Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Παραβολές Αποτείχισης

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ
ΘΕΜΑ: ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ
«Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ εἶπον αὐτῷ· διατί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;» (Ματθ. 13,10)
Δημήτριος Β. Εμμανουήλ
Αποκλειστικά για την katanixis.gr
Αδελφοί, είναι γνωστά τα λόγια «Ποίαν δε γνώμην έχετε δι' αυτό, που θα σας πω;» (Ματθ. 21,28) του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προς τον λαό Του. Με τη φράση αυτή αρχίζει η γνωστή παραβολή των δύο υιών! Είναι γνωστός και πολύ διαδεδομένος ο παραβολικός τρόπος αυτός του Σωτήρος Ιησού, δια του οποίου διδάσκει ηθικά, πνευματικά, θρησκευτικά ή δογματικά διδάγματα, και είναι αυτός πάλι ο τρόπος (ενν. της παραβολής) με τον οποίο ο Ιησούς φανερώνει α) τα περί της δικής Του ουράνιας Βασιλείας και β) περί του Λαού εκείνου ο οποίος πρόκειται να εισέλθει ενδόξως εν Αυτή (ενν. εν μετανοία)!
Ας έλθουμε όμως στον ημέτερον λόγον, δηλαδή των αποτειχισμένων αδελφών μας που εδώ και καιρό με παραβολικό τρόπο τοποθετούν περιγραφικό λόγο σε σχέση με τον δογματικό όρο - έννοια της «Αποτείχισης από την αίρεση», που αφορά α) την «αεί αποτείχιση» από τους γνωστούς λύκους της αίρεσης, και β) την «νυν αποτείχισή» μας απ’ τους γνωστούς - αγνώστους «ποιμένες της αίρεσης» ή «ψευδοποιμένες επισκόπους» μας! Κάθε παραβολική προσπάθεια ορισμού της έννοιας της Αποτειχίσεως απ’ τους αποτειχισμένους αδελφούς μας αποσκοπεί στην ενότητα του λαού του Θεού και αντισχισματικώ τω τρόπω λειτουργεί ως φράκτης και τείχος! Με τον τρόπο αυτό ασφαλίζονται α) ο λαός του Θεού και β) οι πριν ολίγο καιρό υγιείς αδελφοί μας! Ό,τι γίνεται τελικά (είτε φωνές είτε «περιγραφές») έχει ένα και μόνο σκοπό: Να μείνει κλήρος και λαός «εντός» της Μίας Αγίας Εκκλησίας μας!
Αδελφοί, σε θεωρητικό επίπεδο δια της αποτειχίσεως καταδικάζονται τα αλλότρια καινοφανή δόγματα των ψευδοεπισκόπων, και σε πρακτική βάση α) ελέγχονται ζωηρά οι πρωτοστάτες και μαζί (αβ) απομονώνονται «εντός των ορίων της Εκκλησίας» τα κακόδοξα πρόσωπα και πονηρά ονόματα αυτών! που σημαίνει ότι οι «εντός» της Εκκλησίας ημών κακοδοξούντες αντιμετωπίζονται ως σαν καρκινοπαθούντες! Θυμίζω εδώ παραβολικό τω τρόπω ότι το 1984 όταν ανακαλύφθηκε ο «αιτιολογικός παράγων» του  AIDS οι ιατροί που καταπολεμούν τις πάσης φύσεως ασθένειες του ανθρωπίνου σώματος πίστεψαν πως πολύ σύντομα θα νικούσαν και αυτή! Αυτό όμως που πέτυχαν τελικά ήταν «οι ασθενείς εκεί που έλειωναν σε 2-3 χρόνια να φτάνουν τα 20 - 30 χρόνια»….
Ένα σχόλιο - αφορμή γι’ αυτά που τώρα θα σας πω είναι και αυτό: «Εγώ πάντως μπερδεύτηκα!» (Η φράση αυτή ανήκει σε αναγνώστη ενός σχετικού με την υπόθεσή μας άρθρου) [1].
Από την παραβολή λοιπόν των κακών γεωργών μαθαίνουμε ότι «ένας άνθρωπος οικοδεσπότης εφύτευσε αμπέλι και ύψωσε γύρω από αυτό φράκτην και έσκαψε μέσα εις αυτό πατητήρι και δεξαμένην και έκτισε πύργον, δια να μένουν οι εργάται και οι φύλακες· ενοικίασε αυτό εις γεωργούς και ανεχώρησε εις άλλην χώραν» (Ματθ. 21,33)… Έχοντας στο νου μας την εικόνα αυτού του αμπελώνα, που περιγράφει ο Κύριος, με τον υψηλό πέτρινο φράκτη γύρω - γύρω, με το πέτρινο πατητήρι και τον πέτρινο πύργο «δια να μένουν οι εργάται και οι φύλακες», θεωρώ πως οι αποτειχισμένοι λόγω της γνωστής ψευδοσυνόδου εισήλθαν «εντός» αυτού του Πύργου και εξαιτίας των νεολατινοφρόνων επισκόπων μας των εν Κρήτη διαλαμψάντων!
Παρόμοια εικόνα που ενισχύει το παραβολικό λόγο μας είναι κι αυτή της Ιεράς Μονής Ζωγράφου «Κατά την εποχή της ψευδένωσης της επί Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και Ιωάννου Βέκκου των λατινιφρόνων συνόδου της Λυών κατά τον ΙΓ΄ αιώνα», οι «Λατίνοι κληρικοί μαζί με στρατιώτες εισέβαλαν στο Άγιον Όρος, το οχυρό αυτό της Ορθοδοξίας, για να επιβάλουν δια της βίας την ένωση με τους δυτικούς. Η μονή Ζωγράφου όπως και άλλες αγιορείτικες μονές είχε την τιμή να αναδείξει στον αγώνα αυτόν κατά της πλάνης τους εικοσιέξι Ζωγραφίτες οσιομάρτυρες»[2]… «Οι εικοσιέξη Ζωγραφίτες  Οσιομάρυρες (Ηγούμενος της Μονής Ζωγράφου Θωμάς, εικοσιένας μοναχοί και τέσσερεις λαϊκοί) μαρτύρησαν το 1279/1280. Υπέστηκαν τον δια πυράς θάνατο στον Πύργο της Μονής Ζωγράφου.  Παρόμοιο θάνατο είχαν υποστεί και οι Ξενοφωντινοί Οσιομάρυρες...»[3]!…
Και επειδή οι εν Κρήτη λατινόφρονες είναι «εντός» των υψηλών πέτρινων φρακτών  ουκ ολίγων μοναστηριών μας (λόγω χαμηλών –πορτιέρηδων επισκόπων μας) θυμίζω ταπεινά ο αδύναμος και τα λόγια ταύτα: «όποιος είναι ψυχικά αδύνατος να κρυφτεί, ενώ εκείνοι που επιθυμούν μαρτυρικά στεφάνια ας παραμείνουν στο μοναστήρι…» [3], ή καλύτερα και πιο παραβολικά στον «Πύργο της Μονής»! Αλίμονο τώρα σ’ αυτούς που ενώ έχουν κρυφτεί (ο Θεός γνωρίζει το γιατί) λένε ότι «Εμείς μένουμε στην Εκκλησία...» εννοώντας πως οι αποτειχισμένοι και οχυρωμένοι «εντός του Πύργου», ότι δήθεν έχουν βγει εκτός θέσεως και μάχης! Πάτερ άφες αυτοίς…
Αλήθεια, Ποίαν δε γνώμην έχετε εν τέλει δι' αυτό: "τίς ἐκ τῶν δύο ἐποίησε τὸ θέλημα τοῦ πατρός;"(Ματθ. 21,31)...
Ευχαριστώ

Δημήτριος Β. Εμμανουήλ
Πτολεμαΐδα 2 Ιανουαρίου 2019