την προστασίαν από τον μέγαν τούτον Προφήτην. Εξ όλων των αγίων ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης, εκείνος ο οποίος δημοφιλέστατα εορτάζεται υπό του Χριστιανικού κόσμου είναι ο προφήτης Ηλίας.
Και ο Πατριάρχης Αβραάμ, και ο Θεόπτης Μωυσής και ο Προφητάναξ Δαυίδ, και όλοι οι ιεροί προφήται, τιμώνται βεβαίως και γεραίρονται υπό των Χριστιανών, αλλ’ ο ορθόδοξος λαός επεφύλαξεν ιδιαιτέραν δόξαν εις τον Θεσβίτην Ηλίαν.
Και τούτο διότι η επίδρασίς του εις τον λαόν του Κυρίου ήτο ισχυρά, διότι κατανάλωσε την επί γης ζωήν του εις έργα ηρωικά υπέρ της δόξης Θεού.
Ήτο υιός του Ζωβάκ καταγόμενος εκ Θέσβης εξ ής και Θεσβίτης εκλήθη. Όταν δε ούτος εγεννήθη, είδον ο πατήρ του οπτασίαν, ότι άνδρες λευκοφόροι τον ονόμαζον Ηλίαν, ότι τον εσπεργάνωναν με πυρ, και πυρ έδιδον εις αυτόν να φάγη.
Όθεν μεταβάς εις την Ιερουσαλήμ, εφανέρωσεν την οπτασίαν ταύτη εις τους ιερείς, οι οποίοι είπον εις αυτόν να μη φοβηθή και ότ ο Θεός του θέλει κρίνει τον Ισραήλ δια πυρός και μάχαιρα.
Ήκμασε δε ο Άγιος το 921-896 π.Χ.  προφητεύσας 25 έτη.
Αλλ’ ας  ίδωμεν τώρα τι ήτο ο Προφήτης Ηλίας.
  1. Ο ζηλωτής Προφήτης: Ήτο ο άνθρωπος του Θεού δια την εποχήν του. Δεν έμεινε συνήθως εις τας πόλεις. Διατί; Διότι εκεί εβασίλευε το κράτος της ασεβείας και του κακού και δεν ήθελε να έχη σχέσιν με την αμαρτίαν του κόσμου ο Άγιος Προφήτης.
Τι  έκαμνε, λοιπόν; Έφευγε από τον κόσμον και απεσύρετο εις τα όρη, εις τας κοιλάδας, εις τας χαράδρας των ποταμών, εις τας ερήμους, όπου του Θεού η αγία παρουσία γίνεται περισσότερον ζωντανή και αισθητή.
Εκεί μόνος, κατάμονος, ύψωνε και νουν και ψυχήν και χείρας και καρδίαν δια να λατρεύει, να υμνή και να δοξάζει τον μόνον άγιον και εν αγίοις αναπαυόμενον Θεόν.
Αλλά εκείνο που αποτελεί το ιδιαίτερον χαρακτηριστικόν του προφήτου είναι ο ζήλος του ο μέγας δια την δόξαν του Θεού.
Ήθελε να λατρεύεται υπό πάντων ο Θεός, ο αληθινός Θεός να δοξάζεται το άγιον όνομά Του. Να εκτελήται το Θείον θέλημά του. Αλλά αντί της ευσεβείας, έβλεπεν να κυριαρχεί η ειδωλολατρία, αντί της δικαιοσύνης η φαυλότης και η ανομία, αντί του αληθινού Θεού να λατρεύονται από τον περιούσιον λαόν του Θεού τα είδωλα των εθνών και τα ξόανα του Βαάλ μέσα εις τα δάση της γης της επαγγελίας.
Έβλεπε πλήθος ανόμων ιερέων να παραπλανούν τον λαό του Θεού και να κρατούν αυτόν εις την πλάνην των ειδώλων. Έβλεπε αυτόν τον βασιλέα του Ισραήλ Αχαάβ να γίνεται ο κυριώτερος υπέρμαχος και προστάτης της ασεβείας. Και η Αγία ψυχή του Ηλία εταράσσετο.
Η αγανάκτησίς του εκορυφούτο. Ο ιερός και άγιος του Θεού ζήλος τον κατηύθυνε, εις το έργον της δόξης του Θεού και της επικρατήσεως του θελήματός του. Άφηνε τα όρη και κατήρχετο εις τας πόλεις. Εδίδασκε εις τον λαόν την αληθινήν ευσέβειαν και πίστιν. Εκήρυττε εις όλους την μετάνειαν και επιστροφήν επί τον Θεόν των πατέρων των. Ήλεγχε άρχοντας και βασιλέα και βασίλισσαν.
Ήρπασε, τέλος, την μάχαιραν εις τας χείρας και «τους ιερείς της αισχύνης ξίφει κατέσφαξε». Έκαμε κρίσην Θεού. Απέδωκε δικαιοσύνην. Έδωκε ες μεν τους ιερείς του Βάαλ τον μισθόν της κακίας των. Εις δε τον λαόν του Ισραήλ, την δικαιοσύνην, την ευσέβειαν, την πίστην.
  1. Ο θαυματουργός Προφήτης: Τόσος ζήλος, τόση αγιότης, τόσον θερμή και ζώσα προς τον Θεόν πίστις, δεν έμεινεν άνευ αμοιβής ή βραβείου. Ο Θεός εχαρίτωσε τον προφήτην του. Του έδωσε το χάρισμα της θαυματουργίας.
Και είναι τα θαύματά του πολλά και μεγάλα. Ένα από τα πλέον μεγάλα του θαύματα είναι το κλείσιμο και άνοιγμα των ουρανίων θόλων. Πράγματι. Δια να πατάξει ο προφήτης την ασέβειαν των Εβραίων και να δείξει ότι μόνος αληθινός Θεός είναι ο Θεός του ουρανού, τον οποίον εκήρυττεν εκείνος, έκλεισε τον ουρανόν δια να μη βρέξει και τον ήνοιξε πάλιν και έδωκε πλουσίαν ες την γην την βροχήν  προς  καρποφορίαν. Αυτό μας υπενθύμιζαν σήμερα και ο Απόστολος και το Ευαγγέλιον. «Ηλίας… προσευχή προσηύξατο του μη βρέξαι, και ουκ έβρεξεν επί της γης ενιαυτούς τρεις και μήνας έξ».
Τρία και ήμισυ έτη εκράτησε κλειστόν τον ουρανόν ο Ηλίας. Αλλά και πάλιν τον ήνοιξε. «και πάλιν προσηύξατο, συνεχίζει ο Απόστολος και ο ουρανός υετόν (βροχήν) έδωκε και η γη έβλάστησε τον καρπόν αυτής».
Και κάτι άλλο έκαμε. Πυρ κατεβίβασεν από τον ουρανόν και κατέκαυσε το θυσιαστήριο και τα σφάγια των ιερέων του Βάαλ. Και επίστευσεν ο λαός και ανεβόησεν «αληθώς Κύριος ο Θεός, αυτός έστιν ο Θεός».
Κατά τα τρία και ήμισυ έτη της ανομβρίας πείνα και δίψα φοβερή εμάστιζε τον Ισραήλ. Και η ανομβρία εβάστασε, η μάστιξ εκτυπούσε τον λαόν. Πολλαί χήραι υπήρχαν τότε εις τον Ισραήλ και υπέφεραν τα πάνδεινα. Όλαι είχαν ανάγκη της προστασίας του Θεού. Αλλ’ ο Θεός τον προφήτη τον στέλλει ες μίαν χήραν που κατοικούσε ες τα Σάρεπτα της Σιδωνίας. Κοντά ες αυτήν που ήτο ξένη και άγνωστος έμεινεν ο Προφήτης και έτρωγε μαζί της το ολίγον ψωμί και ες αυτήν έκαμε το μεγάλο του θαύμα. Ανέστησε εκ νεκρών το πεθαμένο παιδί της και της το παρέδωκε ζωντανόν.
Θαύματα μεγάλα εκπληκτικά.
Ήτο ο Θεός ο Ηλίας και τα έκαμεν αυτά; ΌΧΙ. Ήτο άνθρωπος, άνθρωπος «ομοιοπαθής» με ημάς, τονίζει ο Απόστολος Ιάκωβος, Άνθρωπος όμως του Θεού, με πίστιν Θεού, με ζήλον Θεού, με αγάπην  Θεού, με την δύναμιν της προσευχής οπλισμένος. Αυτά κάμνει η πίστις, η αγάπη, ο φλογερός και άγιος ζήλος η θερμή προς τον Θεόν δέησις και προσευχή.
Θαυματουργεί για να δοξάζεται το υπερύμνητον όνομα του αγίου Θεού. Δια να σώζωνται αι ψυχαί των ανθρώπων, οδηγούμενας από την ασέβειαν  ες την πίστιν και την Χάριν του Θεού.
        Στώμεν ευλαβώς εμπρός ες την αγίαν μορφήν του ενδόξου Προφήτου. Προφήται δεν πρόκειται να γίνωμεν ημείς. Πρόκειται όμως να γίνωμεν άνθρωποι του Θεού. Και το παράδειγμα του προφήτου Ηλία ακτινοβολεί, μας εμπνέει και μα καθοδηγεί. Μας καθοδηγεί ες τον δρόμον της αρετής και της αγιότητος της αφοσιώσεως ες τον Θεόν.
Ας αναπτύξωμεν ζήλον ιερόν υπέρ της δόξης του Θεού.
Ας προσευχώμεθα διηνεκώς να επικρατήση επί της γής το άγιον θέλημά Του, να εξαλειφθεί η ανομία από του προσώπου της γης. Και θα βρέξει ο ουρανός τας χάριτας και ευλογίας του Θεού. Δηλαδή, την ειρήνην του κόσμου και την σωτηρίαν των ψυχών μας. Αμήν.