Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Η αθεΐα δεν μπορεί να είναι κριτήριο επιλογής πολιτικού

katanixis.gr: Για άλλη μια φορά ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, αγωνιά να αρθεί πνευματικά με μια πολιτική ανάλυση θεολογικά τεκμηριωμένη μα δεν τα καταφέρνει!
Απόψεις, γνώμες και αφ'υψηλού γνωμοδοτήσεις τύπων της αυθεντίας, ξένες προς την Ιερά μας Παράδοση, κρατήστε τες για λογαριασμό σας.
Το αλάνθαστο φίλτρο της Πατερικής διδασκαλίας και του Ορθοδόξου βιώματος, έχουμε ανάγκη.
Αν η αθεΐα δεν συνιστά κριτήριο εκλογή των πολιτικών μας αρχόντων (και η παραίνεση αυτή εκφέρεται από χείλη Ορθοδόξου Αρχιερέως), τότε για άλλη μια φορά δικαιώνεται ο ομότιμος καθηγητής Α.Π.Θ. πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης που λέει πως μας θεωρούν άλογα πρόβατα.
Απότοκο και αυτό του αρρωστημένου Επισκοποκεντρισμού που η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου αναζοπύρωσε με μανία.
Καλή φώτιση
Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Η αθεΐα δεν μπορεί να είναι κριτήριο επιλογής πολιτικού

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Ένα κήρυγμα με πολλαπλές αναγνώσεις -αλλά όλες χρήσιμες- έκανε χθες Κυριακή 27/01 από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης Άνθιμος, προτρέποντας όσους τον άκουσαν να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με την Εκκλησία διότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αποφασίσουμε όλοι «τι είδους Εκκλησία» θέλουμε και ως πού της επιτρέπουμε να παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική ζωή.
«Το να είναι κάποιος άθεος δεν είναι πολιτικό κριτήριο, είναι κριτήριο πνευματικό», είπε ο κ. Άνθιμος και συνέχισε: «για μένα ο κάθε άθεος δεν είναι εχθρός – είναι ιεραποστολικός αγρός και κανένας χριστιανός δεν έχει δικαίωμα να πει ‘αυτός πιστεύει στον Θεό και αυτός είναι άθεος’. Ποιος μπορεί να πει εδώ μέσα ποιος είναι πιο πιστός; Τάχα εγώ; Εγώ εξ επαγγέλματος μπορεί να βρίσκομαι εδώ. Μήπως οι επίσημοι της πόλεως; Εκλογές έρχονται. Μήπως εσείς; Ξέρω πόση είναι η πίστη στην πόλη μας και τι συμβαίνει στα σπίτια αυτής της πόλεως και τη νύχτα στα κέντρα αυτής της πόλεως. Ποιος λοιπόν από μας μπορεί να καυχηθεί τάχα ότι είναι πιο πιστός από κάποιους άλλους; Ένας υποκριτής μόνο μπορεί να το κάνει […] Ποιος μπορεί να το κάνει όταν ο Χριστός έβλεπε πίσω από τα μάτια των αμαρτωλών γυναικών; Έβλεπε τη διάθεση τους και όχι αυτό που ήταν […]».
Σε άλλο σημείο του κηρύγματος του, ο κος Άνθιμος ρώτησε (ή διερωτήθηκε): «Θέλετε μια Εκκλησία να λαμβάνει μέρος στους αναθεματισμούς των πρωθυπουργών, όπως συνέβη πριν από χρόνια στην Αθήνα στο ανάθεμα του Βενιζέλου; Θέλετε μια Εκκλησία να συντάσσεται και να συμπαρατάσσεται κάθε φορά με τα κόμματα που διοικούν; Σκεφτείτε καλά πριν απαντήσετε γιατί μια Εκκλησία που έχει λόγο για τα οικονομικά, για τα εθνικά και για τα πολιτικά πράγματα κανένας δεν τη θέλειΟι πολιτικοί δεν τη θέλουν ποτέ. Και ο λαός, εσείς, δεν τη θέλετε όταν θίγει το κόμμα το πολιτικό στο οποίο ανήκετε. Όταν δεν το θίγει, τότε τη θέλετε […]» .
Απώτερος στόχος του «αυστηρού» κηρύγματος του Μητροπολίτη ήταν να ενεργοποιήσει τη σκέψη όσων των άκουσαν σημειώνοντας μάλιστα ότι πολλές φορές ο εκκλησιαστικός λόγος εξετάζεται με πολιτικό κριτήριο και αυτό είναι λάθος.
Η ενότητα απέναντι στο πρόσωπο του Χριστού, είναι για τον κο Άνθιμο το κλειδί της επιτυχίας για την ευημερία της Ελλάδας, αλλά αυτο είναι κάτι που στην περίοδο που διανύουμε δεν συμβαίνει. Ανέφερε μάλιστα ως παράδειγμα τους Καππαδόκες που ήρθαν στην Ελλάδα αφήνοντας πίσω τους τις περιουσίες τους και προτιμώντας να φέρουν μαζί τους εκκλησιαστικά λάβαρα, εικόνες αγίων και λείψανα όπως αυτά του Οσίου Δημητρίου του Καππαδόκη, του οποίου η μνήμη τιμήθηκε χθες.
Αυτές όμως είναι εικόνες που από το παρόν έχουν εκλείψει, παρατήρησε ο κος Άνθιμος αναφερόμενος κυριως στον συμβολισμό τους, γι’ αυτό και «πονάμε τόσο πολύ», οπως είπε.
«Ο Ελληνισμός μεγαλούργησε κάθε φορά που κρατούσε τον Χριστό από το χέρι», σημείωσε και είπε ότι αυτό βρήκε εφαρμογή μόνο στη δημιουργία της βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στο «θαύμα που κράτησε τα σκήπτρα της Οικουμένης για 1000 χρονια». Και σε αυτό σημείο, λίγο πριν κλείσει το κήρυγμά του, είπε: «Σήμερα όμως, τι ξέρετε από το σχολείο; Το Βυζάντιο το θεωρούμε ελληνικό; Όχι, γιατί έτσι μας έμαθαν. Κι αν αύριο κάποιοι το διεκδικήσουν, τότε θα βγούμε στους δρόμους και θα φωνάζουμε ότι μας κλέβουν τα ονόματα. Εμείς τα απεμπολούμε! Εμείς τα παραπετάμε! Και έρχονται αυτά τα τιμαλφή και κάποιοι τα παίρνουνε με σεβασμό και τα οικειοποιούνται και τα κάνουν δικά τους, αλλά εδώ σταματώ».