Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Θυμάμαι...

Εμπειρίες από την εκπαιδευτική μου διαδρομή σε σχέση με τον μακαριστό κυρό Μάξιμο
Γράφει η Αργυρή Γεωργιάδου Νάκου
Ο Υπουργός Παιδείας καταργεί την μία από τις δύο ώρες θρησκευτικών. Ανήκει και αυτός στους «προοδευτικούς» αριστερούς, οι οποίοι προωθήθηκαν από τις δεξιές κυβερνήσεις στα πανεπιστήμια και «ανέλαβαν» να διαλύσουν και να εξαφανίσουν όσα το άρρωστο μυαλό τους θεωρεί ότι «εμποδίζουν» την αριστερή –αποτυχημένη παντελώς- άρρωστη ιδεολογία τους. Πώς να μην θυμηθείς τον Λένιν που είπε ότι οι δεξιοί μας δίνουν το σκοινί να τους κρεμάσουμε;… Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε μεν το 2006 αλλά αναφέρεται στον καιρό που είχε αρχίσει η αποδόμηση της παιδείας μας, για αυτό και είναι πάντοτε επίκαιρο, έστω και αν γράφτηκε εις μνημόσυνον του Μακαριστού Μαξίμου, του αλησμόνητου Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης που κληρονόμησε στους Σερραίους ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΡΓΟ που ευτυχώς συνεχίζει ο διάδοχός του κ. κ. Θεολόγος.

Εις μνήμη του ύστερα από τρία χρόνια εκδημίας εις Μονάς του Κυρίου θα αναφερθώ σε κάποια γεγονότα που έπαιξαν για μένα μεγάλο ρόλο στο διδακτικό μου έργο ως θεολόγος καθηγήτρια στο Γ’ Γυμνάσιο και Λύκειο της πόλης μας.
Ήταν τα πρώτα χρόνια της λεγόμενης ‘αλλαγής’ στην πολιτική εξουσία, μιας αλλαγής δυστυχώς επί τα χείρω όπως σήμερα είναι γνωστό τοις πάσι αφού οι καρποί είναι η διάλυση.
Στα πρώτα χρόνια όμως η σιγουριά και η έπαρση των ευκολόπιστων ότι βαδίζουμε προς την Ευρώπη και συνεπώς προς την πρόοδο ήταν τυραννική για όσους στοιχειωδώς τουλάχιστο αντιλαμβάνονταν ότι όταν ξηλώνουμε τα καλώς κείμενα και εισάγουμε την ευκολία, όταν στόχος της παιδείας γίνεται η παραγωγή ανθρώπων με εξειδικευμένες γνώσεις και όχι ανθρώπων με ανθρωπιστική παιδεία δεν μπορεί παρά να έχουμε τα σημερινά αποτελέσματα, δηλ. ανθρώπους κατά κανόνα μαζανθρώπους.
Οι πανελλήνιες εξετάσεις ήταν ο δούρειος ίππος της ‘αλλαγής’ διά της παιδείας κυρίως να βγουν άνθρωποι που καταναλώνουν μόνο και δεν σκέπτονται. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα στο τότε σχολείο η διδασκαλία των μαθημάτων του κορμού όπως ελέγετο, των ‘αχρήστων’ όμως όπως κατήντησαν αφού στόχος των μαθητών ήταν οι πανελλήνιες και η εισαγωγή σε σχολές που θα περνούσαν μέσα από συγκεκριμένες γνώσεις, ήταν άθλος των διδασκόντων διότι το ενδιαφέρον των μαθητών επικεντρώνετο στα μαθήματα της επιλογής τους.
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα στα σχολεία, εργάστηκα και κατάφερα να κρατώ το ενδιαφέρον των παιδιών για το μάθημα που δίδασκα.
Η ίδρυση του Εκκλησιαστικού μουσείου από τον μακαριστό Μάξιμο τότε για μένα ήταν μια ευτυχής συγκυρία διότι πρώτον ήταν πολύ κοντά στο σχολείο που δίδασκα και δεύτερον είναι πολύ αξιόλογο. Αρκετά εκθέματα ανήκουν στην προσωπική συλλογή του μακαριστού Μαξίμου που μαζί με το χώρο όπως είναι διαμορφωμένος και το μικρό παρεκκλήσι δίπλα θυμίζουν την ποιότητα του επισκόπου και ιδρυτού αυτού του χώρου.
Θυμάμαι ότι αυτός ο χώρος χρησίμευσε για μένα ως εργαστήρι για το μάθημά μου με άριστα αποτελέσματα.
Στη διάρκεια μιας διδακτικής ώρας είχα την ευχέρεια λόγω κοντινής απόστασης να κατεβάζω τα παιδιά στο μουσείο, τα οποία ενθουσιάζονταν.
Ο εποπτικός αυτός τρόπος διδασκαλίας του μαθήματος μέσα από τις άγιες εικόνες και την ιστορία τους ήταν για μένα και τους μαθητές μου μια εμπειρία αφυπνιστική και σύνδεσης με τα άνω.
Ένα άλλο γεγονός επίσης που με βοήθησε στο διδακτικό μου έργο ήταν η πρόσκληση στη πόλη μας του φλογερού ιεράρχη του επισκόπου Κονίτσης και μεγάλου πατριώτη Σεβαστιανού. Ήταν τότε που το βορειοηπειρωτικό ήταν «απαγορευμένος καρπός» και δεν έπρεπε κατά τις επιταγές της δειλίας των ιθυνόντων να γίνεται λόγος για αυτό το θέμα.
Ο Μάξιμος ήταν από τους λίγους που τον κάλεσε να μιλήσει και θυμάμαι την αγαλλίασή μου όταν το έμαθα διότι τότε τύχαινε να μιλώ στο μάθημά μου στα παιδιά για τους καταπιεσμένους Έλληνες της Β. Ηπείρου στη διδακτική ενότητα ‘ανθρώπινα δικαιώματα’ και κυρίως μιλούσα για τον αγωνιστή Σεβαστιανό που θαύμαζα και θαυμάζω.
Έτσι χάριν του δικού μας επισκόπου Μαξίμου είχα πάλι την ευκαιρία έμπρακτα τώρα να τα αποδείξω τι σημαίνει αγωνιστής με το σταυρό στο χέρι διότι ήρθαν στην ομιλία του οι μαθητές μου. Επίσης δεν θα ξεχάσω ότι στην διακαή μου επιθυμία να αγιογραφήσω ο Μάξιμος πάλι ήρθε μπροστά μου και ενώ επιχειρούσα από μόνη μου χωρίς καμμία γνώση επί του θέματος να αγιογραφήσω ίδρυσε σχολή αγιογραφίας.
Ήμουν από τους πρώτους μαθητές που φοίτησα και εκπλήρωσα τον διακαή μου πόθο.
Τότε δεν είχε ιδρυθεί το Μαξίμειο και οι συνθήκες δεν ήταν αυτές που είναι τώρα όμως οι αναμνήσεις μου μέσα από τις τότε δυσκολίες είναι υπέροχες και κάθε φορά που βλέπω τους Αγίους που αγιογράφησα θυμάμαι και τον μακαριστό Μάξιμο και ζητώ την ευλογία του όπως και από κείνους.
Τον συναντούσα στα τελευταία χρόνια στο Ναό του Αγ. Αθανασίου και την τελευταία φορά που πήρα την ευχή του ήταν όταν με τα παιδιά του εκεί κατηχητικού σχολείου ψάλλαμε την φήμη του και ήταν τότε που είπε στις μαθήτριές μου ‘έχετε καλή δασκάλα’ και δεν το κρύβω ότι με συγκίνησε και το θυμάμαι ακόμη, σαν μια διαβεβαίωση ότι κάτι εν Χριστώ έκανα κι εγώ.
Από βάθους ψυχής αιωνία η μνήμη Του