Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Η Χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

images.jpg
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ
Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Η θρησκεία μας είναι η θρησκεία των θρησκειών, η εξ αποκαλύψεως, η πραγματική, η αληθινή θρησκεία. Οι άλλες θρησκείες είναι ανθρώπινες, κούφιες.  Δε γνωρίζουν το μεγαλείο του Τριαδικού Θεού.  Δε γνωρίζουν ότι ο σκοπός μας, ο προορισμός μας, είναι να γίνουμε θεοί κατά χάριν, να ομοιωθούμε με τον Θεό τον Τριαδικό, να γίνουμε ένα μ’ Εκείνον και μεταξύ μας.  Αυτά οι άλλες θρησκείες δεν τα γνωρίζουν.  Ο απώτερος σκοπός της θρησκείας μας είναι το «ίνα ώσιν εν».  Εκεί ολοκληρώνεται το έργο του Χριστού.  Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου.  Είναι μέσα μας ολ’ αυτά.  Είναι απαίτηση της ψυχής μας η απόκτησή τους.
Για πολλούς, όμως, η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μια αγωνία κι ένα άγχος.  Γι’ αυτό πολλούς απ’ τους «θρήσκους» τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται.  Κι έτσι είναι πράγματι.  Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή.  Τόσο φοβερή, που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού πνεύματος.  Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση είναι σατανική ενέργεια.  Ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος κολάσεως.  Μέσα στην εκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε, «είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι».  Και μόλις βγούνε έξω, αρχίζουν να βλαστημάνε τα θεία, όταν λίγο κάποιος τους ενοχλήσει.  Φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει στο μέσον δαιμόνιο.
Στην πραγματικότητα, η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει.  Η κυριότερη, όμως, προϋπόθεση για να αντιληφθεί και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια είναι η ταπείνωση.  Ο εγωισμός σκοτίζει το νου του ανθρώπου, τον μπερδεύει.  Τον οδηγεί στην πλάνη, στην αίρεση.  Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος την αλήθεια.
Παλιά οι άνθρωποι, που ήταν σε μια κατάσταση πρωτόγονη, δεν είχαν ούτε σπίτια, ούτε τίποτε.  Μπαίνανε μες στις σπηλιές, χωρίς παράθυρα, κλείνανε και την είσοδο μπροστά με πέτρες και με κλαδιά, ώστε να μην μπαίνει ο αέρας.  Δεν καταλάβαιναν ότι έξω υπάρχει η ζωή, το οξυγόνο.  Μες στη σπηλιά ο άνθρωπος φθείρεται, αρρωσταίνει, καταστρέφεται, ενώ έξω ζωογονείται.  Μπορείς να καταλάβεις την αλήθεια;  Τότε είσαι στον ήλιο, στο φως, βλέπεις όλα τα μεγαλεία, αλλιώς είσαι σε μια σπηλιά σκοτεινή.  Φως και σκότος.  Ποιο είναι το πιο καλό;  Να είσαι πράος, ταπεινός, ήσυχος, να έχεις μέσα σου αγάπη ή να είσαι νευρικός, στενόχωρος, να διαπληκτίζεσαι με τους πάντες;  Ασφαλώς το ανώτερο είναι η αγάπη.  Η θρησκεία μας έχει όλ’ αυτά τα καλά και είναι η αλήθεια.  Όμως πολλοί πάνε σε κάτι άλλο.
Όσοι αρνούνται αύτη την αλήθεια είναι άρρωστοι ψυχικά.  Είναι σαν τα άρρωστα παιδιά, που, επειδή τους έλειψαν οι γονείς ή χώρισαν ή μάλωσαν, έγιναν απροσάρμοστα.  Και στις αιρέσεις πάνε όλοι οι μπερδεμένοι.  Μπερδεμένα παιδιά μπερδεμένων γονέων.  Όμως όλοι αυτοί οι μπερδεμένοι και απροσάρμοστοι έχουν ένα σθένος και μια επιμονή και κατορθώνουν πολλά πράγματα.  Υποτάσσουν τους νορμάλ και τους ήσυχους ανθρώπους, διότι επηρεάζουν κι άλλους όμοιούς τους και υπερτερούν και στον κόσμο, γιατί αυτοί είναι πιο πολλοί και βρίσκουν οπαδούς.  Υπάρχουν κι άλλοι, που, ενώ δεν αρνούνται την αλήθεια, εν τούτοις είναι μπερδεμένοι κι άρρωστοι ψυχικά.
Η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά.  Το μπέρδεμα δεν φεύγει με τίποτε.  Μόνο με το φως του Χριστού γίνεται το ξεμπέρδεμα.  Την πρώτη κίνηση  την κάνει ο Χριστός.  «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες...» (Ματθ. 11,28).  Μετά εμείς οι άνθρωποι αποδεχόμαστε αυτό το φως με την αγαθή μας προαίρεση, που την εκφράζουμε με την αγάπη μας απέναντί Του, με την προσευχή, με τη συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας, με τα μυστήρια.
Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρι.  Υπάρχουν μυστικά.  Το ουσιαστικότερο είναι να φεύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.  Ό,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.
Η αγάπη εννοεί πάντα να κάνει θυσίες.  Σ’ ό,τι κάνεις αγγάρια (Αγγάρια:  ως αγγαρεία), κλωτσάει η ψυχή, αντιδρά.  Η αγάπη ελκύει τη χάρι του Θεού.  Όταν έλθει η χάρις, έρχονται τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.  «Ο δε καρπός του Πνεύματος εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια».  Αυτά είναι που πρέπει να έχει μια υγιής ψυχή εν Χριστώ.
Ο άνθρωπος με τον Χριστό γίνεται χαριτωμένος και ζει έτσι πάνω απ’ το κακό.  Το κακό γι’ αυτόν δεν υπάρχει.  Υπάρχει μόνο το αγαθό, ο Θεός.  Δεν μπορεί να υπάρχει κακό.  Δηλαδή, εφόσον έχει το φως, δεν μπορεί να έχει σκοτάδι.  Ούτε μπορεί να τον καταλάβει το σκοτάδι, διότι έχει το φως.
«Βίος και Λόγοι»  Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Ιερά Μονή Χρυσοπηγής
Χανιά 2003
Μέρος Β΄:  Λόγος περί Εκκλησίας.
ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ