Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Ο θαλασσόλυκος

Όπως ένας θαλασσόλυκος ναυτικός, έχει ζήσει πολλά χρόνια στα καράβια και έχει αντιμετωπίσει πολλές φουρτούνες, έτσι και ο γέροντάς μου είναι έμπειρος καπετάνιος στα καράβια των ψυχών των ανθρώπων. Αγέρωχος θαλασσομάχος δαμάζει τα αγριεμένα κύματα στις φουρτούνες των αιρέσεων. Ομολογεί Χριστό επόμενος των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας και γι’αυτό διώκεται. Η ιστορία αυτή γράφτηκε σαν αντίδωρο στον γέροντά μου παπα - Νικόλα Μανώλη, για την ονομαστική του εορτή.
Κοσμίδης Ν. Ελευθέριος,
Φυσικός - Σύμβουλος Π.Ε.ΣΥ.Π.
Οργανωτικός γραμματέας
Υπεύθυνος Επικοινωνίας του
Ορθοδόξου Χριστιανικου Συλλόγου
“Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής”
Ξημερώνει. Ο παγωμένος αέρας λυσσομανάει στην αποκαμωμένη Θεσσαλονίκη και επιβάλλει ένα παράξενο “απαγορευτικό απόπλου”.
Ξημερώνει 6 Δεκεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού και προστάτου των ναυτικών. Συνειρμικά έρχεται στο νου μου ο ύμνος:
“Του βίου την θάλασσαν, υψουμένην καθορών, των πειρασμών τω κλύδωνι τω ευδίω λιμένι σου προσδραμών, βοώ Σοι· ανάγαγε έκ φθοράς τήν ζωήν μου Πολυέλεε”.
Κάνω εικόνα στο μυαλό μου, πως είναι θάλασσα ο βίος του ανθρώπου. Κάνω εικόνα τα κύματαθαλασσοταραχή και τρικυμία οι πειρασμοί της ζωής.
Παρακαλούμε τον Ιησού Χριστό να μας υποδεχθεί στο γαλήνιο λιμάνι Του. Συλλογίζομαι πως ίσως θα έπρεπε πρεσβευτής και προστάτης για όλους μας πρέπει να ανακηρυχθεί ο Άγιος Νικόλαος, όχι μονάχα για τους ναυτικούς.
Είμαι από τους τυχερούς που στη θάλασσα του βίου, στην πορεία μου προς τον εύδιο λιμένα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, με προστάτη τον Άγιο Νικόλαο, το τιμόνι της ψυχής μου το κρατά ένας καπετάνιος, που είναι πραγματικός θαλασσόλυκος: ο παπα Νικόλας ο Μανώλης.
         Ο Κύριος οίδε πως με οδήγησε σε εκείνον, όταν μέσα στην τρέλα της νιότης τον συνάντησα στον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης. Θα ήταν Δεκέμβριος του 1994.  
        Η πορεία του ως κληρικού της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας, μια πορεία θυσιαστικής αγάπης. Πορεία ανύστακτου ενδιαφέροντος για την ενορία και τα πνευματικά του τέκνα. Πορεία ανιδιοτελούς προσφοράς στον κάθε άνθρωπο που προσέτρεχε στο πετραχήλι του για εξομολόγηση.
Με μοναδικό πόρο την αγάπη των ενοριτών του και την εθελοντική προσφορά, κατάφερε να ανακαινίσει την αίθουσα του Ιερού Ναού και να την καταστήσει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στολίδι μέσα στη Θεσσαλονίκη.
Η εικονογράφηση, οι πολυέλαιοι, τα καντήλια και τα στασίδια του Ναού, όλα με υπομονή και επιμονή, ανακαινίσθηκαν και μεταμόρφωσαν τον Βυζαντινό Ναό του Προφήτη Ηλία και το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου σε πραγματικό στολίδι.
Η αγάπη των ενοριτών του Ιερού Βυζαντινού Ναού του Προφήτη Ηλία βρήκε στο πρόσωπο του παπα-Νικόλα, τον μυστικό τρόπο της Ορθοδόξου βιωτής, να αυξηθεί εν Χριστώ και να ανθίσει.    
Αποτελεί μνημείο η αγάπη του για το Άγιον Όρος. Το τυπικό των ακολουθιών για περισσότερο από 20 χρόνια στην ενορία του Προφήτη Ηλία, υπήρξε η ζωντανή μαρτυρία της Αγιορείτικης Παραδόσεως στη λειτουργική ζωή της πόλης.
Ολονύχτιες αγρυπνίες κάθε μήνα, μικρές αγρυπνίες δύο ή τρεις την εβδομάδα, απόδειπνα καθημερινά με χαιρετισμούς της Θεοτόκου, υπήρξαν για δεκαετίες ζωντανός φάρος λατρευτικής προσφοράς, στον λαό της Θεσσαλονίκης.
Το Κατηχητικό του προφήτη Ηλία, ήταν ένα ζωντανό εργαστήρι συνύπαρξης, προσφοράς, διδαχής και αγάπης. Με μαστοριά μπόλιαζε ο παπα-Νικόλας νέους Κατηχητές με τους παλαιότερους, προσφέροντας κατηχητικό έργο όλων των βαθμίδων.
Χορευτικά τμήματα, θεατρικές παραστάσεις, χορωδίες και μπουλούκια για τα Κάλαντα στα ανηφορικά πλακόστρωτα της Άνω Πόλης, όλα να στελεχώνονται από τον πιστό λαό της ενορίας και πνευματικά του παιδιά.
Ο παπα-Νικόλας για χρόνια ολόκληρα για όλους τους ενορίτες, αλλά και χιλιάδες ανθρώπους που τον γνώρισαν είτε στα φοιτητικά τους χρόνια, είτε για τις αγρυπνίες του, υπήρξε απλανής οδηγός και Ορθόδοξος πνευματικός πατέρας. Σαν πραγματικός Καπετάνιος (που φαίνεται στις φουρτούνες του βίου), οδήγησε με ασφάλεια στον γαλήνιο λιμένα του Χριστού, τις ψυχές που του εμπιστεύτηκε ο Κύριος.
Διδάσκοντας την άδολη υπακοή με το παράδειγμά του, καμάρωνε για τον πνευματικό του πατέρα, τον γέροντα Αγάθωνα τον Κωνσταμονίτη. Εργαζόμενος την καρδιακή ευχή, ευχότανε κατά τις ατελείωτες ώρες της προσκομιδής για χιλιάδες ανθρώπους, ζώντες και κεκοιμημένους, προσφέροντας στον πλουταναδότη Κύριο “τα Σα εκ των Σων”.
Για ένα πράγμα δεν φημιζότανε ο παπα-Νικόλας, για τις δημόσιες σχέσεις του. Σαν γνήσιος βλαστός του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστού, του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα και του γέροντα Αγάθωνα του Κωνσταμονίτη, ήταν πάντοτε εραστής της μονολόγιστης ευχής και έτρεφε απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού.  
Από τότε που τον γνώρισα ήταν ανυποχώρητος στα θέματα της πίστεως. Η πατρική του αγάπη και η ποιμαντική του μέριμνα, αγκάλιαζε και κάθε καλοπροαίρετο αιρετικό που αναζητούσε ειλικρινά την αλήθεια. Χρησιμοποιούσε την φαινομενική αυστηρότητα, σαν αγκίστρι για να αλιεύσει τις ψυχές των ανθρώπων που διψούσαν για την μόνη αλήθεια, τον Χριστό της Ορθοδοξίας.    
Γράφει ο γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα:    
Οί θλίψεις, είναι οί διάφορες τρικυμίες, καί στίς τρικυμίες πρέπει νά βρεθούμε άντοχικοί. Τί θέλει νά πει αύτό; Ότι πρέπει νά προετοιμάζουμε τόν εαυτό μας εκ πείρας καί άπό πρόβλεψη, όπως προβλέπουν καί οί καπεταναίοι άπό τά διάφορα σημεία τό τί μέλλει νά γίνει στή θάλασσα καί παίρνουν τά άνάλογα μέτρα. Έτσι καί εμείς οί ίδιοι θά παίρνουμε τά άνάλογα μέτρα άντιμετωπίσεως στό νά ύπομείνουμε τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς.
Μέ τί; Μέ τό πνεύμα της ύπομονής, της καρτερίας, της μακροθυμίας καί μάλιστα μέ τήν παραμονή μας στό Νόμον του Θεού, στό Νόμον τού Ευαγγελίου, στά διατάγματα της Όρθοδόξου Εκκλησίας μας, ώστε νά είμεθα άπρόσβλητοι τόσο άπό τίς κατά κόσμον θλίψεις όσο καί άπό τίς τρικυμίες, οί όποιες δημιουργούνται άπό διάφορες τού Σατανά επιβουλές, πού έχουν σκοπόν νά μας ύποσκελίσουν καί νά μας κάνουν νά ξεφύγουμε άπό τήν Έκκλησία. Καί έτσι νά διακινδυνέψουμε νά πέσουμε σέ αίρεση καί σ΄ οτιδήποτε άλλο τό όποιο μπορεί νά μας βγάλει άπό τήν έκκλησία, διότι μόνο διά της Εκκλησίας γίνεται ή σωτηρία κάθε χριστιανού.”
        Σήμερα 6 Δεκεμβρίου του 2018, κλείνουμε τέσσερα χρόνια άδικων διωγμών κατά του γέροντα μου, του παπα-Νικόλα Μανώλη. Η Εκκλησιαστική διοίκηση, κρίνει πλέον πως η υπεράσπιση των δογμάτων της πίστεως, αποτελεί ακραίο φανατισμό. Την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων τη θεωρεί ρητορική μίσους, και την καταδίκη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού την θεωρεί φονταμενταλισμό.
        Μετά την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης, ο παπα-Νικόλας μαζί με τον ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ/ρο π.Θεόδωρο Ζήση και τον πρωτ/ρο π.Φώτιο Βεζύνια, προχώρησαν στη διακοπή της μνημόνευσης του οικείου Επισκόπου για λόγους πίστεως. Στάθηκαν συνεπείς σε μια πορεία κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού που ξεκίνησε προ δεκαπενταετίας και πλέον.
Τα μαύρα σύννεφα συνάχθηκαν απειλητικά και η λύσσα του μισόκαλου διαβόλου, καθιστά τους Οικουμενιστές Πατριάρχες, Αρχιερείς, Κληρικούς, Μοναχούς και Καθηγητές των Θεολογικών σχολών, αμετανόητους υπηρέτες της λεγομένης Οικουμενικής Κινήσεως.
Περιφέρονται οι εραστές των αδιεξόδων Διαχριστιανικών διαλόγων και κατάκοποι ουραγοί, σε μια κούρσα “αγάπης δίχως αλήθεια” που προηγούνται οι αιρετικοί Πεντηκοστιανοί, Παπικοί και Μονοφυσίτες.
Μέσα σ’αυτή την καταχνιά της παναιρέσεως, που φουρτουνιάζει την θάλασσα της ζωής μας, εμείς πορευόμαστε προς τον Χριστό ασφαλείς και ατάραχοι.  
Έχουμε στο τιμόνι Καπετάνιο έμπειρο και Ορθόδοξο.
Εύχομαι δεκαπλάσια τη χάρη του  Αγίου Νικολάου, έτη πολλά Χριστιανά και καλήν ομολογία.